Theater Regisseur Romana Vrede laat een vriendengroep botsen in discussies over activisme en identiteit. Sisterhood is het sterkst als onderonsjes heen en weer schieten.
‘Sisterhood’ door Theater Rotterdam, regie van Romana Vrede.
door Theater Rotterdam
Gezien: Theater Rotterdam, zondag 8 maart 2026. Te zien t/m 26 april 2026
www.theaterrotterdam.nl/agenda/sisterhood-7mp3
Voordat de theatervoorstelling Sisterhood begint, vraagt een stem via de luidsprekers om je telefoon op stil te zetten. En dan meteen de boodschap: „Zodra er meer bekend is over de cyberaanval op het openbaar vervoer zullen wij de avond onderbreken om u te informeren.” Een moment wil je verward je telefoon checken, om snel te beseffen dat je je al in de theatrale werkelijkheid bevindt. Op het toneel voert de regering niet veel later een avondklok in, iemand maakt noodpakketjes.
In Sisterhood komen zeven vriendinnen bij elkaar om de bruiloft voor één van hen te organiseren. Maar tussen het samenstellen van de gastenlijst en gesteggel over bruidsmeisjes door dringt de buitenwereld zich op. In hun stad, Rotterdam, wordt opgeroepen tot een opstand. De maatschappij beukt tegen de alledaagse muren van hun vriendschap.
Sisterhood speelt zich nadrukkelijk af in een ‘community’ die niet voor iedere theaterganger even bekend zal zijn. De vriendinnengroep bestaat uit zwarte vrouwen, een gegeven dat een prominente plaats heeft in hun gesprekken en politieke discussies. In de tekst komen talloze verwijzingen voor naar films of series met zwarte personages in de hoofdrol – van Luther tot Rye Lane of Top Boy. Het gaat over voetbalwedstrijden tegen de voormalige koloniale overheerser; over het gevoel om je als enige zwarte vrouw in een zaal vol ‘Annemarijes’ te bevinden.
Schrijver Simone Zeefuik duikt in serieuze thema’s als identiteit en activisme, maar haar toneeltekst kent ook veel humor. Vooral in de snelle onderonsjes tussen Dimi en Opal (fijne rollen van Ritzah Statia en Jennifer Muntslag) bruist het. Zij botsen en klieren op een manier zoals alleen vrienden dat doen.
Sisterhood speelt zich af in de context van deze specifieke ‘community’, maar veel van de aangehaalde kwesties kunnen in iedere gemeenschap spelen. Het zijn vragen over of je op de barricade klimt of nog even in je joggingbroek blijft Netflixen. En hoe ziet activisme er concreet uit? Sta je niet vooral tussen de actievoerders om een gelikte foto voor je Instagram te maken? En ontstaan er – in de strijd om vrijheid – soms geen nieuwe hokjes door te ‘cancelen’ en uit te sluiten?
De vriendinnen in de voorstelling verschillen van elkaar: de ene is een online grootheid, de ander blijft liever in de schaduw; de ene spreekt zich uit, de ander focust liever op haar carrière. Er zijn leeftijdsverschillen en afwijkende leefstijlen. Dat levert boeiende aanvaringen op, zoals onenigheid tussen een oudere activist (Denise Jannah) en een jonge enthousiasteling (Susan Malaika Bailey), die als de groene heks uit Wicked naar een Halloweenfeestje wil.
‘Sisterhood’ van Theater Rotterdam.
Maar Sisterhood is niet altijd even prikkelend. De ov-hack die als nationale ramp het vuur tussen de vriendinnen moet aanwakkeren, voelt als een wild lijntje in een nuchtere vertelling. De situatie zorgt niet voor enorme paniek, maar krijgt toch veel aandacht. Daarbij voelt betaalbaar ov – binnen het geheel aan thema’s in de voorstelling – niet als het urgentste probleem. En er zijn meer van dat soort afleidende uitstapjes.
Voor regisseur Romana Vrede is Sisterhood het volgende project na haar bejubelde regiedebuut The Story of Travis. De enscenering is een stuk soberder, met de actrices rondom (en op) een futuristische, rode schijf. Aan de zijkant van het toneel staat een piano, waarop Shanice Shaynah Redan nummers speelt als ‘Sweet Child o’ Mine’ of ‘Pata pata’. Dat zijn prettige onderbrekingen van de dialogen, al voelen de intermezzo’s soms wat willekeurig. Hetzelfde geldt voor de korte momenten waarop wordt gedanst (in choreografieën van Alida Dors).
In Sisterhood houdt de dynamiek tussen de vrouwen – de vlotte een-tweetjes, de pesterijtjes – de aandacht vast. De voorstelling schetst een web van vriendschappen (of soms: gedoogconstructies) in een wereld onder hoogspanning. De conclusie: misschien betekent activisme wel het meeste in gesprekken met wie je liefhebt, met vriendinnen waarmee je van mening verschilt.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden