De surf-gitaar van ZZ & De Maskers, de menselijke buffer bij Neerlands Hoop of de elektrische gitaar bij Boudewijn de Groot. Jan de Hont heeft veel gedaan, maar misschien wel het meest iconisch is zijn versie van ‘La comparsa’. De Hont overleed donderdag.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
In de jaren vóór ‘Beatlemania’ was onder Nederlandse gitaargroepen de instrumentale pop van The Shadows populair. The Jumping Jewels hadden een dikke hit met Wheels (1961), maar als we de Top 2000 als graadmeter nemen, beklijfde een ander stuk nog beter: het weemoedige La Comparsa (1963) van ZZ & De Maskers, met de jonge Amsterdammer Jan de Hont als begaafde solist op de Fender Stratocaster.
De Hont is donderdag op 83-jarige leeftijd overleden, zo meldt zijn familie. Hij bracht zijn laatste jaren door in het Rosa Spier Huis in Laren. Zijn versie van La Comparsa (van origine een pianostuk van de Cubaan Ernesto Lecuona) zou hij altijd blijven spelen.
ZZ & De Maskers was een opvallende verschijning vanwege de Zorro-maskers die ze in hun beginjaren droegen. Bob ‘ZZ’ Bouber zong de Nederlandstalige hits (Dracula, Ik heb genoeg van jou), De Hont speelde de surf-‘instrumentaaltjes’. Opmerkelijk waren hun opnamen met de Amerikaanse rock-’n-roller Chubby Checker, waaronder de in het Nederlands gezongen rariteit Cato from Volendam (1965).
Na Boubers vertrek rockte de groep verder als De Maskers, maar De Hont hield het in 1968 voor gezien. Hij bleef actief, maar verscheen weer op de publieksradar als lid van de rockband achter Freek de Jonge en Bram Vermeulen in hun ‘onverstaanbaar goede show’ Neerlands Hoop Express, vanaf eind 1973.
De Hont had in eerste instantie bedankt, maar bedacht zich en werd bassist, omdat de jonge Thé Lau inmiddels als gitarist was gestrikt.
De Hont zou een frequente Neerlands Hoop-gast worden. Toen het succesvolle programma Interieur in 1977 het tweede seizoen in ging, haakte hij weer aan, tot vreugde van Bram Vermeulen: met De Hont kwam de nadruk meer op de liedjes te liggen en veranderde de dynamiek.
De Hont speelde mee op liedjes-lp’s, in het protestprogramma Bloed aan de paal (tegen het WK voetbal in dictatoriaal Argentinië in 1978) en fungeerde gaandeweg, tegen wil en dank, als menselijke buffer tussen Bram en Freek tijdens de laatste Neerlands Hoop-tournee Code (1978-1980).
‘Ze spraken nauwelijks nog met elkaar’, vertelde De Hont, ‘hadden elk hun eigen kleedkamer. Ik zat daar vaak letterlijk tussenin en praatte eindeloos met Bram, die wist dat Neerlands Hoop op zijn eind liep en het daar vreselijk moeilijk mee had.’
De Hont trad toe tot Vermeulens popgroep De Toekomst, was studiogitarist voor The Cats, Jan Rot en Fay Lovsky, speelde jarenlang in de band van Boudewijn de Groot en onderhield altijd warm contact met Freek de Jonge.
Altijd genoeg te doen. En altijd kwamen er verzoeken om ergens La Comparsa te spelen: tijdens Johan Derksens Pioniers van de Nederpop-tournee, bruiloften, uitvaarten, het kwam allemaal voor. Dan plugde hij zijn rode ‘Strat’ in de versterker, sloot zijn ogen en speelde.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant