Leo van Vliet neemt zondag na dertig jaar afscheid als koersdirecteur van de Amstel Gold Race. Hij maakte daar alles mee; van een UCI-reprimande bij de zege van Mathieu van der Poel tot het "slechtste uurtje" toen het mannenpeloton bijna het vrouwenpeloton tegenkwam.
"Lekker weertje, hè", roept Van Vliet midden in het interview naar een bootje dat rustig langs zijn Amsterdamse woonboot vaart. Tevreden kijkt hij vanaf de loungebank op zijn terras naar het water. Dat water is, hoe kan het ook anders, de Amstel. "Ja, de Amstel. Toeval bestaat niet hè", zegt hij.
"Ik woon nu aan de Amstel, maar het begon vijftig jaar geleden al. Toen reed ik voor de ploeg Amstel Bier. Later kocht ik een huis in Spanje en lagen er in het puin onder het huis twee lege flesjes Amstel. Dat is toch niet normaal? Het zit zo diep in me. En ik ben geen koersdirecteur geworden om bier te drinken, hè. Ik drink geen druppel alcohol."
De zeventigjarige Van Vliet neemt zondag afscheid van het grootste Amstel-onderdeel van zijn leven. Hij zette de Amstel Gold Race in dertig jaar tijd op de kaart als grote internationale koers en zorgde voor een vaste vrouwenrace.
"Er zijn geen andere dingen die ik dertig jaar heb gedaan. Ik ben van school gegaan, ik ben uit het familiebedrijf gestapt. Maar dit is de mooiste job die er is. Het is echt mijn kindje. Ik ben trots op wat ik heb gedaan", zegt hij, waarna de tranen opwellen. "Als ik het woord 'trots' zeg, dan begin ik."
Van Vliet heeft de afgelopen maanden al vaker tranen gelaten bij het ophalen van herinneringen. Afgelopen dinsdag presenteerde hij zijn boek 'Ken niet bestaat niet' over dertig jaar Amstel Gold Race. "Ja, een Westlander weet nooit het verschil tussen kunnen en kennen. Waar anderen zeggen: dat kan niet, dan zeg ik: nou, dat ken wel."
Dat bleek wel toen de editie van 2010 in duigen leek te vallen door de uitbarsting van de IJslandse vulkaan Eyjafjallajökull. Het luchtruim ging dicht, waardoor de helikopter en het vliegtuigje voor de televisie-uitzending niet konden opstijgen.
Van Vliet belde met de burgemeester van Valkenburg, Martin Eurlings, die opnam toen hij bijna bij de finish van de toerrit van de Amstel Gold Race was. Eurlings beloofde bij de finish direct zijn zoon Camiel te bellen, die op dat moment minister van Verkeer en Waterstaat was.
Via hem regelde Van Vliet dat er zondag tóch een vliegtuigje en helikopter mochten opstijgen. "Er vloog niks in Europa en toch kreeg ik die helikopters in de lucht. Dat is toch uniek? Als ik erin geloof, kan niemand mij stoppen."
Het helikopterverhaal is voor Van Vliet één van de twee hoogtepunten in dertig jaar Amstel Gold Race. "Het andere was de overwinning van Mathieu van der Poel in 2019. Wat er toen wereldwijd gebeurde, was bizar. De Amstel explodeerde. Dat was voor iedereen, maar ook voor mij persoonlijk, heel mooi."
Dat was duidelijk te zien na de finish, toen Van Vliet Van der Poel in de armen vloog. Het leverde hem een reprimande van wielerunie UCI op. "Ik kreeg een mail dat ik niet enthousiast mocht zijn en dat ik neutraal moest zijn. Echt de grootste onzin. Het sloeg nergens op, maar ik trek me daar ook niks van aan."
Het was niet de enige keer dat Van Vliet onder een vergrootglas lag. Drie jaar geleden reed hij in de juryauto lange tijd voor koploper Tadej Pogacar, die uiteindelijk won. Na afloop kreeg hij de volle laag, omdat hij de Sloveen uit de wind zou hebben gehouden. "Dat beeld was niet goed, maar ik werd door bepaalde mensen afgemaakt."
"Ze zeiden dat ik dat moedwillig had gedaan. Hoe kunnen mensen dat nou over mij schrijven? Je weet helemaal niet hoe ik in elkaar zit. Dat heeft wel een paar weken pijn gedaan. Dat is misschien wel het enige smetje op de afgelopen dertig jaar."
Naast dat smetje was er ook nog het "slechtste uurtje" voor Van Vliet. Hij werd in 2003 tijdens de koers gebeld dat het vrouwen- en mannenpeloton elkaar misschien tegen gingen komen. "Het ging helemaal fout. Toen moesten we de race van de dames inkorten. Uiteindelijk kwam het net goed."
Van Vliet hoeft zich na zondag nooit meer druk te maken om dergelijke incidenten. Dan neemt Tom Dumoulin het stokje over. Met een gerust hart vertrekt Van Vliet maandag naar zijn huis aan de Costa Blanca, en twee dagen later is Curaçao de bestemming. Van Vliet is niet bang dat hij zich gaat vervelen. Zijn creativiteit kan hij kwijt in zijn hobby: modelbouw.
Gepassioneerd laat hij in het kantoortje van de woonboot een van zijn vrachtwagens zien. In Spanje heeft hij het oude familiebedrijf, een afvalverwerkingsbedrijf, op schaal nagebouwd. "Ik hoop dat ik honderd word, want ik wil zelfs nog treinsporen maken die omhooglopen."
"Ik ben benieuwd hoe het is als je niet meer aan hoeft te staan. Ik denk niet dat ik het ga missen. Helemaal niet eigenlijk. Ik vind het goed zo. Ik ben blij." Bij de rondleiding door zijn woonboot blijkt wel dat Van Vliet één specifiek voorwerp niet gaat missen. "Die computer gooi ik straks in het water", zegt hij, wijzend naar het apparaat op de keukentafel. "Dat is helemaal mijn ding niet."
En de Amstel? Die zal een rode draad in zijn leven blijven. "Hierachter zit een bejaardentehuis, het Amstelhuis. Dat is de volgende stap", zegt Van Vliet grappend.
Source: Nu.nl algemeen