KNVB-beker AZ kent een moeizaam jaar en staat zesde in de eredivisie. Nu woensdagavond ten koste van Telstar (2-1) voor het tweede jaar op rij de bekerfinale is bereikt, kan een verloren seizoen nog voorkomen worden.
AZ-spelers Isak Jensen, Wouter Goes en Mees de Wit vieren de 2-0 tijdens de halve finale van de KNVB-beker tegen Telstar.
Op een milde voorjaarsavond is de tijd van dromen in Velsen-Zuid dan toch voorbij. Het kleine Telstar, de verrassende nieuwkomer in de Eredivisie, deed in het KNVB-bekertoernooi dit seizoen lang mee om de prijzen. Zelfs deze woensdag leek een plek in de finale tot diep in de blessuretijd nog binnen handbereik. Maar op bezoek bij AZ blijken vijf minuten van zwakte meteen na rust funest: 2-1.
Langs de kant van het veld valt Lee-Roy Echteld, sinds januari de interim-trainer van AZ, na afloop zijn assistenten in de armen. Ze omhelzen elkaar innig en langdurig. Even verderop staat Telstar-trainer Anthony Correia, de handen diep in de zakken van zijn zwarte jas. „Wij gaan naar de Kuip”, schalt de stadionspeaker meermaals. De tribunes antwoorden met onherkenbare kreet.
Het is de meest waarschijnlijke uitkomst van deze ontmoeting. Afgelopen zondag zei Echteld voor de camera’s van ESPN al dat hij rekende op een finaleplaats, „omdat we beter zijn”. Bovendien had zijn selectie wat recht te zetten na vorig jaar, toen AZ ook de finale haalde, maar verloor van Go Ahead Eagles. Nu moet het gebeuren tegen het verfrissende NEC van Dick Schreuder, dat dinsdag in de eerste halve finale won van PSV.
Een kleine twee uur daarvoor staat het vuurwerk al klaar en verzamelen de spelers zich in de tunnel als het uitvak zich vult met witte vlaggetjes. De meegereisde fans van Telstar zijn voortdurend hoorbaar, overstemmen de veel grotere groep thuisfans. Vlak voor de opkomst van de spelers wordt een spandoek ontvouwd, met daarop het clublogo en de KNVB-beker. Omringd door de tekst: „Toch blijf ik heerlijk dromen”.
Het is een ontmoeting tussen een ploeg die moét winnen, om het seizoen nog iets van betekenis te geven, en een ploeg voor wie alles dit seizoen al winst is. Wie had immers verwacht dat Telstar, een van de Nederlandse profclubs met de kleinste begrotingen, vorig jaar na een zevende plaats in de eerste divisie via de play-offs naar het hoogste niveau zou promoveren? Na zo’n stunt zou handhaving in de Eredivisie al een prestatie op zich zijn.
Die wetenschap geeft veel vrijheid, volgens Correia. „We gaan er gewoon voor. Telstar in de bekerfinale, dat zou toch supergrappig zijn?”, zei hij deze week tegen VI. „Ik zeg regelmatig tegen de jongens dat ze elke wedstrijd moeten spelen alsof het hun allerlaatste is. Zo is het toch ook gewoon? Wij mogen iets heel moois doen. Aan de bal kunnen we vrij en creatief bewegen, puur genieten van wat we doen.”
Anders is dat voor AZ, een club die zichzelf als doel stelt om structureel bij de beste vier van Nederland te eindigen. Die met middenvelder Kees Smit een van de meest besproken talenten van het seizoen aan boord heeft, net zoals beloften als verdediger Wouter Goes en spitsen Mexx Meerdink en Troy Parrott. Zo veel rijkdom en creativiteit dat de ambitie voor dit seizoen werd verhoogd naar top drie, verklapte aanvoerder Sven Mijnans in september.
Bij het ingaan van de laatste weken is dat richtpunt inmiddels ver uit zicht. AZ kende een moeizaam najaar, waarna de directie eerst twee assistenten en de hoofdtrainer ontsloeg. Sindsdien leidt Echteld de groep, al blijven de prestaties wisselvallig. In de competitie staat de club uit Alkmaar nu zesde, waardoor het bekertoernooi de enige manier lijkt om een verloren seizoen te voorkomen.
Het brengt veel nervositeit met zich mee, blijkt in de openingsfase. AZ oogt geïntimideerd door de felle pressing van Telstar, dat de thuisploeg over het hele veld afjaagt. In balbezit toont het elftal van Correia zich minstens zo onbevreesd: met korte tikjes, schijnbewegingen en felle diepteloopjes wordt regelmatig door de linies van AZ heen gespeeld. Het enige dat niet lukt is scoren: in de voorzetten is Telstar slordig, in de afronding te wild.
De gretigheid waarmee de Velsenaren aan het duel beginnen is nergens zo zichtbaar als bij vleugelspeler Gerald Alders, die een kwartier lang bijna onophoudelijk sprintjes trekt. Het lijkt onmogelijk vol te houden, en dat is het ook: na 20 minuten moet Alders geblesseerd van het veld. Vanaf dan wordt ook duidelijk dat Telstar ook als geheel moet temporiseren, en slaagt AZ er meer en meer in om onder de druk uit te komen.
Toch duurt het lang voordat de thuisploeg daar iets mee doet: ook AZ is slordig. Maar vlak na rust lukt het opeens toch. Smit krijgt de ruimte om te dribbelen en voor te geven, Telstar-verdediger Danny Bakker probeert die voorzet te onderscheppen, maar schiet de bal hard in eigen doel. Even later werkt verdediger Neville Ogidi Nwankwo onhandig een hoekschop weg: hoog de lucht in, richting eigen doel. Doelman Ronald Koeman de bal nog te pakken, maar wordt gehinderd door AZ-spits Parrott. Desondanks blijft het doelpunt staan.
Een nieuwe stunt verdwijnt dan snel uit zicht. Telstar oogt vermoeid, gaat meer en meer fouten maken in de opbouw. Het positiespel maakt plaats voor opportunisme, lange ballen van achteruit. En dan, een kwartier voor tijd, valt zo’n wanhoopspoging plotseling toch goed: via de kluts voor de voeten van invaller Kay Tejan, die de bal hoog in het dak schiet.
Zou het dan toch nog? Doelman Koeman gooit er nog eens een lange bal in, en nog een. Maar wat AZ vorig jaar in de bekerfinale niet lukte – een voorsprong verdedigen – daar slaagt de ploeg nu wel in. Ballen worden naar voren geroeid, er volgen meerdere langdurige blessurebehandelingen. Als voor de vierde keer een speler van AZ ter aarde stort, haalt Telstar-trainer Correia mismoedig zijn schouders op. Het besef daalt in: dit komt niet meer goed.