is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Treurig, dat mensen zo focussen op zichtbare veroudering bij sterren.
Hij wilde het per se in het Frans doen. Maandenlang had Jim Carrey gewerkt aan zijn speech voor zijn ere-César. Hij had zelfs af en toe gebeld met César-vertegenwoordiger Gregory Caulier om zijn uitspraak te checken.
Afgelopen weekend was het zover. In Parijs vertelde hij een zaal vol genodigden over zijn voorvader Marc-François Carré, die driehonderd jaar geleden vanuit Frankrijk naar Canada was vertrokken. Met deze prestigieuze Franse prijs was voor Carrey de cirkel rond.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar: was het wel Jim Carrey? Online sloeg de twijfel toe. De laatste keer dat de acteur te zien was geweest, was ruim een jaar geleden, bij de première van Sonic the Hedgehog 3. Nu was hij aanzienlijk ‘pafferiger’, aldus de internetdetectives. Was dit een Franse dubbelganger? Of misschien – dank, ridicuul riool dat X heet – een door het Amerikaanse leger of een stel satanisten gecreëerde kloon?
Dragartiest Alexis Stone, die zich vaker omtovert tot beroemdheden, besloot olie op het vuur te gooien (of lekker publiciteit mee te pakken) door foto’s van Carrey en gezichtsprotheses te publiceren die suggereerden dat zíj hem had gespeeld.
Het liep zo hoog op dat Caulier zich genoodzaakt voelde aan Variety te verklaren dat Carrey al sinds de zomer bezig was met dit bezoek en dat hij er was met zijn ‘partner, dochter, kleinzoon en twaalf vrienden en familieleden’. Carreys agent, die duidelijk geen zin had om aan deze onzin meer aandacht te besteden dan noodzakelijk, hield het korter: hij was er. Punt.
Treurig natuurlijk, dat mensen zo focussen op Carreys verouderde gezicht. Ook Maggie Gyllenhaal (48) kreeg deze week kritiek omdat ze er op de rode loper ‘oud’ uit zou zien – in tegenstelling, uiteraard, tot haar tot in de puntjes gladgetrokken Hollywoodse leeftijdsgenootjes.
Zichtbare veroudering bij sterren voelt blijkbaar als een affront. We moeten weten wat er gebéúrd is. Alleen is het antwoord bij vrouwen altijd hun eigen schuld: ze hebben iets niet gedaan, iets verwaarloosd. Of iets zichtbaar aangepakt. Bij Carrey werd de oorzaak búíten hem gezocht – een dubbelganger of kloon is blijkbaar aannemelijker dan een man van 63 die er anders uitziet dan een jaar geleden of wat fillers heeft gezet.
Dit maakt het niet minder surrealistisch voor Carrey zelf. Ik vraag me af wat het doet met je zelfbeeld, als onbekenden online je foto’s uitvergroten, op zoek naar bewijs dat je een kloon bent.
Maar één ding kan hij wel in zijn zak steken: zijn Frans was ondanks het vette Amerikaanse accent blijkbaar zo goed dat mensen zich niet konden voorstellen dat hij het echt was.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant