Rock De opwinding rondom Geese is groot. Voor het eerst sinds hun grote doorbraak was de Amerikaanse band in het land. In Nijmegen waren ze intens, eigenzinnig en in topvorm.
Geese frontman Cameron Winter van Geese tijdens het optreden in Doornroosje, Nijmegen.
De aanwezigen in het Nijmeegse poppodium Doornroosje wisten maandagvond dat ze in bezit waren van een gouden ticket. Ze waren binnengekomen bij een show van de meest bewierookte rockband van het moment, in een zaal die met gemak meerdere malen uitverkocht had kunnen raken. Ook volgende week, wanneer de band in Paradiso staat, zijn duizenden mensen zonder kaartjes op zoek naar een plekje, blijkt uit de cijfers op doorverkoopplatform Ticketswap.
Geese
Gezien: 09/03, Doornroosje, Nijmegen. Herh: 17/03, Paradiso, Amsterdam.
Bij zoveel opwinding vooraf ligt het risico van teleurstelling altijd op de loer. Die twijfels werden in Doornroosje (capaciteit: 1.100) weggevaagd: de leden van Geese brachten een zelfverzekerd muzikaal mengsel waarin rock, punk, jazz en surrealistische teksten samenkwamen tot een eigen artrockgeheel. De focus lag op hun derde album Getting Killed, dat in september uitkwam en waarmee ze wereldwijd doorbraken.
De energie van Geese op het podium is intrigerend, de bandleden spelen met geconcentreerde intensiteit en hebben een ietwat stoïcijnse houding: geen praatjes tussendoor, geen opsmuk, doorspelen. Dat kan wat afstandelijk aanvoelen, zeker in combinatie met de ongrijpbare teksten van frontman Cameron Winter waarin soms tegen goden wordt gestreden en soms tegen het moderne stadsleven.
Een omslagpunt van waardering naar begeestering kwam bij ‘Cowboy Nudes’, een nummer waarin Geese aanschurkt tegen een radiovriendelijk indierockgeluid. Terwijl de zaal als een koor functioneerde, zweefde een zeer tevreden crowdsurfer door de zaal en voelde alsof alles in het Geese-universum samenkwam.
Niet lang daarna zorgden de grootste klappers van Getting Killed voor nog meer magie. De onheilspellende ballad ‘Au Pays du Cocaine’ werd gevolgd door het geweldige ‘Taxes’, waarin het concept belasting de Geesebehandeling krijgt: „If you want me to pay my taxes./ You’d better come over with a crucifix./ You’re gonna have to nail me down”. Het publiek was maandag zeer welwillend en was bij het (overtuigende) voorprogramma van de Engelse band Westside Cowboy al geconcentreerd. Het enthousiasme bleef de hele avond hangen en bereikte een climax tijdens ‘Trinidad’. Het openingsnummer van Getting Killed vormde deze avond de afsluiter en de zin „There’s a bomb in my car!” werd daarbij hard meegebruld.
De heisa rondom de band, online ook omschreven als Geesemania, reikt veel verder dan de alternatieve bubbel. De twintigers uit New York traden al op bij het befaamde Amerikaanse sketchprogramma Saturday Night Live, wonnen een Brit Award voor beste internationale act en ontvingen lovende woorden van iconen als Nick Cave en Patti Smith. Gitarist Emily Green liep vorige week op de catwalk tijdens de modeweek in Parijs.
De opmaat naar de grote doorbraak werd opvallend genoeg gevormd door Cameron Winters soloalbum Heavy Metal uit december 2024. Zijn aanzien steeg enorm door de plaat, wat weer zorgde voor extra aandacht voor het nieuwe Geese-album. En dat album sloeg in als een bom, vooral ook bij generatiegenoten van de band.
Waarom juist deze eigenzinnige muzikanten nu de ‘redders’ van alternatieve rockmuziek zijn geworden, blijft voor een deel gissen. Misschien zit het in het ongrijpbare, de onvoorspelbare muzikale keuzes die onmogelijk door een algoritme gevat kunnen worden. Geese klinkt niet als Radiohead, maar deelt wel een artistieke eigenzinnigheid met die band. Ook met stadsgenoten als Television, The Velvet Underground en The Strokes delen ze dna. Bob Dylan is ook niet ver weg, al is het maar omdat Winter niet bang is om een onconventioneel stemgeluid in te zetten. Ietwat nasaal, lijzig, maar ook met indrukwekkende uithalen.
Aan ouderwets pleasen doet de band niet. De eerste interactie met het publiek was er in Nijmegen pas vlak voor het einde van de show, bij aanvang van de toegift. Winter merkte wel op dat zijn woorden eigenlijk slechts voor één persoon in de zaal bedoeld waren: de fan aan wie hij beloofd had zijn gitaarplectrum te geven. Dat plectrum had hij wat ondoordacht naar diegene toegegooid, het was op de grond gevallen. Hij beloofde er nog eentje uit te delen, met iets meer focus deze keer.
Aan sommige rockstertaken moet zelfs Geese geloven.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden