Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
‘Oké, nieuwe regel.’ Mijn vrouw kwam de keuken binnenlopen, haren nat van de douche en in haar hand de rugtassen van onze dochters. Ik nam een slok van mijn koffie, leunde achterover in de keukenstoel en sloot mijn ogen even. Daarna keek ik mijn vrouw aan, die inmiddels de tassen open had geritst en de broodtrommels tevoorschijn had gehaald. ‘Wat is de nieuwe regel?’, vroeg ik met de toon en begeestering van een frontsoldaat die weer een nieuwe dag in een ondergelopen loopgraaf te wachten stond. Het was vroeg in de ochtend, ik was net wakker, had ontbijt voor onze dochters gemaakt en zat net even op mijn reet.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Mijn vrouw liet me de inhoud van de broodtrommels zien, als een advocaat die een bewijsstuk toont aan de rechtbank. Er zaten nog wat korsten van gisteren in en aan de binnenkant van een van de trommels zag ik een veeg appelstroop zitten. ‘Als we uit school komen, pakken we de tassen gelijk uit’, declameerde ze de nieuwe regel.
De ‘we’ hier was niet een pluralis majestatis, ook geen hoofdredactionele ‘we’. Hij had wel iets weg van de ‘we’ die ik regelmatig signaleer in trendverhalen, zoals: ‘waarom we minder kinderen krijgen’ of ‘waarom we meer zijn gaan vliegen’ (een trucje dat een soort vals gevoel van saamhorigheid moet creëren, want laten we wel wezen: hoezo ‘we’? Bemoei je met jezelf). Want met deze ‘we’ bedoelde mijn vrouw niet echt ‘we’, maar de andere mensen in deze ruimte. En omdat twee van de drie personen die ze aansprak niet handelingsbekwaam of toerekeningsvatbaar zijn, richtte ze zich dus vooral op mij.
Ze had gelijk. Het is ook goor en vervelend om ’s ochtends de broodtrommels van gisteren uit de schooltassen te moeten halen. Maar er is een tijd en een plaats om nieuwe regels bekend te maken. Dat hoeft niet per se in de Staatscourant, maar in ieder geval niet op het moment dat de Chagrijn des Huizes zijn eerste kop koffie van de dag drinkt. Los daarvan, hoe lang mag je zomaar met nieuwe regels komen? Is dat gedurende de periode van het hele gezinsleven?
Maar het grootste probleem met regels is dat ze gehandhaafd moeten worden. En net zoals in het rest van het land, hebben wij thuis ook een tekort aan handhavers. De handhavers die er wel zijn, zijn overwerkt en hebben hun handen vol aan de naleving van regels rondom tandenpoetsen, televisiekijken, bedtijden, aankleden en remsporen in toiletpotten. Dat moeten ze allemaal doen zonder de beschikking te hebben over een wapenstok of pepperspray.
Dus ik wachtte tot mijn vrouw uitgesproken was. Toen keek ik haar aan. En zei niets.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant