is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Op de as die Den Hoorn langs Delft met Schipluiden verbindt is een anonieme CDA-hater actief. De onbekende heeft met een nauwkeurigheid die grote gedrevenheid doet vermoeden elk CDA-gezicht op elke CDA-verkiezingsposter met zwarte verf bespoten. Het ziet er agressief uit, als een non-verbale doodsbedreiging, en zo is het waarschijnlijk ook bedoeld.
Eerst dacht ik dat het aan een specifieke vorm van lokale actiebereidheid lag – op een kort stukje fietsen bij mij vandaan was het een en al omgekeerde vlag toen Caroline van der Plas er nog toe deed, er wapperen soms ook andere vlaggen waar ik liever niet langs fiets, en wanneer voorstanders van het azc moeten worden gemolesteerd hebben alle keihardwerkende mensen plots zeeën van tijd – maar het is landelijk.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Door het hele land worden posters beklad, verkiezingsborden vernield, kandidaten voor de gemeenteraad uitgescholden en bedreigd. Deze krant maakte een inventarisatie en kwam ontmoedigend veel inheemse lompheid tegen van het type waar haast niemand meer van schrikt, want murw gebeukt, maar ook dingen waar zelfs ik van opkeek. Nepkogelgaten met nepbloed op verkiezingsposters van GroenLinks-PvdA, omdat er hufters zijn die kortsluiting in het hoofd krijgen van de genderidentiteit van de lijsttrekker. Een dreigmail naar een VVD’er vanwege diens standpunt inzake het vraagstuk-wolf, omdat er intolerante agressievelingen zijn die niet weten hoe de rechtsstaat werkt ( ‘Als er maar één kogel wordt afgevuurd op een wolf, gaat er ook een kogel naar degene die hiervoor heeft gestemd. Zonen en dochters zijn niet veilig.’).
Je moet haast gek zijn om de politiek in te gaan. IJdelheid en persoonlijke ambitie zijn handig om het vol te kunnen houden, maar er moet veel meer onder liggen. Een onwankelbaar geloof in idealen. Ontzag voor democratische bestuurlijke processen. Juist heel veel woede over die processen en de overtuiging dat het anders moet. Geloof in het eigen gelijk. Liefde voor mensen – al maken mensen het erg moeilijk die liefde vol te houden.
Het is niet moeilijk om kandidaten te rekruteren die de lokale politiek in willen, want er zijn er genoeg die gek, ijdel of ambitieus zijn. Het is wel moeilijk om mensen te rekruteren die snappen waar het om gaat. Dat ze er niet zitten om ‘nu zijn wij aan de beurt’ te krijsen, maar om belangen af te wegen, om ook de zachtste stemmen te horen, om in te schikken en ruimte te maken voor anderen als het nodig is, om mee te helpen bestuurlijke puzzels op te lossen, om woedend te worden op zijn tijd en het been stijf te houden als het er echt toe doet, en om te weten wanneer dat moment is gekomen.
Dat is serieus werk dat moed vergt. De doorgekraste lijsttrekker langs mijn fietsroute bijvoorbeeld weigerde mee te gaan in de loze beloften van een andere partij over een asielopvang waar sommigen boos over zijn, omdat niemand geholpen is met loze beloften. Misschien had ook de doorkrasser liever loze beloften gehoord, misschien is-ie gewoon een compulsieve doorkrasser, misschien is het een betrokken burger met een gedragsprobleem.
Woensdag is er weer een kans om de doorkrassers te laten zien hoe de democratie werkt: door tussen de gekken en de ijdeltuiten te zoeken naar de idealisten en de moedigen en hun vakje rood te kleuren. Ga en kies.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant