is opinieredacteur en columnist voor de Volkskrant.
Internationale Vrouwendag nadert, dus het zijn weer de weken van nieuwe ‘brutale’ boeken die oude thema’s zoals de seksuele revolutie verder uitdiepen. Dit jaar is het de beurt aan journalist, schrijver en feminist Daan Borrel met het boek Rechts verpest onze seks. Haar pleidooi: als mensen vaker links stemmen, dan klimmen we wel uit de ‘wereldwijde seksrecessie’.
Nu wil ik niet wéér mopperen over Randstedelijke progressieve feministen, wat inmiddels begint te voelen als het knuppelen van weerloze zeehondjes. Maar in een recent interview in Het Parool stelde Borrel de burger in feite voor als consument, erger nog, als zorgbehoevende, voor wie de overheid moet zorgen om orgasmes te garanderen. Zoals een woning voor elke single, (betaalbare) ontspanning en kinderopvang.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Rechts beleid staat namelijk seks in de weg. ‘Een betaalbare stad, toegankelijk voor iedereen, zorgt voor een beter seksleven’, aldus Borrel in het interview. Maar waar blijkt dat precies uit? Veel mensen wonen niet in de Randstad, maar in dorpen, waar men (in ieder geval jongeren) hun seksualiteit nog altijd verkennen, al dan niet in hooischuren of op verlaten plekjes in de natuur. Mensen die niet het idee hebben dat ze pas echt in contact komen met andere mensen wanneer ze op een gratis pleintje zitten.
En in de grote steden is er nog steeds een grote groep jonge vrouwen die thuis geweld riskeren zodra zij zich in de publieke ruimte begeven. Niet dat het hen overigens ervan weerhoudt om alsnog stiekem te experimenteren met seks en tips daarover uit te wisselen in de hammam. Zij lijden in ieder geval niet onder een orgasmekloof – ze kampen eerder met een bewegingsvrijheidkloof. Maar dat is een onderwerp dat niet modern genoeg is om iets boekenclubachtigs over te schrijven.
Of beter gezegd: in het universum van Daan Borrel en haar geestverwanten bestaan deze mensen simpelweg niet. En zo wordt de seksverveling en ontevredenheid van een groep Randstedelijke progressieve mensen, met voldoende financiële middelen en een kapitalistische satisfyer, verheven tot een nationaal probleem waar de politiek mee aan de slag moet. Misschien door een overheidstinder te ontwikkelen of iets dergelijks, zodat je ook niet te veel moeite hoeft te doen om de juiste match te vinden.
Volgens een blurb in het boek is een beter seksleven zelfs het sterkste argument om sociaal te stemmen. Maar als je seksleven hét argument is om niet te stemmen op partijen die minderheidsgroepen willen deporteren, de democratie bedreigen en de superrijken bevoordelen, dan moet je je wellicht afvragen of je zelf wel zo sociaal bent. Er zijn immers betere argumenten om niet rechts te stemmen. Omdat je bijvoorbeeld, ik noem maar wat, solidariteit en gelijkwaardigheid belangrijk acht – zonder genitaliën in die overtuiging centraal te stellen (tenzij die besneden dreigen te worden).
Maar hier zijn we dan. Dit moet de volgende stap voorstellen in de seksuele revolutie anno 2026. Zoals oude beschavingen ten onder gingen aan decadentie, verpest geneuzel onze seks. Dergelijke pleidooien bewijzen eerder dat (rechtse) liberalen misschien wel betere seks hebben, omdat ze eigen regie houden en niet liggen af te wachten tot aan alle randvoorwaarden is voldaan voordat ze van bil gaan. Sterker: misschien is de verwende houding van mensen die zich zo progressief wanen wel het probleem.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant