is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Bestaat er een zondagser stemgeluid dan dat van Ivo Niehe? Helder en zalvend, en met die typische, voor imitaties vatbare intonatie beloofde hij me een aangenaam uurtje om de laatste dag van de week in te luiden. Easy (Like Sunday Morning) klonk, de intro toonde zonovergoten beelden van de groten der aarde. Subliem! Grandioos! Uiterst bijzonder! Vol schoonheid! Genieten geblazen! Wie kijkt naar Ivo op zondag krijgt zestig minuten lang de kans zich een VVD-stemmende, kinderloze boomer te wanen. Televisie zonder zorgen.
Hoewel – op 8 maart was er wat ruimte voor lichte actualiteit, met aandacht voor Internationale Vrouwendag. Mensenrechtenadvocaat Amal Clooney mocht in de spotlight, met een item over haar relatie met George. Vooral de (bijna integraal uitgezonden) lofrede die zij in 2018 op een avond van het American Film Institute voor hem uitsprak, maakte indruk. George Clooney bleek de eigenaar van een groot hart en zou ons mensen tonen hoe het is om een moreel kompas te hebben. En Amal Clooney is, inderdaad, een vrouw.
Mijn baarmoeder trok samen bij zoveel aandacht voor ons vrouwen, dusdanig dat ik bijna had weggezapt – gelukkig niet gedaan, want Niehe verraste met vrolijke doch inhoudelijke items: over cardioloog Janneke Wittekoek, die zich inzet voor bewustzijn rondom hartproblemen bij vrouwen (Niehe: ‘killer number one’) en over Saskia Belleman, die om aandacht vroeg voor het femicideprobleem in Nederland.
En: Matthijs van Nieuwkerk, die was er plots ook. In een gesprek over vriendschap. Niehe: ‘Je wordt op televisie tegenwoordig overspoeld door zomers en winters vol liefde, en andere amoureuze zoektochten. Dan is vriendschap een veel stabielere waarde.’
Zoals die tussen Van Nieuwkerk en Sven Figee, zijn sidekick in Matthijs gaat door. Na vier seizoenen kwam er een tournee, om op z’n Van Nieuwkerks ‘te laten zien hoe mooi muziek is, en welke verhalen daarbij horen’, want ‘we geven ook altijd een beetje les, we zijn zendelingen.’
Daar op de sofa stak een heel Van Nieuwkerk-achtige Van Nieuwkerk van wal, over de schoonheid van het Franse lied, De Dijk, Twee motten van Dorus. Figee en Niehe knikten vriendelijk mee, tot die laatstgenoemde, lekker sensatiebelust, het gesprek stuurde naar de ‘verwarde jaren’ (dixit Van Nieuwkerk) die de voormalig DWDD-presentator achter de rug had.
Niehe: ‘Waren er genoeg vrienden over, in die periode?’
Een getergde Van Nieuwkerk, niet heel overtuigend: ‘Jawel.’
Of Van Nieuwkerk zijn tomeloze energie tegenwoordig nog wel kwijt kan, wilde Niehe weten. En daar, in dat verloren televisiehoekje, volgde een ontwapenend antwoord.
‘Energie kun je ook kwijt zonder gezien te worden. Ik kan rennen, ik kan gaan wandelen. Daar verlies je ook energie. Ik lees veel. Het is niet zo dat ik nu nog zoek naar iets wat het vervolmaakt. Ik ben dolgelukkig. Het is zonder camera’s. Maar dat is niet de heilige graal in het leven. Ik tel mijn zegeningen.’
Heel vredig, heel bedaard. Het had iets heel zondags.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant