Suriname strijdt deze week in Mexico om een historisch WK-ticket. 'Natio' komt van ver, maar durft door verbeteringen bij de bond én enthousiaste prominenten te dromen. "Creools, Javaans of Hindostaans, iedereen omhelst elkaar."
Aan de andere kant van de lijn is het even stil. Algemeen directeur Brian Tevreden van de Surinaamse bond is zojuist over zijn twee jaar geleden overleden moeder begonnen en voelt emoties opkomen.
Zodra hij denkt aan WK-plaatsing met Suriname, denkt hij aan haar. "Een dag voordat ze overleed, zei ze tegen me: 'Jullie moeten het WK halen, jullie moeten doorzetten'", vertelt Tevreden. "Het is een hobbelige weg geweest, maar ik doe het voor haar."
Deze week kan Suriname, dat zich nog nooit heeft geplaatst voor een WK, dat doel behalen. Daarvoor moet het donderdag winnen van Bolivia en dinsdag van Irak. Met een WK-ticket als missie stapte Tevreden jaren geleden in bij de bond. Eerst als adviseur, sinds 2023 is hij de algemeen directeur.
Vlak na zijn aanstelling maakte hij een document met de visie voor de komende jaren. De titel: Route to 2026. "Daar moest alles voor wijken", zegt hij. "En nu zijn we er bijna. Bizar, als je ziet waar we vandaan komen."
Tevreden wil zijn voorgangers bij de bond niet afvallen, want "ze deden hun best". "Maar het was niet professioneel. Niets was vastgelegd. Er waren geen data en er was geen visie. En ook bij spelers ging er van alles mis."
Dat onderschrijft Telstar-speler Dion Malone. Hij kwam in 2021 voor het eerst bij het Surinaamse elftal, waarbij in die tijd weinig geregeld was. Hij herinnert zich het urenlange wachten op vliegvelden, doordat vluchten niet geregeld waren, en de niet goed opgepompte ballen bij trainingen.
"En toen we in 2021 WK-kwalificatiewedstrijden speelden in de Verenigde Staten, sliepen we in een motel. Zo eentje uit Amerikaanse films. Tegenwoordig slapen we in een vijfsterrenhotel", zegt hij lachend.
Later die trip was er geen eten voor de spelers na een wedstrijd. "Bondscoach Dean Gorré probeerde nog eten te regelen, maar we zijn zelf maar wat gaan zoeken", zegt de 37-jarige Malone, die deze interlandperiode ook tot de selectie behoort. "We hebben op de hoek van de straat American pancakes gegeten."
Het is typerend voor die periode, waarin het Surinaamse voetbal niet goed was ontwikkeld. Malone: "Er was ook geen professionele competitie. Nu wel (de Suriname Major League, sinds 2024, red.). Voetbal zit in de lift."
Tevreden transformeerde het Surinaamse elftal van een team met wisselspelers van Keuken Kampioen Divisie-clubs tot een elftal met spelers uit de Eredivisie en zelfs eentje uit de Premier League.
Toch bleek het geruime tijd lastig om spelers te enthousiasmeren voor 'Natio'. "Er waren jongens die me niet eens te woord wilden staan. We werden uitgelachen", zegt Tevreden. "Diezelfde gasten smeken me nu om aan te sluiten."
De WK-droom spatte in november bijna uiteen door een kansloze nederlaag bij Guatemala, waar Suriname zich door een goal in de 93e minuut ternauwernood plaatste voor de play-offs. Stanley Menzo vertrok vervolgens als bondscoach. Tevreden: "Maar Stanley is mijn grote broer, er zijn geen problemen. We willen het beste voor Suriname."
In die geest verbonden grote namen zich de afgelopen maanden aan de Surinaamse bond. Henk ten Cate als bondscoach, Jimmy Floyd Hasselbaink en Winston Bogarde als assistenten en Patrick Kluivert en Clarence Seedorf als adviseurs. Zij hebben een meer symbolische functie.
"Ik denk niet dat we beseffen hoe bijzonder dat is, al die grootheden met ervaring bij clubs als FC Barcelona, Real Madrid en Chelsea", zegt Tevreden. "Iedereen wil betrokken zijn bij dit succes."
Het voetbal verbindt Surinamers, in het land zelf en in Nederland. "Mensen met een Creoolse, Javaanse en Hindostaanse achtergrond omhelzen elkaar", vertelt Tevreden. "Er worden voetbalclubs afgehuurd om met elkaar wedstrijden te kijken. Dit succes verbroedert."
Surinaams voetbaltalent was er altijd volop, met spelers als Frank Rijkaard, Ruud Gullit en Seedorf. Maar zij speelden voor Oranje. Malone: "Nu kunnen mensen eindelijk genieten van goede Surinaamse spelers in hun eigen shirt, en niet in het Oranjeshirt."
Met de ramp van het Kleurrijk Elftal in het achterhoofd is dat extra bijzonder. Dat team met spelers uit het Nederlandse voetbal met Surinaamse roots verongelukte bij de SLM-ramp in 1989. Het sloeg diepe wonden in de Surinaamse samenleving, die tot op de dag van vandaag tastbaar zijn.
"Suriname is niet zo groot, dus vrijwel iedereen heeft een link met iemand uit het vliegtuig. Ik ken Sigi Lens, die het ongeluk heeft overleefd", zegt Malone. "We hebben als spelersgroep een aantal keer de gedenkplaats bezocht. Dan voel je de pijn van Suriname."
De ramp blijft altijd verbonden met het Surinaamse voetbal. In zekere zin voetbalt dit Surinaamse team óók voor de slachtoffers, zegt Malone. "Zij hebben de weg voor ons geplaveid. Hoe mooi zou het zijn als wij hun werk kunnen afmaken, ter nagedachtenis aan de slachtoffers?"
Die missie mislukte dus in november. Nu moet het alsnog gebeuren. "Ik had er de vorige keer geen goed gevoel bij en toen ging het mis. Nu is mijn gevoel goed", zegt Tevreden. "Ik wil mijn moeder trots maken."
Source: Nu.nl algemeen