Van verlangende fluittonen tot een wonderschone, warme, een beetje melancholieke, jazzy stem: dit zijn de beste albums van dit moment.
Een lach en een traan, diepzinnig mijmeren naast luchtig rappen over ‘bubbelende paarden’: Lucky Fonz III wisselt op De zachte krachten (★★★★☆) stemmingen en stijlen af zonder ook maar een keer in clichés te vervallen. Het volkse repertoire, de smartlap en gabber: het is hem allemaal even lief. Lees de recensie.
Het celloconcert dat componist Anna Clyne op dichtregels van de Perzische dichter Rui baseerde, komt met de huidige oorlog in Iran extra hard binnen. Met verlangende fluittonen, gepeperde dubbelgrepen en ontroerende Joodse weerklank houdt de uitvoering van Maja Bogdanović (★★★★☆) je in haar greep. Lees de recensie.
Tinariwen is al bijna vijftig jaar actief, en de golvende blues uit de Sahara klinkt nog altijd alsof die de dorste grond in bloei kan zetten. Op Hoggar (★★★★☆) zijn de nummers beheerst en klein gehouden en klinken ze als een berustende terugblik, al blijft Tinariwen – uiteraard – een activistische band. Lees de recensie.
Die stem. Iedere keer als je een nieuw liedje van Janne Schra hoort, let je niet op de woorden die ze zingt of op hoe ze begeleid wordt. Het is meteen die wonderschone, warme, een beetje melancholieke, jazzy stem die alle aandacht opeist. zelden heeft ze zo mooi gezongen als op haar nieuwe album Work Out (★★★★☆). Lees de recensie.
Je kunt je met de liveregistratie van Waltons symfonieën verschenen door het City of Birmingham Symphony Orchestra (★★★★☆) tegoed doen aan breedsprakige, uitgesponnen motieven en speelse fuga’s. De pompeuze orkestraties blijven in Yamada’s handen tintelfris. Lees de recensie.
Het 80-jarige jubileum van het Metropole Orkest wordt gevierd met een mooi album (★★★★☆) dat de veelzijdigheid onderstreept van wat al jaren een van de beste en meest gerenommeerde orkesten ter wereld is. Prachtig geproduceerd door Gert-Jan Blom, weet je weer waarom alle groten uit de jazzwereld met dit orkest willen samenwerken. Lees de recensie.
Isabelle Faust en Alexander Melnikov kietelen op Mozart: Sonatas for Fortepiano & Violin, Vol. 4 (★★★★☆) de lachspier door riedeltjes nét iets eerder, later, sneller of trager te spelen. Ze articuleren helder, hebben een neus voor karakter en kleur. Alsof Mozart het duo op het hart heeft gedrukt geen seconde saai te zijn. Faust en Melnikov: het boeiendste viool-pianoduo van het moment. Lees de recensie.
Het North Sea String Quartet onderzocht haast wetenschappelijk hoe je elektronische muziek kunt vertalen naar het strijkkwartet. Tien eigen composities op Zonar (★★★★★) bevatten elementen van muziekstijlen als EDM, ambient, metal en jazz. Zou iemand het North Sea String Quartet vooraf hebben gewaarschuwd voor het mogelijke soepzootje dat dat kan opleveren? Mocht dat zo zijn, dan hebben ze gelukkig niet geluisterd. Het frappante is dat op Zonar niets elektronisch klinkt. Hoeveel nagebootste effecten je ook om de oren vliegen; uiteindelijk hoor je een levendig, akoestisch strijkkwartet. Lees de recensie.
ZONAR by North Sea String Quartet
Op haar nieuwe album Soul Woman (★★★★☆) klinkt Michelle David regelmatig als Diana Ross in haar beste Supremes-jaren. Sixties-Motown past David als een jas, maar ze stort zich net zo makkelijk op praatfunk met onversneden jazz of een op z’n Curtis Mayfields uit de tenen gewrongen soulbekentenis. Lees de recensie.
Soul Woman by Michelle David & The True-tones
Bonnie ‘Prince’ Billy is zo’n stijlvaste singer-songwriter die al zo lang meedraait dat je zijn aanwezigheid soms voor kennisgeving aanneemt. Toch is zijn werk vaak van zo’n troostrijke schoonheid dat je erop wijzen wilt. Hij doet op We Are Together Again (★★★★☆) gewoon zijn bekende ding, maar bereikt er wéér je hart mee. Lees de recensie.
We Are Together Again by Bonnie "Prince" Billy
De muziekstukken van synthvirtuoos Caterina Barbieri klinken vaak als kathedralen van analoge synths, vol hemelse arpeggio’s. In haar samenwerking met de Noorse saxofonist Bendik Giske opent ze de poorten voor iedereen: At Source (★★★★☆) is een weldadig bad van muziek, zonder scherp randje. Troostrijke en haast spirituele muziek, en die kunnen we best gebruiken. Lees de recensie.
At Source by Caterina Barbieri
Laat er geen misverstand over bestaan: cellist Lidy Blijdorp en pianist Tobias Borsboom halen het maximale uit de sonate van Matthijs Vermeulen. Ze spelen op Works for Cello and Piano (★★★★☆) ook werk van César Franck (mooi), Nadia Boulanger (heel mooi) en de beroemde Cellosonate van Claude Debussy (briljant). Lees de recensie.
Bij haar derde album These Frightening Machines (★★★★☆) wordt het tijd om Katherine Priddy echt te leren kennen, de folkmuzikant die met haar fluwelen stem zowel hoog als laag kan. Als Priddy zingt, val je even stil en realiseer je je gaandeweg dat we hier te maken hebben met een vrouw die, al klinkt ze anders, van Laura Marling-kaliber kan worden. Lees de recensie.
These Frightening Machines by Katherine Priddy
De beats en samples van Nondi op haar album Nondi... (★★★★☆) laten de meters in het rood schieten: alles sist en kraakt, alsof je speakers zijn gescheurd. De onderproductie, of ‘lofi’, geeft haar muziek charme. De breakbeats en opgeknipte geluidsbestanden uit de drum-’n-bass en het Amerikaanse ‘footwork’ geven de tracks een mistige sfeer. Lees de recensie.
De muziek van het experimentele folkgezelschap Hen Ogledd is als die van een wandelend orkest, dat langs álle genres trekt en er steeds iets uitpikt. Het is opmerkelijk hoe moeilijke maatsoorten uit de progrock, driftig slagwerk, flarden van kinderliedjes, synths uit de pop en de dance plus harp- en blazersarrangementen steeds toch samenkomen in nummers die eigenlijk heel toegankelijk zijn en niet meer uit je hoofd gaan. In de bezwerende zangstukken, vaak in raadselachtig Welsh, voel je een randje ritueel heidendom, misschien als wapen om het kwaad van onze tijd mee te bestrijden. Want zo moet het hele, betoverend mooie album Discombobulated (★★★★★) toch worden gezien: als een aanklacht tegen alles wat de huidige wereld zo verrot maakt, van politiek tot big tech. Lees de recensie.
Het Chaos String Quartet, met de Nederlander Bas Jongen op cello, doet op Chaos (★★★★☆) zijn naam eer aan met werken die chaos verklanken. De unheimische oersoep waarmee Ligeti’s Tweede strijkkwartet begint, lijkt speciaal voor hen gecomponeerd, en het mechanische, hardnekkige derde deel helemaal. Het slotdeel zindert, transparant en broos. Lees de recensie.
Mitski’s achtste album Nothing’s About to Happen to Me (★★★★☆) hoort tot haar beste. Ze kruipt in de huid van een zonderlinge vrouw die alleen in de beslotenheid van haar huis zichzelf durft te zijn. Dat levert een zeer afwisselend album op, heen en weer schietend van fuzzy indierock naar groots drama en van georkestreerde kamerpop naar wiegende indiecountry met pedalsteelgitaar of viool. Lees de recensie.
Drieënhalf jaar geleden bracht het label Bru Zane een verrukkelijke opname met herontdekte orkestliederen van Jules Massenet uit. Deze tweede verzameling (★★★★☆) is opnieuw schitterend uitgevoerd – door andere musici en zangers – en het materiaal blijkt nog rijker en gevarieerder. Lees de recensie.
Bill Callahan is stijlvast, maar in 2019 vond hij het geluk als echtgenoot en vader en werd zijn muziek lichter, opgeruimder, openhartiger, vaak onderkoeld grappig. Zo ook nu, zélfs nu de dood, die hij zo vaak bezong, hem écht in het gezicht staart. Callahan zingt over zijn vader en zijn vaderschap, over de liefde en over zijn sterfelijkheid. Gekoppeld aan die nieuwe lichtheid is My Days of 58 (★★★★☆) toch weer een troostrijk en simpelweg prachtig album geworden, hoe herkenbaar zijn folk noir en die onvergelijkbare stem ook zijn. Lees de recensie.
Meteen na hun gezamelijke tournee zijn The Messthetics en James Brandon Lewis weer met z’n vieren de studio ingegaan voor een onstuimige plaat, Deface The Currency (★★★★☆). De combinatie van voortdurend schurende, bijna punkachtige gitaar, bas en drums met de intense sound die James Brandon Lewis uit zijn tenorsax weet te ontlokken, levert geen gemakkelijk behapbare muziek op. Wel zorgt het voor voortdurend spannende composities waarin de vier elkaar geen moment rust gunnen. Lees de recensie.
Er bestaat muziek die nog enigszins verteerbaar blijft bij een karige uitvoering. Dat geldt niet voor de werken op Bowed Spaces (★★★★★). Worden ze matig gespeeld, dan veranderen ze in een lachwekkende puinzooi. Gelukkig klopt alles aan dit album met schokkende muziek en absurde speeltechnieken. De solisten zijn subliem en onder leiding van Clemens Schuldt speelt het Münchener Kammerorchester zo strak als de leren broeken van Tommy Lee. Lees de recensie.
De sfeer op Gospel Music (★★★★☆) van de Amerikaanse vibrafonist Joel Ross is sereen. De eerste nummers behoren tot de mooiste die Ross ooit schreef en ze geven ook alle ruimte aan de dynamisch rijke vibrafoonsolo’s van Ross. Het samenspel van blazers en ritmesectie is vaak delicaat, en als halverwege dit bijna tachtig minuten durende album vocalisten de albumtitel kracht bijzetten, begrijp je waar Ross met de bijna sacrale muziek heen wil. Lees de recensie.
De band Converge stond aan de basis van de metalcore, een combinatie van metal en hardcorepunk, die momenteel de toon aangeeft in de hardste afspeellijsten. Maar luister je nu naar Converge en naar hun van woede trillende Love Is Not Enough (★★★★☆), een eerste album in bijna tien jaar, dan lijken ze in niets op de gelikte metalcore van de nieuwe generatie. Het is rauw en puur, zonder gepolijste studiotechnieken, en lijkt recht het opnameapparaat ingeramd. Lees de recensie.
Verbazing bij de zoons van Guirne Creith toen na haar dood haar Vioolconcert (1932) opdook, waarover ze had nooit meer had gesproken. Violist Geneviève Laurenceau laat op Guirne Creith Violin Concerto (★★★★☆) de woelige interbellum-romantiek ervan horen, met eindeloze vioollijnen, bloemige tederheid en orkestrale pit die je omverblaast. Lees de recensie.
Meer muziek? Bekijk hier ons volledige archief van albumrecensies.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant