De aanvoerder van Real Madrid, de man die zelden scoort, transformeerde tot een superbe schutter met drie doelpunten tegen Manchester City. Federico Valverde deed Kylian Mbappé voor een avond vergeten, in de achtste finales van de Champions League, eerste duel: 3-0.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Hoe hoog het podium ook is in het voetbal, hoe gelouterd en gelauwerd de spelers ook zijn, en hoe vaak Real Madrid en Manchester City ook tegen elkaar speelden de laatste jaren, altijd is er wel een verhaal op te tekenen van uniciteit. Iets dat niemand verwacht, dat leidt tot ellenlange nabeschouwing.
Woensdag was dat de magische avond van Federico Valverde in stadion Bernabeu. Drie goals, in de minuten 20, 27 en 42. Valverde is een topvoetballer uit Uruguay. Vrij algemeen beschouwd als een van de beste middenvelders ter wereld, als het om veelzijdigheid gaat. Ziedend schot, geweldige passing, spijkerhard indien nodig. Een leider, de aanvoerder dus, met naast hem onder andere de 18-jaar jonge Thiago Pitarch om bij de hand te nemen.
Maar bij Real gaat de aandacht meestal uit naar anderen, naar het type speler dat ze vroeger de ‘buitenaardsen’ noemden, de Galacticos, in het huidige tijdperk mannen als Vinicius, Mbappé of Bellingham.
Maar woensdag was het zijn unieke dag, de dag die hij vermoedelijk nooit meer zal beleven of vergeten. Valverde, 27 jaar, tien jaar geleden vanuit Montevideo naar Real gekomen, zoals tientallen jongens uit het kleine, pure voetballand Uruguay naar Europa reizen om te slagen als voetballer. Hij werkte zich op tot vaste kracht, tot dienaar van het elftal, tot spelmaker soms. Alleen scoren, daar waren anderen voor.
Hoewel? Misschien was het wel de juiste avond om op te staan als schutter. Mbappé is immers geblesseerd. Hij was vaak in beeld op televisie, maar dan ergens vanuit een box hoog in het stadion, in burgerkleding. Rodrygo is de rest van het seizoen uitgeschakeld. Het zou moeilijk worden tegen City, dat was zeker. Al die ontbrekende spelers, de matige vorm van het elftal van trainer Alvaro Arbeloa in de competitie, en dan voetballen tegen de ploeg van Pep Guardiola, waartegen zo vaak is gespeeld de laatste jaren en waarmee het krachtsverschil meestal minimaal was.
En City was dus ook beter in het begin. Jeremy Doku dribbelde, Erling Haaland loerde op de kans die vermoedelijk zou komen, maar toen was daar opeens die 1-0, die bijna letterlijk uit de lucht viel. Het begon met de verre trap met links van doelman Thibaut Courtois. De bal viel precies over de kruin van Nico O’Reilly, van origine een middenvelder, nu opgesteld als linksachter. Vervolgens was daar de pure klasse van Valverde, alles uitgevoerd in de snelheid van een trein tussen twee hoofdsteden.
Dat hield in: in één keer de bal meenemen. Meteen sprinten, de bal achterna. Doelman Gianluigi Donnarumma kwam intussen zijn doel uit, maar Valverde was net iets eerder bij de bal en tikte die langs de Italiaan. Nu de moeilijke hoek nog overwinnen, maar hij schoof de bal met precisie in het doel.
Nou, een doelpunt van Valverde, dat is al vrij uniek voor iemand die dit seizoen twee keer scoorde in de competitie. Maar nu was hij pas bij station één van de drieslag. Hij scoorde nog twee keer, voor rust zelfs. Eerst met links, na een pass van Vinicius en een wat ongelukkige aanraking door Rodri. De diagonale schuiver van Valverde was perfect. De 3-0 was ook weer een kunststukje, na een wippertje van Brahim Diaz in het strafschopgebied, plus de aanname door Valverde waarmee hij met een kunstig boogje in één keer verdediger Marc Guéhi uitspeelde, om de bal van dichtbij in te schieten.
Tja, 3-0 bij rust, wie had dat verwacht? Niemand. Het had even later zelfs 4-0 kunnen zijn, maar Vinicius zag de zwak ingeschoten strafschop gestopt worden door Donnarumma. Inmiddels was Tijjani Reijnders, de laatste weken meestal reserve bij City, ingevallen. Het bleef 3-0.
Is de zaak al beslist nu, zes dagen voor de tweede wedstrijd in Engeland? Normaliter wel, maar zeker is niets. Van de zes Engelse clubs uit de machtige Premier League verloren er vier hun eerste duel in de achtste finale, en speelden er twee gelijk. En is de zege van Bodø/Glimt, met liefst 3-0 op Sporting Clube de Portugal, nog een verrassing? Alles kan. Er gebeuren zoveel gekke dingen in het voetbal. De gebeurtenissen op woensdag in Madrid waren daarvan slechts één bewijs.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant