Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
‘Aan het weer ligt het niet! Héérlijk, je merkt echt dat de zon aan kracht wint. En pollen, hè. Berken, geloof ik. Maar dan snuit ik met plezier een paar keer extra mijn neus, want iedereen lacht, hè, op straat. Vogeltjes, eerste korte broeken. Terrasjes, uit de wind kan het best. Zag al een rij bij de ijssalon, het leven begint weer! Good vibes. Nee, niet overal natuurlijk. Ik kijk ook het journaal, ja. Afschuwelijk allemaal. Ik denk weleens: wat doen we elkaar aan? En waarom toch? Aan de ene kant heb je natuurlijk die ayatollah, blij dat-ie weg is. En aan de andere kant heb je het internationale recht, minder blij dat dat weg is.
‘Of nou ja, weg... Geschonden, zeggen mensen die ervoor hebben doorgeleerd. Die zeggen: niet zomaar andere landen in kleine stukjes bombarderen, dat staat in de regels. Goed en wel, maar als het dan gebeurt, dan moet je daar denk ik wel pragmatisch mee omgaan. Ik bedoel: dit is de wereld waarin we leven, en dan kun je wel als Nederland of als EU heel hardnekkig voet bij stuk gaan staan houden, maar dan heb je straks alleen nog een stuk voet, of zelfs dat niet eens.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Wat dat betreft denk ik: laat Rob maar schuiven. Geopolitiek fileparkeren is het. Meesterlijk. Wat doet-ie het goed, hè. Naturel. Man met allure. Good vibes. Ontzettend jammer dat ik zaterdag niet bij het congres kon zijn, maar aan de andere kant: iedereen kreeg maar een halve minuut spreektijd. Nou ja, als je mij een beetje kent...
‘Maar goed, ik las over dat congres dat de sfeer er ontzettend goed was. Logisch. Helemaal super ook om nog even de Winterspelen in herinnering te roepen, en al het goud dat we daar hebben weggesleept alsof we in Milaan gewoon een volgend wingewest hadden geopend. Ha! Allemaal toppers, ook de verliezers trouwens. En natuurlijk een top-analogie van Rob, dat we met zijn achttien miljoen ook een soort Team NL vormen, een Team Nederland.
‘En ik weet ook wel dat je daar dan weer van alles tegen in kunt brengen, dat die sporters nou juist geen enkele concessie doen en dat ze daarom zo goed zijn, en dat het voornamelijk individuele atleten betrof, maar dan zeg ik: het gaat om het gevoel, om de vibes, met z’n allen in een schone trein op weg naar een mooie toekomst. Hoe zegt Guus Meeuwis dat ook alweer zo mooi? Neenee, niet ‘schouder aan schouder’, maar... Kom ik nog wel op.
‘Rob nog bij Rutte gezien? Uit de kunst weer, hè. Staatsman-vibes. Rutte vond het ook leuk, superleuk, superleuk, gaaf, echt gaaf. Althans: dat zei-ie.
‘Kedeng kedeng, dat was het.
‘Ach ja, ruk naar rechts, ruk naar rechts... Dat vind ik altijd zo’n frame. Uit het perspectief van zo’n type als Markuszower is het gewoon een vriendelijke toenaderingspoging. Dat is Rob: één oog voor het een, en het ander voor het ander. Geven én nemen, yin én yang, Willy én René. En dan kun je wel zeggen: ja, maar de langdurig zieken en gehandicapten. Ja, maar de paraatheidsplannen bij een volgende pandemie. Ja, maar de pensioenleeftijd. Ja, maar dat geld voor al dat oorlogstuig.
‘Kijk, ik denk bij ‘vrijheidsbijdrage’ ook liever aan de maandelijkse afschrijving van mijn Cineville-pas, maar hallo, wake up, dit is de echte wereld. Wees constructief, hou op met dat ge-ja-maar, doe méé. Denk eens in ‘én’ in plaats van in ‘maar’. Dan zie je dat het én oorlog is én heerlijk weer. Dat het én allemaal tamelijk uitzichtloos is, én beregezellig, voor wie good vibes heeft.’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant