Overspel, moord, een midlifecrisis: we hebben het allemaal al talloze keren gezien, maar deze serie gooit het in zo’n eigenzinnige blender dat het een heel nieuw genre wordt.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film en series.
Aan moordmysteries geen gebrek, de afgelopen jaren. Van Knives Out tot The White Lotus: niets zo smakelijk als een scherp, spannend speurpartijtje. En dan is er nu ineens het zevendelige DTF St. Louis (HBO Max), dat we alvast durven te bestempelen als het mafste moordmysterie van het jaar.
Op het eerste gezicht lijkt de serie vooral te draaien om de merkwaardige vriendschap tussen lokale weerman Clark (Jason Bateman) en gebarentolk Floyd (David Harbour). Floyd behoedt Clark tijdens een storm voor een rondvliegend bord, waarna de twee elkaar vinden in frustraties over hun ingedutte leventje. Het zijn mannen die niet meer neuken, en ook niet echt talent hebben voor klein geluk. Gelukkig hebben ze in elk geval elkaar!
Maar verdomd, Clark ziet misschien een uitweg uit hun mannenmisère: een app waarmee getrouwde mensen stiekem van bil kunnen gaan. Het DTF uit de titel staat, voor de volledigheid, voor ‘down to fuck’, zin om te neuken. Floyd gaat aarzelend akkoord met het plan om een afspraak te maken, maar Clarks intenties zijn niet helemaal duidelijk. Want waarom is hij eigenlijk zo overdreven geïnteresseerd in Floyds vrouw Carol (Linda Cardellini)?
En dan, bam, halverwege de eerste aflevering, ligt Floyd dood in een verlaten zwembad. Een hartaanval tijdens het rukken met een pornoblaadje, aldus rechercheur Donoghue (Richard Jenkins). Nee hoor, het ligt anders, beweert jongere collega Jodie (Joy Sunday), die door haar ‘pornopositieve’ huwelijk alles weet over alle pornogenres. Haar theorie: Floyd is vermoord.
Hun dialoog vat de toon van DTF St. Louis perfect samen, want de serie van schrijver Steven Conrad (Patriot) doet alles net even anders dan we gewend zijn. Het verhaal maakt voortdurend tijdsprongen en het camerawerk is desoriënterend genoeg om ons het gevoel te geven dat we in een uiterst curieus doolhof zijn beland.
DTF St. Louis wordt daarbij gedragen door een sterrencast. David Harbour, de laatste jaren vooral zwoegend als sheriff Hopper in Stranger Things is een perfecte schlemiel: net iets te sloom, net iets te vaak achter de feiten aan lopend. God, wat is hij sneu, en daardoor óók ontzettend grappig. Dat geldt ook voor het detectiveduo, dat veel meer wordt dan een lui cliché, vooral omdat Jenkins en Sunday elkaar op hilarisch droogkomische wijze aanvullen.
Toch is dit vooral de serie van Bateman, die de afgelopen jaren haast een kunstvorm maakte van het type ‘zeer gemiddelde man met een potentieel gevaarlijk, manipulatief randje’. Dat deed Bateman eerder in Ozark en Arrested Development, waarin hij ook personages speelde waarbij voortdurend iets duisters sluimerde onder het oppervlak van relatief brave burgervader.
In handen van Bateman krijgt de ingedutte middenklasser iets ongrijpbaar sinisters: juist in het oersukkelige schuilt potentieel een monster. Maar naar welke figuur kijken we nu eigenlijk: een meestermanipulator of gewoon een geile, stuntelige weerman, die zich ook nog eens voortbeweegt op een extréém seksloze ligfiets?
Overspel, moord, een midlifecrisis: we hebben het allemaal al talloze keren gezien, maar DTF St. Louis gooit het in zo’n eigenzinnige blender, dat het haast een geheel nieuw genre wordt. De serie is moordmysterie, erotische thriller, zwarte komedie en midlifedrama ineen, en doet door de ongrijpbare toon óók vaak denken aan het werk van Tim Robinson (The Chair Company) en Nathan Fielder (The Curse).
Het is veel, maar maker Conrad en zijn sterrencast maken er iets extreem fascinerends van.
★★★★☆
Thriller
Zevendelige serie van Steven Conrad
Met Jason Bateman, David Harbour, Linda Cardellini
Te zien op HBO Max
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.