Er heerst verwarring over de vraag of Iraanse Koerden zich willen laten gebruiken als grondtroepen in Iran. En er klinkt kritiek, want moeten de Koerden zich überhaupt laten inzetten? Oorlogsjournalist Hans Jaap Melissen ging langs bij Iraanse Koerden die zich al jaren schuilhouden in buurland Irak.
Volg de laatste ontwikkelingen in ons liveblog.
Kampen worden het genoemd. Maar eigenlijk zijn het kleine dorpjes waar Iraanse Koerden wonen, in het Iraakse berglandschap nabij thuisland Iran.
Een paar gewapende Iraniërs zitten bij de ingang van een zo'n kamp. Vrijdagavond is hier nog gebombardeerd door Iran en de dagen ervoor nog meer. Een krater met raketresten is zichtbaar voor de deur van een beschadigde kliniek. In een opvallend huisje wacht Mustafa Mowludi, de tweede man van de grootste Iraans-Koerdische oppositiegroep KDPI. Hij woont hier niet, maar gebruikt het huisje om gasten te ontvangen.
Is hij bereid de VS te helpen? Mowludi kiest zijn woorden zorgvuldig en zegt dat alles nog in overweging is. "We praten hier nog over met andere Iraanse oppositiegroepen. Het is een proces." Hij heeft een paar duidelijke eisen: als het Iraanse regime valt, moet de VS niets anders accepteren dan een federaal Iran, waarbij de Koerden autonomie krijgen. "Het
slechtste scenario is als de VS bombardeert en ons daarna in de steek laat."
Er zijn voorbeelden waarbij de Koerden op meer steun hoopten van de VS dan ze uiteindelijk kregen. Denk aan de conflicten in Irak én Syrië. "Maar we zijn klaar om te vechten. Dat doen we vooral voor onze eigen doelen. Net zoals de Amerikanen vooral voor zichzelf actief zijn. Maar ditmaal zou het een samenwerking zijn", vervolgt Mowludi. Hij zegt dat hij graag wapens zou ontvangen van de VS, ondanks dat hij er niet om heeft gevraagd. "Verder hebben we mensen in Iran die wapens weghalen bij gebombardeerde legerposten."
Volgens Mowludi zal Teheran niet het einddoel zijn áls de Koerden meevechten. Hij stelt dat Koerden alleen hun eigen gebied willen veiligstellen en daarmee een voorbeeld zijn voor andere regio's waar minderheden zitten. Het idee is dat als iedereen in opstand komt, het regime verder zal instorten. "We hebben contact met andere minderheidsgroepen", knikt Mowludi.
Maar garanties dat zoiets gebeurt, zijn er niet. En ook voor een gevecht dat zich beperkt tot Iraans Koerdisch gebied zijn veel strijders nodig. Mowludi doet vaag over het aantal mensen dat hij op de been kan krijgen. "In 1980 hadden we er 12.000, daarvan zijn er 5.000 gedood. We zijn nu sterker dan toen." Er zijn andere Koerdische oppositiegroepen, maar in totaal kom je niet op een aantal dat kan opboksen tegen het Iraanse regime.
In de twee kampen die NU.nl bezoekt zijn nauwelijks strijders zichtbaar. Die zouden ergens anders zijn, wordt ons verteld. Een paar zijn er wel, ook vrouwen. Zilan (20) zegt klaar te zijn voor een eventuele strijd. "Dan doe ik wel mijn oorbellen eerst uit, maar dan kan het", lacht ze. Maar vertrouwt ze Trump? "fifty fifty. Het kan dat hij zich na deze oorlog weer vooral op iets anders richt." Een andere vrouw, Kwestan (53), heeft meer vertrouwen in Trump. "Hij zal ons niet in de steek laten."
Hardi Salimi (34) is politiek assistent. "Maar ik ga zeker vechten als het zover komt", zegt hij. "Ik hoop dat de Amerikanen ons scherpschuttergeweren, drones en dushka's (een type luchtafweergeschut, red.) Ik hoop ook dat de Amerikanen niet met de oorlog stoppen nog voordat het regime valt."
Daarom wil Mowludi ook een no-flyzone. "Mochten we het gevecht niet winnen, dan moeten we beschermd blijven. Een no-flyzone zal Europa beschermen tegen vluchtelingen." Amerikaanse grondtroepen ziet Mowludi niet als een goed plan. "Dat ligt slecht bij de Iraniërs. Wij vinden dat ook niks."
De belangrijkste beweegreden om wel ja te zeggen tegen de Amerikanen? Volgens Mowludi is dat simpelweg de unieke kans die zich nu voordoet om iets in Iran te veranderen. Ook al zijn de einddoelen van de VS en Israël niet duidelijk en is niet zeker dat ze haalbaar zijn. "De Islamitische Republiek van Iran bombardeert als sinds 1979 Koerden. Ze vermoorden al zolang jonge mensen. We zijn onze angst wel kwijt, juist omdat we zoveel ervaring hebben."
De komende weken zal duidelijk worden of de inzet van Iraanse Koerden op de grond in Iran echt zal plaatsvinden of dat het bijvoorbeeld alleen maar een verhaal is om Iran te misleiden. In oorlogen is het tenslotte belangrijk om niet alles aan te kondigen wat je doet, óf juist daarin verwarring te zaaien. Iran neemt het intussen zeker serieus.
Een uur na het bezoek van NU.nl stuurt het weer drones af op een van de kampen. Iran is fysiek heel dichtbij, maar een nieuw Iran is voorlopig nog ver weg.
Source: Nu.nl algemeen