Rob ging op een datingapp, al koesterde hij op zijn 70ste nog maar weinig illusies over de liefde. Hij matchte met een vrouw, die meteen vroeg of hij wilde bellen. Wat volgde, had Rob nooit kunnen voorzien - en nog nooit ervaren.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Maandagochtend, zeven uur. Wendy slaat als eerste haar ogen open, draait zich naar me toe en zegt: ‘Goedemorgen, lief, ben je al wakker?’ We rollen in elkaars armen en blijven zo een tijdje liggen, want op onze leeftijd hebben we geen van beiden een reden om vroeg op te staan. Even blijft het stil. Dan verstevig ik mijn greep en fluister: ik wil heel graag oud worden met jou en zij fluistert terug: en ik met jou.
Elke ochtend spreken we dezelfde zinnen uit tegen elkaar, stellen we dezelfde vragen, elke ochtend diezelfde handelingen en elke ochtend dat intense plezier over de herhaling die onze relatie steeds net iets echter en steviger maakt. Nooit zegt ze: dat zei je gisteren ook al, zelfs niet voor de grap. Want wij horen bij elkaar, dat is zo duidelijk als wat. Deze maand, op de vijftiende maart, zijn we precies een half jaar samen. Mijn huis in Roosendaal noemen we nu al de dependance, want we zijn iedere dag met zijn tweeën in haar flat. En als we eens niet samen slapen, sturen we elkaar de hele nacht door appjes omdat het sinds we elkaar kennen niet meer lukt in ons eentje de slaap te vatten.
Als we ’s ochtends zo verstrengeld liggen, vraag ik: wil je koffie? Dan ga ik zonder het antwoord af te wachten naar de keuken en breng haar even later een kopje op bed.
We leerden elkaar kennen via een datingapp. Ik had het formulier een beetje slordig ingevuld, wat betreft de liefde koesterde ik weinig illusies meer. Bij ‘hobby’s’ had ik geschreven dat ik van Zuid-Amerika hield, geen idee waarom ik juist dat noemde, maar precies dat was wat haar triggerde. Ze komt oorspronkelijk uit Suriname en appte: zullen we even bellen?
Eigenlijk kwam het niet uit. Ik was geconcentreerd bezig met het voorbereiden van een lezing voor die week, er was haast bij, maar eenmaal met haar in gesprek wilde ik niet dat het praten stopte. Er gebeurde iets wat ik niet eerder had meegemaakt: alsof iets wakker werd geschud, of hoe je dat ook wilt noemen. De liefde had zich heel lang goed verstopt, zo goed dat ik het zoeken had opgegeven. En ineens was hier volkomen uit het niets deze vrouw uit Suriname die strooide met warmte door alleen maar te luisteren en te vertellen.
Ik zei dat ik 29 jaar getrouwd was geweest en mijn vrouw had verlaten voor een ander, een verliefdheid die leidde tot een dramatisch slecht tweede huwelijk. Ik lette goed op haar reactie, maar Wendy oordeelde niet, ze wilde gewoon alles weten. Dus vertelde ik verder hoe mijn toenmalige echtgenote mij na mijn fietsongeluk tijdens mijn maandenlange revalidatie slechts een paar keer had opgezocht, en hoe me dat niet eens had verbaasd, want ik begreep best dat dit huwelijk allang geen perspectief meer had. En Wendy luisterde nog steeds.
Nu drinkt ze haar koffie, het is inmiddels rond half negen. Op straat horen we mensen naar hun werk gaan. Dan kleden we ons aan en gaan ontbijten, zij neemt alleen fruit, ik yoghurt en een sinaasappel. Een boterham met boterhamworst eet ik niet meer, helemaal geen vleeswaren meer. Daar hebben we het over gehad, varkensvlees is in strijd met haar geloof. Dus dat besluit was zo genomen. We praten over de kinderen en kleinkinderen, die van haar, die van mij en wat we die dag zullen gaan doen. En alles is doordrenkt van dat behaaglijke, ontspannen gevoel dat ik al heb sinds ik wakker ben. Vaststaat dat we de hele dag samen zullen doorbrengen. Tot de nacht aan toe.
Onze kinderen hebben al eens gezegd: jullie gaan wel heel snel. De tijd die ons rest is te kort om te verdoen, antwoorden we dan. Als je op je 70ste voor het eerst grote liefde ervaart, moet je niet te lang treuzelen. Vorige maand heb ik haar na vijf maanden verkering spontaan ten huwelijk gevraagd, ben voor haar op mijn knieën gegaan en een beetje verbouwereerd zei ze ‘ja’.
Na het tweede kopje koffie besluiten we een rondje Amsterdamse Bos te lopen. Daarna gaan we naar het tentje waar we voor het eerst echt afspraken. Daar horen we dezelfde serveerster als toen verzuchten dat het dus echt bestaat, liefde op het eerste gezicht. Ja, het bestaat, ook als je 70 bent. Niemand die daar meer van opkijkt dan ik. Hoteldebotel ben ik.
Na afloop van die lezing, twee dagen na dat eerste belletje, vroeg een stel goede vrienden: ‘We zagen je vanavond staan voor die zaal en voor het eerst sinds je scheiding lijk je weer de oude Rob, was dat omdat wij erbij waren?’ Ik glimlachte en liet hen in die waan. De grote liefde, die combinatie van woorden waar ik nooit veel waarde aan hechtte, had sinds twee dagen voor het eerst betekenis gekregen.
In het Amsterdamse Bos pakken we elkaars hand en verkneukelen we ons om de vijf vakanties die we in het vooruitzicht hebben, naar mijn zus in Twente, naar Andalusië en natuurlijk Madrid, onze lievelingsstad. Aan het einde van de middag, na het wijntje, doen we samen boodschappen. Zij houdt ervan om alle schappen langs te lopen, ik ben meestal veel doelgerichter. Maar in dit geval slenter ik graag met haar mee. Zal ik vanavond lasagne maken, vraag ik. En samen zoeken we de benodigde ingrediënten bij elkaar.
Wie had gedacht dat boodschappen doen je zo gelukkig kan maken? Ik was gewend op zaterdag alles te halen voor de hele week. Eerst de supermarkt, dan naar de markt. Met Wendy verandert een doodgewone winkel in een cosy plek. Tijdens het koken praten we weer over de kinderen en na het eten duiken we op de bank. Ik had nog nooit Winter vol liefde gekeken, maar nu ben ik fan en verheug me op elke volgende aflevering. Dan, rond een uur of elf, gaan we naar bed. Nog even liggen we in elkaars armen voor we gaan slapen. De volgende dag om zeven uur begint alles van voor af aan. Ben je wakker, liefje, zal ze vragen en ik zal even later zeggen: ik wil oud worden met je. En zij zal, niet tot mijn verrassing, maar tot mijn grote geluk, fluisteren: ik ook met jou.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde zijn de namen Rob en Wendy gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant