In The Shipwrecked volgt Diego Gutiérrez verschillende Mexicanen die zich verloren voelen in het leven. Maar juist door dat te omarmen, vinden ze manieren om ermee om te gaan.
‘Leven betekent je verloren voelen’, schreef de Spaanse filosoof José Ortega y Gasset. Regisseur Diego Gutiérrez opent zijn documentaire The Shipwrecked met die woorden. Dan verschijnt de volgende zin van het citaat in beeld: ‘Wie dit accepteert, begint zichzelf al te vinden, heeft al vaste grond onder de voeten.’
Bijna twintig jaar geleden verhuisde Gutiérrez vanuit Mexico naar Nederland. In het
publiciteitsmateriaal van de film vertelt hij hoe na het overlijden van zijn ouders de band met zijn geboorteland ‘vervaagde’. Over het destijds aanstaande overlijden van zijn moeder maakte hij in 2021 het mooie The Mirror and the Window. Hij keerde terug naar Mexico om dat gevoel van vervaging te onderzoeken.
In The Shipwrecked volgt hij verschillende mensen die elk op hun eigen manier wat dolend zijn in het leven. Een restaurator die zich bezighoudt met het herstellen van heiligenbeelden. Twee biologen die vleermuizen bestuderen, die zo onbegrepen wezens. Een man van 27 die zich enigszins terugtrekt uit de maatschappij en dichter bij de natuur gaat leven. ‘Bijna de helft van mijn leven voelde ik me dood’, vertelt hij.
De film heeft met die hoofdpersonages onherroepelijk ook zelf iets onbestemds: niet gedreven door een centraal vraagstuk of vastomlijnd onderwerp, maar door lastig te definiëren vragen en gevoelens. Gutiérrez pretendeert ook nergens onderweg te zijn naar antwoorden of conclusies, juist het zoekende definieert zijn film. Het kabbelende tempo, de meanderende structuur.
Hoe zoek je naar betekenis en houvast in een wereld die betekenisloos is? In elk geval niet door jezelf erboven te plaatsen, betoogt de restaurator. Je moet van de berg af komen, en gaan lopen. Zo zoekt elk van de geportretteerde mensen naar een manier om dat gevoel van verlorenheid niet zozeer te bestrijden, maar een plek te geven.
The Shipwrecked wisselt de menselijke observaties af met imposante natuurbeelden. In een prachtig beeld vangt Gutiérrez van bovenaf twee boeren die met elkaar staan te praten, om vervolgens te snijden naar een nog verder uitgezoomd beeld, waarop ze nauwelijks meer dan stipjes zijn. Zulke beelden onderschrijven het gevoel dat deze mensen delen. Want de mens ís ook een nietig wezen, om maar een cliché te gebruiken (iets waar de film gelukkig nooit in vervalt), dobberend als schipbreukelingen in een bestaan dat zo veel groter is dan we kunnen bevatten.
Documentaire
★★★☆☆
Regie Diego Gutiérrez
115 min., in 15 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant