In het Efteling Grand Hotel opende Mystique, een chic restaurant met een duur, avondvullend veelgangenmenu dat helaas meer doet denken aan de rij dan aan de attractie zelf.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
Eftelingsestraat 2, Kaatsheuvel
efteling.com/nl/grand-hotel/eten-en-drinken/mystique
Cijfer: 6-
Avondvullende ‘premium dining beleving’ in de Efteling, ook voor kinderen vanaf 9 jaar. Chefsmenu van drie (€ 75) of vier gangen (€ 90) met tussendoor allerlei hapjes. Kindermenu resp. € 40 en € 55. Alleen met reservering.
Er bestaan mensen die de Efteling haten, ik ben niet een van hen. Dingen waarmee ik de rest van het jaar weinig heb – poffertjes, loopings, Laven, sprookjes vol gedateerde stereotyperingen, klavecimbelsuites en de stem van wijlen Wieteke van Dort – schijnen me ineens onweerstaanbaar voor zodra de eerste tekenen van het voorjaar zich laten zien. Wekenlang kijk ik uit naar die studie- of spijbeldag op de eerste mooie maandag van het jaar, als ik mijn kinderen achterin de auto gooi (‘Is het Efteling? Het is Efteling!’) en vervolgens met dat onvergelijkbare gevoel van luxe langs alle ‘Wachttijd vanaf hier 60 minuten’-bordjes rechtstreeks de attracties in kan hollen.
Die attracties vallen grofweg in twee soorten uiteen. Er zijn de voorstellingen van traditionele sprookjes, sommigen nog van de hand van bedenker Anton Pieck zelf, vaak inmiddels behoorlijk scharrig en daarom des te liever. De ‘voor altijd dansende’ rode schoentjes bewegen als de magneten koud zijn alleen nog flauwtjes met hun hakje; bij het in houterig zwart-wit naar de hemel stijgende meisje met de zwavelstokjes moet mijn dochter altijd huilen. Daarnaast zijn er de spektakelattracties, die zo’n ondersteunend sprookje niet nodig hebben omdat je lichaam er vooral bezig is met niet doodgaan. De Python gaat twee keer over de kop; daar hoeft geen verhaal bij, dat ís het verhaal.
Toch zijn veel van die spannende attracties alsnog omhangen met een meestal verbazingwekkend knullig narratief, dat vooral dienst lijkt te doen als afleiding bij het wachten in de rij. Onder desoriënterende tingeltangelmuziek komt een vreemd verhaal tot je over een vervloekte baron en witte wieven, of over bokkenrijders, of over een draak. Wacht eens even, wat is dit voor stom sprookje?, denk je, om vervolgens 37 meter naar beneden te kletteren (De Baron) of te merken dat de kamer op een werkelijk misselijkmakende manier begint te draaien (Villa Volta). Zodra de G-krachten hun werk doen, kan het verhaal het rimram krijgen.
Aan deze verhaal-spektakeldynamiek moest ik denken terwijl ik na zo’n volle dag Efteling – twee keer Fata Morgana, vijf keer Python, papier hier – met mijn tweekoppig nageslacht (9 en 11) ging eten bij Mystique. Het chique restaurant bovenin het gloednieuwe Efteling Grand Hotel werd door het pretpark aangekondigd als een ‘avondvullende premium dining smaakbeleving.’ Daarbij richt de zaak zich expliciet ook op kinderen van 9 jaar en ouder, ‘met allerlei onverwachte verrassingen aan tafel en een magische smaakformule waarmee je samen de mystieke elementen uit de Wereld vol Wonderen ontrafelt’. Een avond duurt er ten minste twee uur, oplopend tot vier.
De zaal met een prachtig uitzicht over het park is chic en naar Eftelingmaatstaven opvallend sober ingericht. Geen kinderhoek, geen kleurplaten. Voor wie zijn kroost echt niet meer in de hand heeft, is één houten vier-op-een-rijspel beschikbaar. Naast die van mij zijn er nog twee andere kinderen, het publiek bestaat verder vooral uit stelletjes die zich voor de gelegenheid mooi hebben aangekleed.
Bij binnenkomst krijgen we van de hartelijke en attente ober een pâte de fruit (een gummi-achtig, gesuikerd snoepje) van rode kool aangereikt, en daarna een lekker warm doekje. Hij steekt de kaars op tafel aan, die gaat meteen weer uit. Later probeert hij het opnieuw; weer dooft het lont na enkele seconden. Zijn collega neemt de gasbrander ter hand, daarna geven ze het op. Later wordt onthuld dat de kaars van boter is gemaakt, waarin je je brood kunt dopen.
Er is een vast verrassingsmenu van drie of vier gangen, aangevuld met evenveel tussenhapjes die je per tafel uitkiest. Op een stenen tablet met symbolen leg je kleine steentjes, waarmee je je keuze doorgeeft: een seance-achtige activiteit die mij omslachtig voorkwam, maar die we uiteindelijk met veel plezier uitvoeren, mede door tussenkomst van alweer een erg leuk personeelslid.
Vooraf verschijnen bij wijze van amuse een tartelette met knolselderij en een aardappelsoepje geserveerd in een plant, beide zoet. Het blijkt een patroon dat al met het rodekoolsnoepje is aangevangen: de chef is dol op groente met suiker. Mijn kinderen krijgen als voorgerecht een puddingring van zoete aardappel met citrus, wortel en basilicum die meer aan een dessert doet denken. Er is een tussenhapje van groentesnoep (in eetbaar papier) van knolselderij en pompoen. Mijn tussengerecht van spaghettipompoen met ingelegde tulpenbol en saffraan is óók weer zoet, evenals het tussengerechtje ‘Gepetto’s mini-pizza’, dat geen pizza is maar een ijskoude cheesecake gemaakt van Soester knol.
Onze Brabantse worstenbroodjes met rivierkreeft, droog en vlak van smaak, mogen we zelf pakken van een reusachtig plastic worstenbrood; het gerechtje ‘koninklijk ei’ wordt geserveerd in een nest onder een enorme kip. De betreffende eitjes blijken verwarrend genoeg gevuld met, naast smakelijke eigeelcrème en hollandaisesaus, gekonfijte eend: een keuze die serieuze vragen oproept over de koninklijke erflijn. Wel lekker is de vegetarische ‘vijfzintuigentomaat’ met tomatenbouillon en munt.
Een paar gerechten zijn echt mislukt. Zo krijg ik een rommelig en onduidelijk voorgerecht met natte prei, umeboshi en ook weer zoet knolselderij-ijs. Daaroverheen een ‘dashi’ van aardpeer en Nederlands zeewier, maar in plaats van een hartige Japanse bouillon blijkt het een vladikke, bruine saus. Het ijs is half gesmolten. Het kindertussengerecht – ravioli met roomkaas – is vreemd genoeg zowel taai als overgaar, de kaas brokkelig. Als hoofdgerecht krijg ik een klein stukje pieterman met opnieuw Soester knol, mijn dochter kipfilet en mijn vegetarische zoon krijgt twee gehalveerde worteltjes; erbij gefrituurde aardappeltjes in de vorm van paddenstoelen, en opnieuw hollandaisesaus.
De dessertamuse met chocolademousse, eekhoorntjesbroodijs en baconkaramel (en knettersuiker!) smaakt ons goed. Daarna is er voor mijn kinderen ‘oma’s appeltaart’ met een koekje, wat gestoofde appel en prima ijs dat evenwel opnieuw half gesmolten is. Ik krijg bosbessen met flets harsig ijs van den, waar aan tafel uit vloeibaar stikstof geschepte peterselie-ijssnippers overheen worden gestrooid, die zo koud zijn dat ze vastvriezen aan mijn tong en ik verder weinig meer proef.
Het is te prijzen dat er is nagedacht over ingrediënten en seizoengebondenheid. De bediening is goed, het uitzicht over de watershow Aquanura en het park sprookjesachtig. Ook vermelding verdient het sappenarrangement dat, heel verrassend, beter was dan ik ’m in veel sterrenzaken heb gehad, en de leuke kindermocktails, zoals de van blauw naar paars verschietende ‘toverthee’.
Maar verder overheerst de teleurstelling. Ik had me van tevoren voorgenomen in deze recensie niet te zeuren over gimmicks, foefjes of kitscherig en kinderachtig spektakel. Als je naar een restaurant in de Efteling gaat, zou dat immers precies moeten zijn waarop je hoopt.
Wat ik niet had verwacht, is dat het sáái zou zijn. Avondvullendheid is geen verdienste, daar moet iets tegenover staan. Restaurant Mystique mist zowel de ijzersterke vertelkracht van het sprookjesbos als de onmiddellijke buiklogica van de Python. Wat overblijft is een lange avond met een riedel aan matig eten, gelardeerd met geintjes die niet bijster slim of spannend zijn. Het deed me meer denken aan in de rij staan voor een attractie, dan aan die attractie zelf. Ook bij Mystique word je weliswaar blootgesteld aan muziek, vriendelijke gezichten, een mooi uitzicht en een vergezocht sprookje, maar het enige écht spectaculaire dat je hier uiteindelijk krijgt gepresenteerd, is de rekening.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant