In de rubriek Schermtijd schrijft techverslaggever Rutger Otto wekelijks over het internet. Deze week verbaast hij zich over de manieren waarop gen Z herinneringen vastlegt.
Een tijdje terug genoot ik in Paradiso van Geese, eeen sensationele indieband uit New York die hard op weg is de wereld te veroveren. De band trekt veel jonge muziekliefhebbers. Tijdens het concert verbaas ik me over het feit dat ik nauwelijks smartphones de lucht in zie gaan.
Toch wordt er wel gefotografeerd en gefilmd. Ik zie wegwerpcamera's, maar ook Nokia's met fysieke knoppen. Ik zie kleine speelgoedcameraatjes en zelfs iemand die beelden maakt met een Nintendo 3DS. Ja, echt.
Fascinerend, dacht ik. Na even zoeken op internet blijkt fotograferen met een Nintendo 3DS een meme te zijn die sinds 2018 regelmatig opduikt. Artiesten merken het apparaat vaak op, wat dan een geinige interactie kan opleveren.
Online vind ik fora die vol staan met 3DS-foto's. Op Reddit kom ik zelfs een video tegen van iemand die de lancering van Artemis II heeft vastgelegd met de handheld van Nintendo. Het beeld schudt en is korrelig. Vroeger grapten we over zulke video's dat ze zijn opgenomen met een aardappel.
Jonge twintigers zitten er niet mee dat de kwaliteit te wensen overlaat. Sterker nog: slechte kwaliteit wordt weer leuk. Die trend is al een tijdje gaande. Eind 2024 sprak ik met Toby Wickwire van veilingsite Catawiki. Daar zien ze oudere apparatuur, zoals de iPod, in waarde stijgen.
Wickwire zei dat ook compact camera's weer in de mode komen bij jongeren, júíst vanwege het unieke beeld. "Sommige mensen zijn op zoek naar het type foto dat je maakt met een Leica- of Kodak-camera", vertelde hij. "Mijn iPhone SE maakt heel andere foto's dan de iPhone 16. Dat vind ik zelf niet positief, maar misschien is er iemand die daar anders naar kijkt en die vindt dat de iPhone SE de perfecte korrelige foto's oplevert."
Gen Z is op zoek naar retrotech. Daar speelde fotomerk Kodak vorig jaar met succes op in door de Charmera uit te brengen: een klein digitaal cameraatje voor aan je sleutelbos.
Met de camera, te koop voor zo'n 40 euro, maak je foto's van 1,6 megapixel. Je kunt een paar filters instellen, maar eigenlijk is elke foto teleurstellend.
Ik bestelde op een Chinese troepsite een namaak-Charmera, ongeveer vijf keer zo goedkoop. En inderdaad, de beelden zijn waardeloos. Je kunt op het schermpje nauwelijks zien wat je fotografeert en de resultaten zijn niet om over naar huis te schrijven. Korrelig, veel detailverlies in licht en donker en opgeblazen kleuren.
Allemaal dingen die er uiteindelijk weinig toe doen. Ik nam de camera mee naar een feestje en iedereen vond het leuk om mee te spelen. Het gaat dan niet meer om de kwaliteit. Juist omdat er zo weinig controle is over het resultaat, neem je die op de koop toe.
Ik ben dol op dure camera's en bijhorende lenzen. Op mijn telefoon kan ik mezelf verliezen in het bewerken van plaatjes. Bij deze kleine camera's gaat het uiteindelijk niet zozeer om het resultaat, maar vooral om de lol en de herinnering zelf.
Vorige week schreef ik in Schermtijd over hommeles bij Meta en de koers die Mark Zuckerberg met het bedrijf vaart. Dit vonden jullie:
Is zo'n speelgoedcamera als deze iets voor jou? Laat het me weten! Dat kan in de reacties hieronder of via rutger@nu.nl. Misschien verschijnt jouw bericht aankomende week in Schermtijd. Ik lees alles, maar er komen te veel berichten binnen om iedereen te antwoorden.
Tot volgende week!
Source: Nu.nl economisch