Tommy Wieringa is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Epic Fury – de naam van de Amerikaans-Israëlische aanval op Iran zegt alles. Product van verhitte pubervisioenen, aangewakkerd door videogames en de morele schema’s van het superheldenuniversum.
Epische woede gaat uit de aard der zaak samen met gebrekkige emotieregulering en falende impulsbeheersing. Het infantiliserende testosterontaaltje klinkt ook in de communiqués van het Witte Huis: ‘Onder de daadkrachtige leiding van president Donald J. Trump voeren de ongeëvenaarde Amerikaanse strijders verwoestende aanvallen uit in het kader van Operatie Epic Fury, waarbij zij de terroristische infrastructuur van het Iraanse regime met overweldigende kracht en onwrikbare vastberadenheid vernietigen. (…) Onze heldhaftige militairen voeren Operatie Epic Fury uit met ongeëvenaarde vaardigheid, dodelijke nauwkeurigheid en onverzettelijke moed…’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De moed van beeldschermen en joysticks in een op afstand bestuurde oorlog: pech voor de 175 dode meisjes die een Tomahawk-raket op hun basisschool kregen en de ruim honderd opvarenden van het nietsvermoedende Iraanse fregat dat werd getorpedeerd in internationale wateren. Omdat Trump ‘het gevoel had’ dat Iran een onmiddellijk gevaar vormde voor de Verenigde Staten.
Een hitsige beeldcompilatie van aanvallen op Iraanse doelen, gepubliceerd door het Witte Huis, wordt zonder bronvermelding gekruid met beelden uit de videogame Call of Duty. Feit of fictie, who cares. Zelfs CNN zag het verschil niet.
Uit het Amerikaanse commandocentrum komt een catastrofaal mengsel van gebral, flagrante leugens, video-heroïsme en geweldsporno. En een toefje christelijke apocalyptiek, spécialité de la maison van defensieminister Pete Hegseth: hoe zou je bij epische woede niet kunnen denken aan de oudtestamentische wraakgod? Onze god tegen die van de ayatollahs – boem retteketet.
Welkom bij Trumps Speciale Militaire Operatie, want ook deze oorlog mag geen oorlog heten. Gelanceerd onder het grootse Epic Fury en intussen door hemzelf gereduceerd tot een ‘kleine excursie’. De motieven voor en het formaat van zijn oorlog wisselen even vaak als de perspectieven voor de nabije toekomst van het land. Het plan is geen plan. Waar woede heerst is geen plaats voor ratio. Epische Woede in conjunctie met Fatale Onkunde: de wereld in handen van gewetenloze psychopaten met onbegrensde macht.
Op een stabiele democratie in Iran zijn de VS en Israël niet meteen uit. Gezien hun eigen tirannieke voorkeuren sorteren ze eerder voor op een bevriende dictatuur. Alles kan, zolang Israël en de VS volgens Trump maar ‘goed behandeld’ worden.
Epische Woede is niet alleen de naam van deze oorlog maar de vigerende hartstocht van al het extreemrechtse populisme en het daaruit voortvloeiende fascisme. Zonder woede vaart geen rechts-extremist wel. Woede is altijd zijn politieke kapitaal. Ze moet onophoudelijk in leven worden gehouden, steeds opnieuw worden aangeblazen tot een verwoestend vuur. Wat begint met de politiek van altijddurende ophef en rumoer eindigt met de wereld in vlammen.
Alle geschiedenis, valt te lezen in Peter Sloterdijks Woede en tijd, is de geschiedenis van het productief maken van woede. Van de eerste regel van de Ilias (‘Godin, bezing ons de woede van de zoon van Peleus, Achilles…’) tot de epische woede van het Amerikaans-Israëlische verbond, altijd eindigt het met dood en verderf. Nooit brengt ze iets tot stand. Van Troje tot Teheran, niets dan schade, haat en pijn, en de koude as die door de gebroken ramen waait.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns