‘Nou, dit is er eentje.” Vader Chris zet zijn voet op een blauwgeverfde betonnen omgekeerde vuilniszak. „Even tellen.” Hij wijst naar de rand van het schoolplein: één, twee, drie. Daar een rij, hier een rij. Nog een paar verspreid in het gras. „En deze.” Hij haalt zijn voet van het blok. „Dat zijn er 21.”
21 blauwe, omgekeerde betonnen vuilniszakken, eind jaren zeventig geplaatst door beeldhouwer Berry Holslag. Inmiddels al jaren verguisd door bezorgde ouders van leerlingen van basisschool De Gaerde in Zoetermeer.
Ik sta met drie van hen op het schoolplein in de Gaardenbuurt. De lucht is blauw; de eerste lentezon valt op het gloednieuwe, strak vormgegeven schoolgebouw. Vier jaar geleden opgeleverd. Het pand steekt af tegen de huizen eromheen; compacte bruine rijtjeshuizen met lange schuine daken uit dezelfde tijd als de blauwe zakken.
„Iedereen fietst hier doodleuk, ook ouderen”, vertelt moeder Angelique Franchimon. Dit is duidelijk geen fietspad. „Nee, maar er staat geen hek of heg om het schoolplein.” Verrek. Waarom niet? „Omdat overal die lelijke vuilniszakken staan”, zegt Chris. „Dat is kunst, dat mag niet weg!”
Doordat er geen hek is, lopen kinderen soms weg, zeggen de ouders. „Zo zijn kinderen.” Een kind belandde in de woonwijk hierachter, vertelt Franchimon. „En een ander kind stond plots vlakbij de Albert Heijn 600 meter verderop. Wij waren erbij toen de leerkrachten in paniek het plein afzochten.”
Tegenover het schoolplein ligt een groen talud. Daar klauteren kinderen naar boven. „Kom mee”, zegt Chris, die ondertussen uitlegt dat hij om privacyredenen niet met zijn achternaam in de krant wil. We lopen een steil pad op, tussen struiken, over wortels en losse aarde. „Kinderen rapen hier van alles op.” We zien een tampon en een vape. „Ik heb hier eerder condooms, glasscherven en een matras weggehaald.”
Bovenaan het talud staat een middelhoog hek; daarachter raast de RandstadRail voorbij. We lopen terug. Bij lage bosjes trekt Chris twee grote planken met uitstekende spijkers uit de struiken. Onderaan scheidt een hoge stenen muur het talud van een tunneltje. Twee leerlingen zijn net via het pad bovenop de muur geklommen. Ik vind het eng. „Chris, kun je hun ouders roepen?”
Kinderen voetballen inmiddels op het plein. „Die ballen schieten weg, kinderen rennen erachteraan, zo het fietspad of de straat op.”
De onderwijswethouder liet eerder aan Omroep West weten dat er geen hek komt. „Verplaatsing van het kunstwerk is geen optie omdat het onderdeel is van de omgeving. En met een hekwerk of beplanting wordt de kunst teniet gedaan”. Daarbij: een hek moet op minimaal twee meter afstand. Franchimon: „Dan blijft er weinig plein over.”
De gemeente en het schoolbestuur sturen desgevraagd een reactie. „Kunst mag nooit de veiligheid van kinderen in de weg staan. Naar een oplossing wordt gezocht.” De ouders zijn sceptisch. „Er gebeurt al jaren niets.”
In de verklaring staat ook dat „de school zich niet herkent in het beeld dat er kinderen zijn weggelopen”. Ik app de moeder van het kind dat vlakbij de Albert Heijn werd gevonden. Ze stuurt: „Het klopt, hij was 4 toen het gebeurde, het was zijn eerste schooldag.”
Juliette Vasterman vervangt deze week Hans Steketee op deze plek.