DEN HAAG - Langs de lijn bij de Haagse Rugby Club is het meteen duidelijk: dit is geen doorsnee potje sport. Op het veld wordt stevig gespeeld. Tussen de spelers vallen twee mannen extra op: Kyle uit Australië en Luke uit Engeland. Twee rugbylanden pur sang, nu samen in het shirt van de Haagse landskampioen.
Kyle groeide op met rugby aan de andere kant van de wereld, waar de sport bijna religie is. Luke komt uit Engeland, waar rugby diep verankerd zit in de sportcultuur. Dat zie je terug op het veld: fysiek sterk, technisch vaardig en zonder twijfel in hun spel. Precies wat de Haagse Rugby Club zoekt.
HRC speelt in de Ereklasse, het hoogste niveau van Nederland, en hoort daar al jaren bij de top. Om dat niveau vast te houden haalt de club al ruim dertig jaar buitenlandse spelers naar Den Haag. Geen vedettes, maar ervaren krachten die het verschil maken, zoals Kyle en Luke.
En dat verschil zie je vooral in de scrum. Daar brengen de Australiër en de Engelsman extra gewicht, kracht en controle. Het zijn misschien geen supersterren in hun thuisland, maar in Nederland zijn ze van grote waarde. Ze maken het spel harder, sneller en slimmer.
Opvallend is dat ze daar niet voor betaald krijgen. Buitenlandse spelers zoals Kyle en Luke krijgen geen salaris, maar worden wel geholpen met werk en een plek om te wonen. Om rond te kunnen komen is Luke personal trainer en Kyle is online marketeer.
Buiten het veld kijken Kyle en Luke hun ogen uit, ieder op hun eigen manier. Kyle, de Australiër, ziet zijn tijd in Nederland vooral als onderdeel van een groter avontuur.
'Ik wil Europa zien, ik ben hier samen met mijn vrouw naartoe gekomen', vertelt hij. 'We zijn al in Parijs, Rome en Noorwegen geweest, straks misschien Turkije. Nederland is een mooie plek om te wonen en rugby te spelen'.
Tegelijkertijd valt hem de cultuur op. 'Nederlanders zijn heel direct. In Australië draai je er soms omheen, hier zeggen mensen gewoon wat ze bedoelen. Even wennen, maar eigenlijk wel verfrissend.'
'Wat ook anders is: in Sydney spreken veel mensen nog voor het werk met elkaar af. Dus vroeg in de ochtend, om bijvoorbeeld te gaan hardlopen langs het strand. Hier zien mensen elkaar meer na het werk.'
Voor Luke uit Engeland voelt het anders. Hij merkt dat hij zich steeds meer thuisvoelt in Den Haag. 'Ik heb hier eerlijk gezegd meer plezier dan toen ik thuis was', zegt hij. 'Het leven is relaxed, alles is goed geregeld en iedereen is open.'
Ook hij ziet verschillen: 'Die directheid, daar moest ik even aan wennen en soms snappen de andere spelers ons sarcasme niet. Onze humor is niet altijd hetzelfde.'
Waar Kyle vooral vooruit kijkt naar nieuwe bestemmingen, denkt Luke juist aan blijven. 'Ik zie mezelf hier wel langer zitten. Rugby, werk, het leven hier, het klopt gewoon.'
Toch kijken beide spelers hun ogen uit: van fietsen door de stad tot boterhammen met hagelslag. 'Dat is dus ontbijt?', vraagt Luke als hij een broodje hagelslag krijgt.
Op het veld moeten ook de Nederlandse tegenstanders soms even schakelen. Het spel van de twee ligt fysiek hoger dan de meeste spelers gewend zijn. Tackles zijn harder, het tempo ligt hoger. Maar het werkt: HRC is duidelijk de betere ploeg en wint overtuigend met 34-10.
De rol van de rugbyspelers stopt niet bij het eerste team. Ze trainen jeugdspelers en laten zien wat er mogelijk is op hoger niveau. In een land waar rugby nog groeit, zijn dit soort invloeden goud waard.
Voor Kyle en Luke is Den Haag misschien maar een halte of juist een nieuw begin. Maar één ding is zeker: ze laten hun sporen achter. Op het veld én daarbuiten.
Source: Omroep West Den Haag