is hoogleraar wetenschapscommunicatie aan de Universiteit Leiden en columnist voor de Volkskrant.
Het afgieten van de aardappelen ging niet geheel volgens plan en het kokende water stroomde over mijn linkerarm. Jarenlange rijmende voorlichtingscampagnes hadden hun werk goed gedaan, want tien seconden later hing ik met mijn arm onder de koude kraan: ‘Eerst water, de rest komt later.’
Terwijl ik daar stond, zocht mijn zoon op thuisarts.nl op wat we verder moesten doen. Eerst koelen: check. Kleding en sierraden verwijderen: snel schoof ik mijn ring af. De wond goed onder de kraan houden en opletten dat het water niet te koud was. Ik zette het water iets warmer.
Moesten we ook een arts bellen? Ook daar was de site glashelder over. Je moest 112 bellen als de brandwond tien keer zo groot was als je hand of als je benauwd of suf werd. Dat was allemaal niet het geval. Maar de brandwond was wel groter dan de helft van mijn hand en in dat geval moesten we de huisartsen-spoedpost bellen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
We moesten even wachten tot we iemand aan de lijn kregen. Gelukkig moest ik mijn arm toch nog een minuut of twintig onder de kraan houden en had ik verder niets te doen. Eenmaal aan de beurt vroeg een vriendelijke man wat er precies was gebeurd. Heel rustig, stap voor stap om alle feiten helder te krijgen. Ik raakte alleen even in de war toen hij vroeg om te schatten hoe groot de wond was in handpalmen. Mijn handpalm was nu net het enige aan mijn hand waar géén kokend water over was gelopen. Maar ik snapte al snel dat handpalmen voor de meeste mensen makkelijker te schatten zijn dan vierkante centimeters en ik gokte op in totaal drie tot vier handpalmen aan verbrande huid.
Ik moest naar de spoedpost om gezien te worden door een huisarts. Mijn zoon maakte intussen de andijviestamppot af, al kreeg ik geen hap door mijn keel. Daarbij stond op thuisarts.nl dat je bij grote brandwonden niets mocht eten of drinken tot de arts zegt dat het mag. Viel mijn wond in de categorie groot?
Een bevriende buurvrouw bracht me naar de spoedpost en in de auto wiebelden mijn emoties tussen ‘veel gedoe om niets’ en ‘wee mij’. Dat laatste werd versterkt toen de assistent naar me keek, ‘och arme jij’ riep en mijn hand en pols snel in een verkoelend gelpad wikkelde. Even later controleerde de dienstdoende huisarts mijn wond, concludeerde dat die er niet gevaarlijk uitzag en liet de assistent alles goed inpakken in gaas en verband.
Met paracetamol en ibuprofen kwam ik de nacht goed door en de volgende ochtend belde de assistente van mijn eigen huisarts al voor ik zelf had kunnen bellen met de praktijk. Ik moest een paar uur later langskomen en toen het verband werd losgeknipt, bleken mijn vingers en de rug van mijn hand ongeschonden. Alleen bij mijn pols zat een band van vuurrode huid en blaren.
Nu typ ik dit voorzichtig met tien vingers, met mijn pols nog in het verband en met goede hoop op een soepele genezing. En ik besef dat ik er mede zo goed vanaf ben gekomen dankzij de uitstekende communicatie vanuit de zorg: de campagne over onmiddellijk koelen en de glasheldere informatie op thuisarts.nl. Met als bonus de meelevende assistenten en artsen die mij en mijn kinderen geruststelden. Wat een geluk bij een ongeluk.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant