Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Een vriendin was getrouwd, zag ik op Instagram. Het wapen op de bekleding van de stoelen verraadde dat het hier in de stad was geweest. Zij en haar nieuwbakken man zagen er prachtig en gelukkig uit. Er waren foto’s van de ceremonie en van het feestje dat ze achteraf vierden op de kermis. ’s Avonds vertelde ik het aan mijn vrouw.
‘Wat leuk’, antwoordde ze. ‘Maar jij was niet uitgenodigd?’
Toen pas bedacht ik dat ik inderdaad niet uitgenodigd was. ‘Nee’, antwoordde ik.
‘Maar het is toch een vriendin van je?’
Ja, nou ja. Ja. Eerlijk gezegd had ik ook helemaal niet op een uitnodiging gerekend. Dat had ik overdreven gevonden. Misschien was ik eigenlijk ook niet echt een vriend, maar een goede kennis en was dit – niet uitgenodigd worden voor haar bruiloft – de officiële bezegeling van onze relatie. Ik was verkennist. Daar is overigens niets mis mee en ik kan het iedereen aanraden. Het schept duidelijkheid en doorbreekt bestaande verwachtingspatronen. Ik vind haar geen cent minder leuk, gun haar de wereld en ben beslist niet uit op Maleficent-achtige wraak.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het zette me wel aan het denken. Met wie denk ik nog meer bevriend te zijn, maar ben ik dat eigenlijk niet? Ik kon zo – uit het vuistje – drie, vier ‘vrienden’ bedenken. Eigenlijk zes wel, minstens. Het zijn mensen met wie ik een goede klik heb, maar wiens significante levensgebeurtenissen ik via sociale media of derden moet vernemen. Wat zegt dat over mij? Na enig peinzen kwam ik tot een conclusie. Blijkbaar ben ik wel leuk – dat mag ik mezelf best nageven – maar net niet leuk genoeg om echt bevriend mee te zijn. Een soort xylofoonspeler. Prima voor erbij, maar als hij er niet is mis je hem ook niet echt. Het is een rol waar ik me wel in kan schikken en mee kan verzoenen: geen verwachtingen, geen druk.
Sterker nog, ik zou het niet anders willen. Eens was ik wel uitgenodigd voor de bruiloft van een vriendin, maar waren vrienden van mij die beter met haar bevriend waren, niet uitgenodigd. Daar kwam behoorlijk wat ongemak bij kijken. Omdat ik bij een zeer intiem moment was waar ik eigenlijk niet helemaal hoorde te zijn. Maar ook de wetenschap dat ik dus het grensgeval was; de markering tussen mensen die wel en niet waren uitgenodigd. Na mij niets dan leegte. Iemand die je met potlood op je gastenlijst zet. En mijn vrienden die niet uitgenodigd waren, maar wel uitgenodigd hadden moeten worden, waren niet blij. Ze namen mij natuurlijk niets kwalijk, maar stiekem toch wel een beetje. ‘Waarom Julien wel?’, zullen ze tegen elkaar hebben gezegd, ‘die vuile klootzak’.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant