Afgelopen maandag reisde minister Karremans naar Hoek van Holland voor een werkbezoek met een fotogeniek voorkomen.
is schrijver en kunstjournalist
Het was de derde week van het kersverse kabinet en nog steeds waaierden de ministers en staatssecretarissen uit over het land. Ze gingen op werkbezoek. Ze wilden de mensen uit het veld spreken. Ze wilden weten hoe het voelde om, al was het maar een uurtje, met hun poten in de daadwerkelijke klei van hun eigen ministerie te staan. Ze wilden informatie ophalen, en vooral graag laten zíén dat ze informatie ophaalden. Daarom was het fijn dat op elk werkbezoek ook persfotografen waren afgekomen.
Bart van den Brink, minister van Asiel en Migratie, ging op maandag kijken hoe het in Ter Apel is. Strak in het pak en met daadkrachtige stappen liep hij over het terrein van het aanmeldcentrum, schudde handen, sprak met bewoners. Het zag er niet slecht uit. Asiel en migratie zijn ernstige zaken, en Van den Brink lijkt er vooralsnog precies het gezicht voor te hebben: permanent fronsend, maar niet per se onvriendelijk. De zon scheen, hij hoefde geen jas aan, dat scheelde alweer in lulligheid.
De rubriek ‘Beeldvormers’ onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt.
Tegelijkertijd bracht zijn collega Annet Bertram, staatssecretaris van Infrastructuur en Waterstaat, een bezoek aan het Centraal Station van Nijmegen, dat op dit moment grondig wordt verbouwd. Ze liet zich uitgebreid rondleiden, en moest daarbij een oranje hesje en een werkbroek aan en een felgele helm op. Zelf droeg de goedlachse Bertram al een okergele jas; dat had goed kunnen vloeken, nu was het alsof de zon extra scheen. Jammer was wel dat die helm bijna het hele bezoek scheef op het staatssecretariële hoofd stond – daar had iemand even wat van moeten zeggen.
Klop, klop.
Wie is daar?
‘Ik ben het: Vincent, de minister van Infrastructuur en Waterstaat.’
Natuurlijk. Oók op maandag – Maandag Poten-in-de-kleidag – reisde Vincent Karremans naar Hoek van Holland voor een excursie langs de Maeslantkering, onderdeel van de Deltawerken.
Ja, hállo. Daar noem je even een werkbezoek met een fotogeniek voorkomen. De Maeslantkering is de eindbaas onder de stormvloedkeringen; bij hoogwater vangen de twee holle stalen deuren (210 meter breed en 22 meter hoog) de eerste klappen op. Ze kunnen een vloedgolf van 5 meter boven NAP aan.
Was er storm in Hoek van Holland? Moet de Maeslantkering dringend op de schop vanwege klimaatverandering? Was er een urgente aanleiding voor dit werkbezoek? Nee, nee en nee. De Maeslantkering is gewoon een superstoer stuk infrastructuur. Wie daarheen gaat, hoopt zich iets van die stoerheid toe te eigenen.
Vincent Karremans. De man die als sympathieke staatssecretaris voor Jeugd, Preventie en Sport én als minister van Economische Zaken redelijk ongeschonden uit het van bestuurlijk amateurisme aan elkaar hangende kabinet-Schoof wist te komen. De man die zich in 2018 voor de gemeenteraadsverkiezingen als Rotterdamse VVD-lijsttrekker bovendien overhemdloos op een paard liet filmen, zogenaamd als kritiek op al die ijdele Haagse politici. Hij richt zich naar eigen zeggen liever op de inhoud, maar hij snapt intussen dondersgoed hoe beeldvorming werkt. Vandaar dat hij hier in Hoek van Holland als een vakbekwame civiel ingenieur op de deur van de Maeslantkering stond te kloppen.
Klop, klop.
‘Wie is daar?’
‘Dat zeg ik toch: Vincent. Ik kom de boel even checken.’
Hij droeg geen oranje hesje en hij hoefde ook geen helm. Hij bukte gewoon wat dieper toen hij onder het dikke staal door liep. Tijdens de uitleg van zijn rondleiders stond hij peinzend te poseren, een hand op zijn kin, wijsvinger langs zijn neus. Hij wees in de verte, het beeld uit, want ook wijzen doet het goed op foto’s.
Ja hoor, een uitstekende keuze, die Maeslantkering. Standvastige indruk gemaakt, Nederland helemaal veilig – alles klopte.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant