Jumpers Studio Pixars ‘Jumpers’ is niet zozeer origineel of emotioneel, maar een heerlijke achtbaanrit van vrije associatie, slapstick en anarchistische humor.
Wetenschappers betrapt met een robotbever in Pixars' nieuwste film 'Jumpers'.
Jumpers. Regie: Daniel Chong. 104 min
Een nieuwe film van animatiestudio Pixar blijft iets om naar uit te kijken. Deze week is er Jumpers, elders uitgebracht als Hoppers. Pixar kwakkelt sinds Disney zijn dochterstudio tijdens de coronapandemie in problemen bracht door drie Pixarfilms op rij te misbruiken om streamingsdienst Disney+ aan te zwengelen. Na superhit Inside Out 2 leek het publiek in 2024 toch weer bereid om een Pixar in de bioscoop te zien, maar daarop volgde de zeperd Elio.
Pixars plan is originele films af te wisselen met sequels: later dit jaar volgt Toy Story 5. Heldin van Jumpers is het opgewonden standje Mabel Tanaka, als kind al een soort eenvrouwsdierenbevrijdingsfront, zo blijkt in de proloog. Als adolescente milieuactivist wil Mabel een groene vallei redden van de snelwegplannen van haar nemesis, burgemeester Jerry van Beaverton. Hij mag die snelweg alleen bouwen omdat alle dieren uit de vallei verdwenen, naar later blijkt door een dirty trick. Als Mabel ontdekt dat wetenschappers hun geest à la Avatar kunnen verplaatsen in robots die met de dierenwereld communiceren, neemt ze bezit van een robotbever om de dieren naar de vallei terug te lokken.
Zo’n metamorfose van mens tot dier is een oeroud motief in een nieuwe ecologische context, maar Mabels emotionele motivatie is wat plichtmatig, net als de boodschap: samenwerken is beter dan strijd, de natuur heelt de ziel. De personages van Jumpers zijn leuk en herkenbaar, maar niet bijster origineel. Schurk Titus herinnert bijvoorbeeld aan Plankton uit Spongebob SquarePants, diens latere metamorfose aan Men in Black.
Wel is Jumpers een leuke, opwindende achtbaanrit met een knap gedoseerde mix van vrije associatie, slapstick en anarchistische, bij vlagen wrede humor. Zo verzamelt de dierenwereld zich in Lion King-stijl voor de beverkoning – die dan voorgaat in een soort bejaardengymnastiek. En is er een kroonraad van de koningen der soorten – insect, vis, amfibie, reptiel, vogel, zoogdier – waar een vlinderlarf tot genocidale maniak uitgroeit. En leg maar eens uit waarom zeemeeuwen de witte haai Diana uit zee tillen om een automobilist op te eten („Het prikt heel even”, troost de haai hem).
Die hak-op-de-tak-logica werkt prima. Respect voor Pixar: het beschikt nog steeds over meer lef dan de andere grote Amerikaanse animatiestudio’s samen. Al is Jumpers geen film van Pixars bovenste plank, vermakelijk is hij zeker.