is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
‘Twaalf BN’ers voeren een ware titanenstrijd, tegen zichzelf én elkaar. Het spel, de regels, alles moeten ze zelf ontdekken. Verwacht het onverwachte!’
Zo luidde Beau van Erven Dorens zondagavond het eerste seizoen van het totaal onbegrijpelijke The Box in. Hij was in een lekker etterige stemming, en verder niet van plan aan de BN’ers of de kijkers uit te leggen wat de bedoeling van het programma was. Dat mogen we zelf uitvinden.
The Box is daarmee, wanneer je als kijker die ‘laat het los, laat het los’-mindset een beetje omarmt, een prima postmodern experiment. ‘Waar ga ik voor strijden, tegen wie ga ik strijden’, vraagt realityster Maria Tailor zich af. Zij, en haar elf collega’s, zitten opgesloten in gele, rechthoekige dozen, die opengaan op een voor hen onbekende plek.
Dan ontstaat er iets dat zich het best laat vergelijken met een sketch van het programma Klikbeet, van jaren geleden: Expeditie Confusion Island, over een spelprogramma dat niet te volgen is – iedereen schreeuwt door elkaar, doet maar wat. ‘Om nog te winnen zullen jullie drie achtste van het priemgetal moeten vergaren, bij de rode totempaal’, zegt Alex Ploeg in het fragment tegen de deelnemers. Dat wordt gecoördineerd en richtingloos hollen!
‘O Syl’, zegt presentator Sylvana IJsselmuiden tegen zichzelf, ‘Waar ben je weer aan begonnen?’ Het mooie van The Box is: we komen er niet achter. Twaalf kippen zonder kop rennen over een oud fabrieksterrein, op zoek naar houvast, structuur. Er moet iets gebeuren met cijfers. Anouk Smulders doet in een impuls iets wat achteraf een ongelooflijke naaistreek blijkt te zijn richting tegenstander Sylvana.
‘Ik snap het niet!’, schreeuwt ze. ‘Ik doe maar wat!’
Ik hoop van harte dat het programma zo onduidelijk blijft: hun verwarring is mijn vermaak. Heel komisch, die wanhopige figuren zo over mijn scherm te zien rennen. Er is gedoe met tokens, met objecten, er volgt iets met het kiezen van een team en een captain, en we sluiten af met een onverbiddelijke eliminatie. Ik heb niet geprobeerd het te begrijpen en dat hoeft ook niet. Volgens mij heeft Van Erven Dorens dat ook nagelaten, groot gelijk, het komt de chaos alleen maar ten goede. ‘Is er iemand claustrofobisch?’ vraagt hij aan de kandidaten. ‘Last van hoogtes? Bang voor het donker?’
Er gaan wat handen omhoog, maar welke angst de BN’ers zullen moeten overwinnen, dat zegt Beau lekker niet.
‘Ik doe dit nooit meer’, puft influencer Janice Blok nadat ze het programma mag verlaten.
Hoewel, verlaten, verlaten? Wat zou het heerlijk zijn als de makers het concept verwarring eens echt zouden uitdiepen. Ik denk even mee: de BN’ers stappen terug in hun dozen, die weer op slot gaan, om ergens in ruraal Kirgizië weer open te springen. Maak het grotesk, maak het absurd. Wat doet het er nog toe, het is televisie. De regels gelden niet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant