Na een zware alcoholverslaving vindt Manon rust en stabiliteit bij Pieter. Maar er is één probleem: fysiek klikt het niet.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Ik was 28 toen ik werd opgenomen in de Jellinekkliniek. Verslagen door de alcohol, alle gevoel was verdwenen. Ik kon niet eens meer huilen. En toen ik acht maanden later weer buiten stond, moest ik het leven weer helemaal opnieuw uitvinden, leren ontbijten en leren douchen. Voor de allereerste keer in lange tijd borstelde ik zelf mijn haren. Als ik naar huis fietste, een weg die ik al talloze malen had afgelegd, zag ik ineens de bomen langs de kant. Ik dacht: dus zo heeft deze straat er altijd uitgezien, en ik heb het nooit opgemerkt.
Nuchter was alles nieuw en rauw. Ik ging elke dag naar de AA en at pizza zonder wijn. Ervaringen die voor emoties zouden kunnen zorgen, ging ik zoveel mogelijk uit de weg om niet uit balans te raken, en om op het rechte pad te blijven. Ik leerde leven volgens strakke patronen en maakte iedere avond dezelfde caesarsalade.
Pas na een jaar durfde ik voor het eerst op Tinder. De wens helemaal normaal te zijn won het van de angst voor het onbekende. Al op mijn tweede date leerde ik Pieter kennen: een man die soms maar de helft van zijn drankje opdronk en de rest liet staan. Op ieder gebied was hij beheerst: verzorgend, hardwerkend, nooit boos. ‘Verliefd ben ik niet’, vertelde ik mijn therapeut, ‘eerder verrukt’. Ze antwoordde: ‘Maar dat is precies wat jij nodig hebt, warmte en zekerheid.’
Zoals vaker in die tijd klampte ik me vast aan de woorden van anderen en ik voelde me trots: ik deed wat goed voor me was. Hij en ik maakten mooie lange reizen over de hele wereld. En toen ik zei dat ik altijd bang was om door mijn werkgever te worden ontslagen, gaf hij me een baan bij zijn bedrijf. Langzaam voelde ik me meer en meer volwassen en zeker van mezelf worden. Dat het fysiek niet klikte tussen ons, negeerde ik. Dat onze ledematen onhandig botsten tijdens het vrijen, weet ik aan mijn eigen onervarenheid. Ik had nooit eerder nuchter seks gehad, ik wist niet hoe dat ging. Ik was een leek. Hij was knap en lief en dat was genoeg.
Maar naarmate er meer rust kwam, begon het gebrek aan intimiteit me meer op te vallen. Als seksueel wezen was hij voor mij onontgonnen terrein, ik had geen idee wat hij lekker vond, waar hij opgewonden van zou kunnen raken. We praatten er niet over en keken weg bij vrijscènes in films. Na zeven jaar stelde ik een open relatie voor, maar hij zei: nee, beter als we uit elkaar gaan. De breuk die volgde duurde zeven maanden en toen we weer samenkwamen, raakte ik snel zwanger van onze dochter: het zou onze allerlaatste keer seks zijn.
Na haar geboorte werd mijn dilemma groter. Ik begon steeds concreter te fantaseren over wat ik zou willen doen met een man en ik raakte in paniek bij de gedachte dat me straks iets zou overkomen en dat ik dan geleefd zou hebben zonder ooit te weten wat seks is. Tegelijk besefte ik dat ik alles had wat mijn hart begeerde, alles wat ik als ex-verslaafde nooit voor mogelijk had gehouden. Ik was ervan uitgegaan dat ik niet ouder zou worden dan 30, en kijk nu eens: een man, een kind, een huis. Pieter zei altijd dat ik zo’n krachtige vrouw was. Wat als ik hem mijn diepste verlangens zou vertellen over hoe ik aangeraakt wilde worden, wat als ik zou zeggen dat ik me vaak voorstelde hoe het zou zijn om echt te vrijen? Zou ik in zijn ogen dan niet juist kwetsbaar worden, misschien zelfs sletterig?
Nee, dan alle hokjes. Samenwonen. Huis. Kind. Die boden houvast. Als mijn vriendinnen over seks praatten, wist ik: dat is niet voor mij, ik durfde de figuurlijke naaktheid, het totale openstellen, niet aan. Innige liefde zou me vast verpletteren. Had niet iedereen me juist gewaarschuwd voor grote gevoelens? Wat voor anderen genot was, was voor mij misschien een lawine die me zou verstikken.
Maar de drang was te groot. Op een dag liet ik Pieter weten dat ik verder wilde zoeken. Ineens was ik niet langer bang om kwijt te raken wat ik had, ik moest gewoon dat ontbrekende stuk van mezelf ontdekken. En zoals een vader zijn kind een duwtje geeft en zegt: ga maar, je kunt het, zei Pieter: als dit is wat je nodig hebt, natuurlijk, doe.
Zo leerde ik Giel kennen: donkere krullen en een mooie stem. Ik vertelde meteen dat ik in een vrije relatie zat, bij de AA liep en nog veel moest uitzoeken. En hij zei: ik weet ook van alles niet, laten we gewoon afspreken en zien hoe het loopt. In een café vertelden we elkaar over ons leven en bij het afrekenen stelde hij voor met me naar mijn auto te lopen. Ik stond tegen de auto geleund, mijn tas bij mijn voeten, toen hij zich voorover boog om me te zoenen. Ik dacht alleen maar: hoe moet dit ook alweer, hoe beweeg ik mijn mond, mijn tong? En toen: maar hee, we zoenen al.
Het voelde heel anders dan met Pieter. Al snel zag ik mezelf niet meer door de ogen van een bezorgde ander. Het besef van plaats, van voorbijgangers die ons mogelijk zouden zien, verdween. Alles was nieuw en spannend. Wat hierna, flitste het even paniekerig door me heen, om vervolgens te merken hoe die gedachten weer even rap oplosten. Het was of ik voor het eerst een lichaam kreeg. Ik ben hier, dacht ik. Hij is hier. Bloed stroomde voelbaar door mijn aderen.
Een ervaring zo transformerend dat ik niet meer terug kon naar mijn oude leven. En weer was Pieter vol begrip, ook hij zag dat ik niet anders kon. Voor Giel voel ik complete liefde. We zien elkaar al twee jaar elke vrijdag, op de dag dat ik de zorg voor mijn dochter niet heb. Het heilige samenwonen hoeft voor mij niet meer. Ik heb de plaatjes en hokjes in mijn hoofd losgelaten, mijn externe normbesef is uitgeschakeld en nu gebeuren dingen die ik me nooit had kunnen voorstellen. Ik heb nooit zeker geweten dat een liefde als deze bestond, hooguit voorzichtig vermoed. Maar wat ben ik blij. De angst om terug te vallen verdwijnt nooit helemaal, maar is als een plons in zee in de winter: ijskoud, maar je gaat er niet aan dood.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde zij de namen Manon, Pieter en Giel gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant