De lezersbrieven! Over voorzichtig optimisme, een herkenbaar patroon, progressieve vrouwenrechtenbeperking, slordige precisieaanvallen, en denken over zijn.
Uit het Volkskrant Commentaar van 6 maart klinkt een hoopvol geluid over de relatie tussen de ‘techbro’s’ en Trump, na het conflict over AI-leverancier Anthropic. Helaas is de reden voor het gelijk van diezelfde techbro’s tegen Trump veel meer dan een economische angst. (Overigens is Dario Amodei net zo goed een techbro. En dat Antrophic eenmalig de rug recht houdt, wil nog niet zeggen dat het verder geen moreel verwerpelijk bedrijf is.)
Het hele doel van de techsector is deregularisering en ongebreidelde winstmaximalisatie, vanuit een geloof dat de techbro’s het beter weten dan de burger en de overheid. Tot nu toe hebben de donaties aan Trump daar prima bij geholpen.
Hoe verwerpelijk de eis van het Pentagon ook was; dat Anthropic nu de rug recht houdt, is het bewijs dat ze zich ok oppermachtig voelen ten opzichte van de Amerikaanse overheid. Daarmee klinkt het commentaar dan ook net iets te positief over een betere wereld met Trump; één zwaluw maakt absoluut nog geen zomer.
Gerbrand van den Eeckhout, Maastricht
Na 7 oktober voelden veel links-progressieve Joden zich plots politiek dakloos. Mensen die decennialang onderdeel waren van dezelfde progressieve familie, ontdekten dat hun zorgen over antisemitisme of hun band met Israël (zionisme!) ineens verdacht waren. Die ervaring doet mij denken aan wat sommige Iraniërs nu beschrijven naar aanleiding van de discussie over de dood van ayatollah Khamenei. Ook zij krijgen van progressieve Nederlanders te horen hoe ze zich zouden moeten voelen over een regime dat hun leven of dat van hun familie heeft getekend.
Het patroon is herkenbaar: mensen voor wie progressief Nederland zegt op te komen, krijgen vooral te horen hoe ze moeten denken. Of ze worden simpelweg buitengesloten. Maar solidariteit die alleen bestaat uit ideeën die jij wenselijk vindt, is geen solidariteit.
Misschien is het daarom tijd voor een ongemakkelijke conclusie. Als zowel progressieve Joden na 7 oktober als Iraniërs in Nederland zich niet gehoord voelen door dezelfde politieke hoek die zegt hun bondgenoot te zijn, is het gewoon weer eens tijd om minder te vinden en meer te luisteren. De wereld is niet zwart-wit.
Naomi Choukroun, Rotterdam
Frank Kalshoven legt uit dat sommige (extreem)rechtse partijen eigenlijk links zijn, aan de hand van twee assen. Dit werpt vooral vragen op. De culturele as zou van conservatief naar progressief lopen. Maar wat is dat? Is de drang om vrouwenrechten te beperken conservatief, of juist progressief? Zoals Jolande Withuis betoogt, is het maar op welke termijn je het bekijkt: ten opzichte van de situatie nu, 15 jaar geleden, of 150 jaar geleden?
Op de economische as raapt Kalshoven liberalisme, kapitalisme en egoïsme samen tot ‘rechts’. Waarom dit op één as moet, wordt niet toegelicht. Naar mijn idee was het logischer als Kalshoven meer dan twee assen had gedefinieerd. Zo bestaat ook het sociaal liberalisme: de overheid moet niet bemoeien, maar wél zorgen voor redistributie. En welke van de assen moeten we dan de links-rechts-as noemen? Ziet niet iedereen die as als degene die weergeeft hoe graag we elkaar ontmenselijken?
Merijn Simons, Amsterdam
Bij een luchtaanval op een meisjesschool in Iran zijn 175 doden gevallen.
Het schoolgebouw ligt pal naast een marinebasis. Uit beelden blijkt dat dit complex tegelijkertijd met de school werd getroffen door wat de Amerikanen ‘precisieaanvallen’ noemen.
‘Precies’ is in de VS kennelijk een ruim begrip. En kinderen, leraren en hun ouders, zijn de dupe.
Mieke Koenen, Nijmegen
Hersenonderzoeker Dick Swaab is ervan overtuigd dat wij geen hersenen hébben, maar dat wij onze hersenen zijn. Een nogal mechanistische visie, waarop na het verschijnen van zijn boek Wij zijn ons brein dan ook veel (wetenschappelijke) kritiek kwam. Je zou net zo goed zou kunnen zeggen ‘wij zijn ons hart, onze hormonen of onze darmen’.
Dit pareerde hij door steeds naar de hersenen te wijzen als motor achter alle functies. ‘Alsof de darmen zichzelf aansturen’, reageerde hij bijvoorbeeld smalend. Daarop zou je echter met net zoveel spot kunnen reageren: ‘Alsof de hersenen zichzelf aansturen?’ Misschien toch bewustzijn als primaat?
Rob Weeda, Arnhem
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant