Na een bijzonder televisieavontuur aan de andere kant van de wereld zette een ongeluk bij zijn huis in Nederland het leven van Dean van Kooij op zijn kop. Afgelopen weekend debuteerde hij op de Paralympische Spelen. "Ik ben een surfer die gedwongen ging snowboarden."
Je laat alles in Nederland achter en vertrekt als gezin naar een onbekende plek ergens op de wereld om een nieuw bestaan op te bouwen. Dat is in de notendop het format van televisieprogramma Helemaal het Einde.
Van Kooijs moeder Linda en haar partner Jeroen - die Dean als zijn vader ziet - zagen zo'n avontuur wel zitten en verhuisden in 2017 naar Pichilemu in Chili. De destijds veertienjarige Van Kooij ging online naar school en had de tijd van zijn leven.
"We woonden daar op zo'n magistrale surfspot", vertelt Van Kooij glunderend. Hij bleek aanleg te hebben en werd zelfs gescout voor het surfteam. "Je hebt daar geen seizoenen, dus je kan iedere dag surfen... Ik deed niet anders."
Na twee jaar vertrok Van Kooij met enige tegenzin uit Chili en reisde hij met moeder Linda, Jeroen en zusjes Inez en Jana in een campertje door Zuid-Amerika. In 2019 keerden ze terug in Nederland, zodat Van Kooij zijn middelbare school kon afmaken. Een week later sloeg het noodlot toe.
Van Kooij was met zijn moeder op bezoek geweest bij een bevriende familie, op tien minuten fietsen. De Nijmegenaar hoefde alleen de straat nog over en stond dan op zijn eigen oprit. "Ik zag in de verte wel een auto, maar was daar zo vaak overgestoken... Ik dacht: oh, dat red ik nog wel", vertelt Van Kooij.
"Stop, dat haal je niet!", schreeuwde zijn moeder nog. De auto reed te hard. Van Kooij maakte nog wel een beweging terug naar het fietspad, maar het bleek te laat. Voor de ogen van zijn moeder vloog de zestienjarige Dean over de motorkap. Een paar meter verderop belandde hij op het asfalt.
Jeroen stond in de tuin toen hij de klap hoorde. Zonder te weten dat Dean erbij betrokken was, rende hij naar het ongeluk. Daar zag hij zijn vrouw gillen en Dean roerloos op de grond liggen. Hij vreesde dat Dean zou sterven in zijn armen.
Voor Van Kooij is het één blinde vlek. "Ik werd wakker in het ziekenhuis. Mijn moeder, vader en mijn zusjes waren bij me", zegt hij. "Maar verder? Ik had geen idee wat er gebeurd was."
De scans en onderzoeken in het ziekenhuis wezen opvallend genoeg niets uit. Van Kooij had wat schrammetjes en mocht van de dokter zelfs naar huis. Maar Van Kooij en zijn moeder wisten dat er iets niet klopte. De pijn was ondraaglijk.
Een extra scan bracht aan het licht dat van de vijf zenuwen in zijn nek die zijn arm en hand aansturen, er vier uit het ruggenmerg waren geschoten. "Ik leefde met constante migraine", zegt Van Kooij. Hij had lekkend hersenvocht en zijn lichaam moest dat zelf zien op te lossen. "Ik kon geen licht of geluid verdragen. Het enige wat ik wilde, was in bed liggen en slapen."
Van Kooij had vlak daarvoor volleybalschoenen gekocht, maar heeft die nooit gedragen. Ook de opleiding tot gymdocent kon hij door de verlamming in zijn arm vergeten. Het zorgde voor chagrijn en somberheid. Maar toen een vriendin weken later een flyer voor een paralympische talentendag op Papendal liet zien, glinsterde er voor het eerst weer hoop in zijn ogen.
Eigenlijk mocht van Kooij kort na zijn tweede operatie niet te veel bewegen, maar hij had het gehad met stilliggen. Van Kooij probeerde badminton en zitvolleybal, maar bleek vanwege zijn surfverleden vooral aanleg te hebben voor snowboarden. "Ik vond mezelf slecht, maar het was wel meteen leuk. Het voelde als een nieuwe uitdaging. Eindelijk weer iets om vol voor te gaan."
Van Kooij eindigde zondag bij zijn paralympisch debuut op de vijfde plek in de snowboardcross. Hij ging over de finish met een brede lach, die alleen maar groter werd toen hij even later in de sneeuw van Cortina d'Ampezzo zijn gezin in de armen sloot.
"Ik heb met de gevolgen van het ongeluk te dealen gehad, maar mijn ouders en mijn zusje hebben mij zien liggen. Voor hen is het ongeluk zelf veel zwaarder geweest", zegt Van Kooij. "We mogen van geluk spreken dat we met het gezin zo'n goede band hebben opgebouwd in Zuid-Amerika."
"Altijd was één van mijn ouders in het ziekenhuis. Mijn moeder liep op de toppen van haar kunnen. En mijn zusje, destijds twaalf jaar oud, sprong ook bij met dingen als de hond uitlaten en koken. Dat is iets heel moois. Ik ben trots hier nu samen te staan, na de reis die we hebben gemaakt."
Van Kooij wil graag ooit nog eens terug naar Chili om opnieuw op een surfboard te staan. Maar voor nu geniet hij van zijn nieuwe passie. "Ik ben een surfer die is geforceerd om te snowboarden", zegt hij. "En ook dat is heel leuk."
Source: Nu.nl algemeen