Jaarlijks verdwijnen duizenden sloten in Nederland, bleek uit onderzoek van de Volkskrant, en dat gebeurt deels illegaal. Lezers reageren.
Tijdens het lezen van het (met goed bewijs ondersteunde) artikel gingen mijn gedachten naar de jaren vijftig, toen veel Nederlandse boeren naar Canada en Australië emigreerden. Dat kan nog steeds, de visums zijn beschikbaar. Land ook! Heel veel land zelfs, daar ga je als veeboer bijna van kwijlen.
Nederland is te klein voor mega-boerencorporaties (nee, het zijn geen simpele boerderijen meer). Als je zo graag wilt boeren met 500 of meer koeien: emigreer, zou ik zeggen. Win-winsituatie: de boer kan naar hartenlust uitbreiden en Nederland krijgt natuurgrond terug. En zelf als er huizen worden gebouwd op dat land: slootjes doen het goed in nieuwe woningbuurten.
B. John Ovink, Florida (Verenigde Staten)
Ik worstel met mijn mening over boeren in Nederland. Enerzijds zijn ze de kop van jut geworden in een stikstof-, natuur- en grondcrisis waarin ook supermarkten, agro-industrie en banken een aanzienlijke, maar onderbelichte rol spelen. Anderzijds beginnen de boeren zich steeds meer als een maffia op te stellen. Naast zichtbare en onzichtbare druk op de politiek zijn illegale praktijken, intimidatie en geweld nu ook al gangbaar.
Het ontluisterende stuk in de Volkskrant over het illegaal dempen van sloten laat dit helder en feitelijk zien. Het is al breed en duidelijk aangetoond dat de rol van de landbouw in de Nederlandse economie beperkt is. En voor het voeden van 18 miljoen Nederlanders hoeft niet elk stuk grond te worden ingenomen door saai, arm grasland.
Van de landbouwproductie is meer dan de helft bestemd voor export, en dit deel wordt dus niet door Nederlandse burgers gegeten. Wanneer komt er een politiek die de landbouw de plek toewijst die hij verdient, dat wil zeggen: een bescheiden rol.
Frank Goethals, Utrecht
Met verbijstering las ik het stuk over de illegale demping van sloten. Ik vraag me af of het zou kunnen helpen om boeren een beschermde titel te geven, net zoals dat bijvoorbeeld het geval is bij artsen. Voorwaarde is wel dat boeren dan een opleiding afronden waarin het belang van biodiversiteit (ja ja, ik ben ook een van die ‘lui uit de stad’), natuurbehoud en een gezonde waterkwaliteit uitgebreid aan bod komt, ook voor het voortbestaan van hun eigen vakgebied.
Om te kunnen slagen zal een belofte afgelegd moeten worden om land en dieren niet onnodig te schaden. Wellicht verschuift hierdoor het streven naar zo snel mogelijk geld binnenharken, naar het streven naar een leefbare omgeving voor mens en dier. Eigenlijk onnodig in godvrezend Staphorst zou je denken, aangezien iedereen zich juist daar zou moeten realiseren dat men de Hof van Eden nu behoorlijk aan het vergallen is.
Paulien Schut, Rotterdam
Ik las in de krant dat ‘boeren murw zijn gebeukt’. Kennelijk zijn ze echter fit genoeg om jaarlijks duizenden sloten dicht te gooien, waardoor planten en dieren worden geraakt en de bodem droogte en wateroverlast slecht kan verwerken.
Droevig makende ontwikkeling en uitstekend onderzoek van Serena Frijters en Erik Verwiel. Laten we 18 maart stemmen met ons Groene Hart en voorkomen dat ons platteland een grote ‘grasfalt’-vlakte wordt.
Marieke Doomen, Oosterbeek
Het is in heel Nederland hetzelfde liedje. De boeren plegen illegale handelingen en de overheid laat het na om te handhaven. De boeren dempen sloten zonder vergunning en de gemeente handhaaft niet. De boeren verspreiden zorgwekkende stoffen, pesticiden en PFAS, in het milieu en de gemeente blijft op haar handen zitten. De boeren produceren te veel mest, maar de overheid neemt geen maatregelen hiertegen. De boeren pompen ons grondwater op, ook in droge jaren, maar het waterschap en provincie stellen geen grenzen aan deze praktijk.
De burger protesteert, voert rechtszaken, maar de overheid neemt niet haar verantwoordelijkheid en zegt in feite ‘vechten jullie het maar onderling uit’ en creëert daarmee een tweespalt in de plattelandsgemeenschap. Deze rechtsongelijkheid is fnuikend voor de gemeenschapszin.
J. Sikkema, Grolloo
We spraken er thuis over of je een hele beroepsgroep crimineel kunt noemen vanwege de voortdurende flagrante schending van wet- en regelgeving. We vonden elkaar in het standpunt dat het veroordelen van een hele groep te ver gaat, maar dat er in die groep wel behoorlijk wat criminele elementen zitten.
Triest eigenlijk om zo over de agrariërs te spreken, maar de illegaal werkende slootdempers zoals beschreven in het artikel ‘Waar sloten verdwijnen, rest slechts grasfalt’ laten ons geen keuze. Daarbij moet opgemerkt worden dat de wegkijkende bestuurders, toezichthouders en handhavers ook geen knip voor hun neus waard zijn. Ook voor die groepen geldt dat je genuanceerd moet zijn, maar er zijn nogal wat betrokkenen die vallen in de te veroordelen categorie.
Criminelen zijn het, die om met de woorden van wethouder Nederveen te spreken: ‘(...) als je tegen de regels dingen uithaalt, je dan ook voor de kosten moet opdraaien’. Als suggestie daarbij: laat de overtreders eigenhandig met de spade sloten herstellen.
Luc van Veggel, Elst
Nog onder de indruk van uw uitgebreide artikel dit weekend, over de wijdverbreide (illegale) demping van sloten in Nederland, hoor ik zojuist de eerste reclame van een nieuwe campagne van de waterschappen (‘Watervangers’) op de radio.
De waterschappen willen met deze reclamecampagne de Nederlandse burger beter voorbereiden op weersextremen. ‘Watervangers’ is dan de verzamelnaam waarmee burgers regenwater kunnen opvangen in hun tuin.
Nogal wrang, in het licht van de inhoud van uw artikel over het ontstaan van wat door een onderzoeker ‘grasfalt’ wordt genoemd. Want waar waren en zijn de waterschappen die de (illegale) slootdempingen (mede) zouden moeten vergunnen en (mede) zouden moeten handhaven?!
Het moet bij de waterschappen toch bekend zijn wat uw artikel duidelijk maakt: ‘De gevolgen van slootdemping zijn groot. Zonder sloten kan de bodem droogte en wateroverlast slechter verwerken, terwijl die door klimaatverandering alleen maar zullen toenemen. Ook de natuur wordt hard geraakt: planten en dieren zijn, zelfs als je de boel weer opengraaft, voorgoed weg.’
De vele buitendienstmedewerkers van de waterschappen hebben kennelijk geen instructie om iets met constateringen rond slootdemping te doen. Of vonden en vinden zij geen gehoor bij de besturen van de waterschappen, die nog altijd zeer goed opkomen voor de belangen van boeren?
Ine Lagerwerf, Boerakker
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant