Een jaar na zijn schlemielige handsbal in De Kuip nam Peer Koopmeiners revanche door de KNVB-beker te winnen met AZ. Een open wond is gedicht. "Teamgenoten namen het me niet kwalijk, maar ik mezelf wel."
Daags na de verloren bekerfinale van vorig jaar pakte Koopmeiners in het vliegtuig Madrid. Niet voor een gezellig vakantie, maar puur om ver van Alkmaar te zijn. "Ik moest even bijkomen."
Niet alleen van de nederlaag, maar ook van zijn eigen aandeel daarin. Koopmeiners maakte op knullige wijze hands en veroorzaakte een strafschop, waardoor Go Ahead Eagles op 1-1 kon komen en er een verlenging uit sleepte. Uiteindelijk verloor AZ na strafschoppen.
Koopmeiners werd zo de schlemiel van de finale. "Die wedstrijd werd in de periode rond Koningsdag gespeeld en ik had niet zo veel zin om dan gezellig door de stad te lopen. Ik ben met mijn vriendin het land uit gegaan om die teleurstelling te verwerken."
Het contrast met het gevoel van Koopmeiners na de finale tegen NEC kan niet groter. Getooid in een blauw-gele winnaarsbadjas zegt hij de komende dagen dolgraag in Alkmaar te willen zijn om feest te vieren. Lachend: "Die badjas hou ik de hele week aan."
Dat AZ ditmaal wél als winnaar van het veld stapte in De Kuip, betekende in zekere zin al het einde van het trauma van de 25-jarige Koopmeiners. Maar met een fraai doelpunt voorzag de Noord-Hollander zijn avond van extra glans.
Koopmeiners werd in de 73e minuut weggestuurd door Troy Parrott en kon plots alleen op het NEC-doel af. Hij rondde af met een stiftje, zoals op de foto te zien is. "Ik voelde Philippe Sandler in mijn nek hijgen. Op een gegeven moment kon ik niets anders doen dan een lob."
Koopmeiners had dusdanig veel bedenktijd, dat de finale van vorig jaar nog door zijn hoofd had kunnen spoken. Dat idee noemt hij "te romantisch". Maar dat uitgerekend hij scoorde in de finale, en dat met een wonderschone stift waarmee hij AZ ook nog eens aan een veilige 3-0-voorsprong hielp, was symbolisch voor zijn revanche.
"Mooier kun je het niet opschrijven", zegt Koopmeiners lachend. "Ik wil bijna zeggen dat ik alles wat er is gebeurd ervoor over heb gehad, maar dat is ook niet helemaal waar."
Want daarvoor zat Koopmeiners te diep, vertelt hij. "Ik heb altijd veel steun gehad aan teamgenoten en fans. En ik kreeg geen moment het gevoel dat mensen het me kwalijk hebben genomen. Maar dat nam ik mezelf natuurlijk wel."
Dat is het hele seizoen zo gebleven. "Zeker aan het begin van het seizoen heeft het veel met me gedaan. Ik zag clubs in de Europa League spelen en dacht dan: daar hadden wij moeten staan."
"En halverwege het seizoen ga je aan het bekertoernooi beginnen, dan denk je er ook aan", vervolgt Koopmeiners. "Ook omdat die beelden dan weer worden opgerakeld. Je probeert ze zoveel mogelijk te ontlopen, maar je ontkomt er niet aan in deze tijd."
Thuis zappte zijn vriendin vaak weg als de beelden van de handsbal van Koopmeiners te zien waren. "Maar helemaal vermijden is ook niet de beste optie. Je moet het een beetje onder ogen zien, met mensen erover hebben en daarna reageren."
Dat probeerde Koopmeiners wel, maar hij had gehoopt het sneller een plek te geven. "Of de beker winnen het enige medicijn was? Nou, of heel veel tijd. Dit was gemakkelijker."
Extra zwaar aan zijn fout in de bekerfinale was dat hij een AZ-hart heeft. Samen met zijn broer Teun zat Koopmeiners van jongs af aan op de tribune bij de Alkmaarse club. Ze bezochten meerdere bekerfinales. Allemaal gingen ze verloren.
"Teun in 2018 de finale speelde, heeft hij ook verloren. En toen verloor ik 'm vorig jaar ook. Ik gun het iedereen bij deze club zo dat het nu wel goed is gegaan. Van de fans tot aan Max (Huiberts, de technisch directeur, red.), die na het seizoen weggaat."
En dus wordt AZ-NEC wél een finale die Koopmeiners vaak gaat terugkijken. "Ik ga thuis rustig op een stoel zitten en uitzending gemist kijken. Er is geen betere manier om de wond van vorig jaar dicht te schroeien dan met deze wedstrijd."
Source: Nu.nl algemeen