Pop De IJslands-Chinese zangeres Laufey was op haar vijftiende solo-cellist bij het IJslands Filharmonisch Orkest en bestudeerde zowel Chopin als Ella Fitzgerald. Haar eigen liedjes, geliefd bij een groot publiek, worden jazz genoemd maar zijn niet erg doorleefd.
Laufey in januari 2026 in Los Angeles.
Laufey. Gehoord: 1/3 Ziggo Dome, Amsterdam.
Soms biedt een concert meer dan muziek en entertainment. Het geeft inzicht in een opmerkelijk fenomeen. Dat er een subcultuur bestaat waarin meisjes en jonge vrouwen witte linten in hun haar knopen en lange jurken dragen met een kroontje, bijvoorbeeld. En dat deze fans hoewel jong, betoverd zijn door een 26-jarige zangeres die zich heeft gedrenkt in nostalgie en haar eigen versie van bekende stijlen in popliedjes goot. Met succes.
Dat is het verhaal achter de IJslands-Chinese zangeres Laufey Lín Bing Jónsdóttir. Laufey is een muzikaal wonderkind dat op haar vierde piano leerde. Ze studeerde cello op de beste opleidingen in Amerika, was op haar vijftiende solo-cellist bij het IJslands Filharmonisch Orkest, bestudeerde zowel Chopin als Ella Fitzgerald. Ze begon eigen liedjes te schrijven, en werd tijdens corona opgemerkt door een groot publiek. Twee jaar geleden speelde Laufey in de Melkweg, Amsterdam, nu voert een internationale zegetocht haar langs uitverkochte stadions.
De zucht naar het verleden spreekt uit alle elementen, zondagavond in de Ziggo Dome, Amsterdam. De begeleiding werd verzorgd door een strijkkwartet – soms aangevuld met drummer, gitaar, bas en pianist. Het decor, een dubbele witte wenteltrap met bovenop een schommelbankje, leek afkomstig uit een oude musicalfilm. Net als de kostuums van Laufey en haar vier danseressen, met glitter, wijde rokken en zwiepende franje. Er was een vleugel en een klein rond podium waar Laufey en drie begeleiders, op contrabas, piano en drum, een deel van de liedjes in intiemere versie speelden. ‘Mijn jazzclub’ noemde ze dit.
Dat jazz-label heeft zich de afgelopen jaren met succes aan haar muziek gehecht, al is er weinig jazz in de liedjes te vinden. Nummers als ‘Fragile’ en ‘Silver Lining’ zijn popsongs met een jazzy glazuur – door de vertraagde timing van haar zang, en het bossanovaritme dat vaak terugkomt.
Laureys lage zangstem is lieftallig en koerend. Ze last de woorden aan elkaar tot een zwierige stroom, zwenkend van loom naar dringend.
De vijfentwintig nummers die keihard worden meegezongen door de jonge aanhang, klinken nostalgisch, maar doorleefdheid ontbreekt. Laufey kan vakkundig zingen en spelen, op cello, gitaar of piano. Ze kan dansen en haar vier danseressen ook. De nostalgische presentatie en strakke keuze voor een ‘klassieke’ stijl doen afbreuk aan de zangeres die Laufey had kunnen zijn. Hoewel ze zich bewust is van haar jonge publiek – blijkt uit de anekdote over hagelslag – wordt ze op één moment persoonlijk. Voorafgaand aan ‘Snow White’ vertelt ze over de „onzekerheid die alle vrouwen nu eenmaal hebben”, ook zij. Om daarna, omringd door vijf spiegels, haar observatie te delen: „A woman’s best currency is her body not her brain”. Uitgesproken met een wrange nuance.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden