Autotest Wel ironisch dat Suzuki zijn eerste compleet elektrische model nú uitbrengt, schrijft Bas van Putten, nu er een neo-conservatieve wind waait waarin alles zonder benzinetank weer stom is.
Als u deze auto straks met Toyota-logo tegenkomt; het is inderdaad hetzelfde model.
Twee jaar geleden was ik dik te spreken over de Suzuki Swift. Alles was verrassend aan het wagentje. Het was heel zuinig en met iets meer dan 900 kilo extreem licht, waardoor het weinig vermogen nodig had om dartel van zijn plaats te komen. Zijn 83 pk leken er dertig meer. Hij was ruimer dan duurdere concurrenten. Het waterhoofdige ontwerp was zo klunzig dat het leuk werd. Dit was, citeer ik mezelf, „het onbeholpen kind dat stiekem hoger rijst dan de gesmeerde bollebozen op de eerste rijen”.
Die gaan mensen willen, voorspelde ik met de opwinding die Swift-rijders al veertig jaar glunderend binnenskamers houden. Niet dus. Geen hond kocht de ooit populaire Swift. Men had geld, men wilde turbo’s, men prefereerde design. Zie je wel, dacht ik, de domheid regeert. Wat heet. Twee jaar later is het muurbloempje van toen niet aan te slepen. In januari was de Swift opeens de bestverkochte auto van Nederland.
Hoe kan dat nou? De importeur weet het. „De hybride aandrijflijn van de Swift sluit naadloos aan op wat veel Nederlandse automobilisten op dit moment zoeken: zuinig, betaalbaar en zonder laadstress.” Het venijn zit in het staartje van de diagnose. De kleine elektrische auto’s die er nu voor niet veel meer dan Swift-geld zijn komen niet ver genoeg en laden te traag om de nuchtere consument over de streep te trekken. Tot vreugde van de onwilligen dekt de neoconservatieve wind van Trump tot Hollands-rechts inmiddels alle praktische bezwaren. Alles zonder benzinetank is weer stom. Wel ironisch dan dat Suzuki uitgerekend nu zijn eerste compleet elektrische model uitbrengt, de E-Vitara. Kan dat goed gaan? Je kunt het je niet voorstellen, al is na de onwaarschijnlijke renaissance van de Swift niets meer zeker.
De E-Vitara heeft een paar dingen mee. Je kunt er redelijk in zitten, al wens je inzittenden geen vakantie toe met een bagageruim van 238 liter. De uitrusting is compleet, het design in de roos voor een doelgroep die voorheen een Nissan Juke of Qashqai kocht, leuk gek binnen beschaafde grenzen. Dat zijn al veelbelovend veel groene vinkjes.
Net als de Swift is de Vitara in zijn genre een klassieker. Oorspronkelijk was het een echt terreinwagentje met een merkwaardige aantrekkingskracht op kapsters en hondentrimsters, inmiddels al geruime tijd een compacte suv voor vriendelijke prijzen. In die gedaante herrijst hij als EV vanaf 32.000 euro voor het basismodel met 49 kWh-accu. Voor 3.300 meer heb je een 61 kWh-batterij met een opgegeven bereik van 426 kilometer. Opmerkelijk is dat hij ook te koop is als Toyota Urban Cruiser. Suzuki-eigenaar Toyota heeft het ontwerp en de techniek van de door Suzuki ontwikkelde auto een op een overgenomen en de E-Vitara van een eigen etiket voorzien. Meestal gaat het andersom en adopteert Suzuki als ondergeschikte partij een Toyota, zodat je de Toyota Auris als Suzuki Swace kunt kopen en de Toyota RAV4 als Suzuki Across. Dat scheelt het kleine merk ontwikkelingskosten die het mooi in EV’s kan steken.
De ecologische beloften waarmaken lukt wat minder. De E-Vitara is Suzuki’s stekkerdebuut en dat is te merken. Een snellaadtempo van 67 kW is historisch en de E-Vitara let zacht uitgedrukt minder op de kleintjes dan de Swift. Een verbruiksgemiddelde van 22,2 kWh per honderd kilometer is stevig voor een kleine suv, hoewel een gewicht van 1.813 kilo en deels winterse temperaturen het wagentje niet hielpen shinen.
Een veel moderner interieur dan je van dit merk gewend was en een coole schakeldraaiknop, alleen pianolak kan echt niet meer.
Zo heerlijk dit: Geen stomme experimenten, schakelaars voor ramen en spiegelverstelling gewoon waar ze bij alle verstandige auto’s altijd zaten.
De stoelen zijn niet riant, maar prima uit te houden.
Ga vooral niet kamperen, de bagageruimte is minimaal. Positief is het extra vak voor de laadkabel onder de laadbodem.
Conclusies trekken is lastig omdat de boordcomputer structureel desinformeert. Die blijft halsstarrig 22,2 opgeven nadat de buitentemperatuur fors is opgelopen en ik op de B-wegen in mijn regio niet harder rijd dan tachtig, zodat het verbruik fors zou moeten dalen. Dat doet het ook. Op één lading haal ik toch nog ruim 300 kilometer, wat met de 61 kWh-accu nooit zou lukken als hij echt 22,2 kWh verbruikte. Best mogelijk dat hij onder gunstiger weersomstandigheden alsnog 350 tot 400 kilometer op een lading haalt. Dan blijft staan dat de testauto inclusief metallic lak 40.590 euro kost. Daar heb je wel vierwielaandrijving, maar ook een veel grotere Toyota bZ4X of Tesla Model Y voor.
Ik zie dit sympathieke autootje over twee jaar geen tweede jeugd beleven. Maar hij is koren op de molen van de Swiftrijder. Zie je wel, doe ons maar benzine. Is hij alsnog prima reclame voor Suzuki. Nooit was ironie ironischer.
Motor elektromotor (2)
Vermogen 184 pk
Koppel 307 Nm
Aandrijving voor en achter
Transmissie automaat
Topsnelheid 150 km/u
Acceleratie 0-100 7,4 seconden
Verbruik gemiddeld 16,6 kWh/ 100 km (fabrieksopgave)
CO2-uitstoot 0 g/km
Energielabel A
Basisprijs 31.995 euro
Prijs testauto 40.590 euro