Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Het speelt zich allemaal af op een website die je terugvoert naar de begintijd van het internet. Op een campy kermispagina vol felgekleurde banners en in WordArt opgemaakte tekstjes wordt duidelijk: Angus, een Amerikaans kalf, zal op 13 maart 2026, zijn tweede verjaardag, worden geslacht. Van hem zullen vier handtassen en vierhonderd hamburgerpakketten worden gemaakt, die allemaal al bij voorbaat zijn verkocht op ourcowangus.com.
De kopers die alsnog worden overmand door particuliere kalverliefde, kunnen hun pre-order annuleren. Wanneer meer dan 50 procent van de bestellers dit doet, gloort voor Angus een stierwaardige oude dag – op woensdagmiddag 11 maart staat de teller op 33,1 procent.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Our Cow Angus is een project van kunstcollectief MSCHF. Toen ik ervan hoorde, deed het mij denken aan het Kalfke Willy-item uit het Vlaamse programma Basta van een jaar of vijftien geleden, toen een kalf in de aanloop naar een feestelijke barbecue, waarbij het in plakjes aan trouwe kijkers zou worden opgediend, nog even flink in de watten werd gelegd. Maar Our Cow Angus doet meer.
Bijna per ongeluk, vertelde een van de kunstenaars aan NRC: het laat zien hoeveel invloed geld heeft op onze mogelijkheden de wereld te verbeteren. De vier bestellers van de prijzige Angus-handtassen hebben evenveel stemrecht als de vierhonderd burgerburgers. Die wetenschap werkt verlammend. Jouw annulering helpt nauwelijks, laat die tassenkopers maar wat doen.
De ander, altijd weer de ander.
In een niet te missen reportage van Investico en De Groene Amsterdammer over dakloosheid in Nederlandse gemeenten blijkt deze week dat daklozen steeds minder op weg worden geholpen, en steeds hardhandiger worden weggewerkt. De term ‘verwijtbaar dakloos’ valt. Wie ‘verwijtbaar dakloos’ raakt, komt de opvang niet in: ‘Wie nu aanklopt voor hulp doet dat niet als slachtoffer van maatschappelijk, maar van persoonlijk falen. Als je niet wordt weggestuurd of ontmoedigd, dan is er hulp die vernederend werkt. (…) Hulp is verworden tot een hindernisbaan waarin je steeds opnieuw moet bewijzen dat je het verdient.’
De wilskracht die we bij de ander als noodzakelijk aanwezig vermoeden, die we als maatschappij oprekken als een elastiek, onderhouden we bij onszelf almaar minder. Elke technologische vernieuwing maakt het je gemakkelijker dan ervoor, zorgt ervoor dat je dingen die je niet bevallen niet meer hoeft te doen, horen of zien. Wanneer iemand voor je opduikt met een uitgestoken hand, is er altijd ongeveinsde haast, of je bent verdiept in belangrijker (lees: persoonlijker) zaken.
We kunnen best wat harder lopen, maar de ander moet de eerste stap zetten. En de tweede, en de derde. Het heeft, zoals David Edmonds gisteren in deze krant in een fijn interview met Gijs Beukers vaststelde, allemaal te maken met een soort geestelijke gemakzucht. ‘Ik heb genoeg voor de aanschaf van af en toe een boek en een vakantie, de rest kan ik makkelijk weggeven.’ En toch doet Edmonds – weggeefgoeroe – dat niet. Gebrek aan wilskracht.
Zelf wil ik minder spullen kopen. Toch heb ik sinds gisteren een nieuwe prullenbak. En ik had al een prullenbak. Nu heb ik een glimmende, dure. Hij blinkt in de keuken. Gebrek aan wilskracht. Je wil minder nieuwe spullen, maar je wil niet iemand met ouwe spullen zijn. Je wil grote veranderingen, maar je wil zelf graag hetzelfde blijven. Je wil winnen, maar je wil niet weten dat je al lang gewonnen hebt. Je wil onbaatzuchtig zijn, maar je wil ook zeker weten dat de ander minstens zo onbaatzuchtig is. Je wil van alles, maar mogelijk wil je het allemaal niet graag genoeg.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant