Voor iedereen met een Netflix-abonnement is een liveshow van Harry Styles iets toegankelijker geworden. De show mag er zijn, in concertfilm One Night in Manchester, maar de nieuwe muziek slaat een beetje dood.
is popredacteur van de Volkskrant.
Voor wie naast een peperduur kaartje voor een van de tien shows van popgrootheid Harry Styles in de Johan Cruijff Arena greep, is er een oplossing. De zanger speelde zijn nieuwe album Kiss All the Time. Disco, Occasionally voor het eerst live in Manchester, op de dag van de release. Die show is integraal te bekijken op Netflix. Daaruit blijkt helaas dat zijn nieuwe muziek zijn doel nog niet helemaal bereikt.
Styles zegt het maar meteen, in de registratie Harry Styles. One Night in Manchester: dit is niet de show zoals hij hem op tour gaat spelen. Het is meer een livepresentatie van zijn nieuwe album, voor een stadion vol fans en sinds zondag voor iedereen met een Netflix-abonnement.
Hij speelt Kissco integraal, met als toetje nog een half uur oude hits. Het verschil tussen die twee delen is groot. Het is misschien ook oneerlijk om ze te vergelijken: het album is nog maar een paar dagen oud, hits als Watermelon Sugar hebben jaren de tijd gehad om zich in harten en hoofden te nestelen.
Maar toch is het jammer dat het album en de tour zich richten op een feestelijk soort gemeenschapszin dat te vinden is op dansvloeren. Het lukt de muziek echt nog niet dat hier op te roepen, misschien ook omdat de show toch vanuit de luie bank wordt bekeken in plaats van tussen duizenden andere fans. Daarmee gaat natuurlijk sowieso een deel van de live-ervaring verloren: juist dat gevoel van samenkomst.
Opener Aperture biedt nog hoop, hoewel het minimale gepruts van de zanger aan een modulaire synthesizer aan het begin als een pose voelt. Een niet al te strak gechoreografeerde Styles wekt de juiste hoeveelheid feestelijkheid op, zeker in combinatie met het fantastisch zingende gospelkoor, dat net zo vrolijk ongeorganiseerd over het podium danst.
De pulserende synthgeluiden van Aperture wekken een LCD Soundsystem-achtige combinatie van weemoed en euforie, die ook in deze live-uitvoering goed overkomt. Het is de rest van het album die een beetje een taaie zit blijkt. Nummers als Ready, Steady, Go! en Taste Back missen live echt de opwinding die ze toch als doel hebben.
Het lukt weer een beetje met Pop als Styles zijn brutaal-sexy pose, die hem bij vorige tours succes opleverde, weer uit de kast haalt. Eindelijk heb je het idee dat er weer iets gebeurt op het podium.
De band is grotendeels hetzelfde als bij zijn vorige shows en dus erg goed, maar in de productie van de nieuwe liedjes krijgen ze te weinig ruimte om dat te laten zien. Dat wordt bijna pijnlijk duidelijk bij de solo van bassist Elin Sandberg in Dance No More; je had haar veel meer kansen gegund.
Maar Harry Styles is een ster, hij (en zijn team) weten wel hoe je een show op moet bouwen. Dus om de ietwat zure nasmaak van doodslaande nieuwe muziek weg te spoelen, trakteert hij de kijker op een half uur toegift vol oude hits. Zelfs het lome Golden wekt daarbij al meer euforie op dan de rest van de setlist tot dan toe.
En het hoogtepunt komt bij Sign of the Times. Dat wekt precies de saamhorige zingeving op die eerder lastig te vangen bleek. Vocaal laat Styles zich hier ook gaan, hij speelt en schept op met stemtechnieken. Dit raakt meteen, dit is de gemeenschap waar hij het steeds over heeft in zijn praatjes tussen de nummers door. En op die euforische golf gooit hij als afsluiter nóg een keer Aperture de zaal in, die dan nóg beter werkt: ‘We belong together.’
Pop, liveregistratie
★★★☆☆
Te zien op Netflix. In mei en juni staat Harry Styles tien keer in de Johan Cruijff Arena in Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant