Popmuziek Bruno Mars is met zijn vakkundige, vriendelijke en nostalgische niets-aan-de-hand-popfunk al ruim 15 jaar een van de meest succesvolle popsterren. Op ‘The Romantic’ excelleert hij in bijzonder knap geproduceerde maar ook anonieme en vaak rimpelloze liefdesliedjes.
Bruno Mars tijdens de Grammy Awards eerder deze maand in Los Angeles.
Bruno Mars
The Romantic
De zanger zou alles voor haar op het spel zetten. Hij zou haar de maan willen geven. Hij zou door vuur rennen en oceanen overzwemmen. Alleen maar om bij haar te kunnen zijn. Om te bewijzen dat ze in zijn armen thuishoort.
Wat zij daarvan vindt?
Wie zij überhaupt is?
Geen idee.
Het openingsliedje op The Romantic, het vrijdag verschenen eerste soloalbum in tien jaar van wereldster Bruno Mars, gaat niet echt over haar, maar over hem. Net zoals in de liedjes die volgen ook maar weinig wordt verteld over de vrouwen naar wie hij zo groots en meeslepend smacht. Behalve dan hoe geweldig ze zich bewegen op de dansvloer, en dat God zich uitsloofde toen die hen creëerde.
De op Hawaï geboren Bruno Mars (Peter Gene Hernandez, 1985) excelleert op zijn nieuwe soloalbum in anonieme, vaak rimpelloze liefdesliedjes. Er heeft in ‘Why You Wanna Fight’ dan wel een ruzie plaatsgevonden, maar hoe en waarover blijft onduidelijk, en het conflict functioneert vooral als een bruggetje voor Mars om zich op gloedvolle gitaarklanken en met een koortje croonend af te vragen of ze toch niet liever zoet de liefde zou bedrijven (lief koortje: „Sweeeeeeeet love”).
Bruno Mars is met zijn vakkundige, vriendelijke en nostalgische niets-aan-de-hand-popfunk al ruim 15 jaar een van de internationaal meest succesvolle popsterren. Hij stond vorig jaar op twee van de drie wereldwijd meest gestreamde hits op Spotify, met samenwerkingen met Lady Gaga en ROSÉ. De eerste single van dit nieuwe album kwam direct op 1 binnen in de VS en stond ook in Nederland op nummer 1. En voor zijn nieuwe wereldtour verkocht hij 2,1 miljoen tickets op één dag, een record. Begin juli staat de zanger liefst vier keer in een uitverkochte Johan Cruijff Arena.
Die eerste single, ‘I Just Might‘, is meteen ook de eerste wereldhit van 2026. Het begint klassiek met aftellen-op-het-geluid-van-drumstokken en een doo-doo-doo-refreintje, en is strak en licht en ligt prettig in het gehoor met frisse gitaartjes en ritselende percussie en gloeiend koper. Het nummer heeft een naar de jaren zeventig knipogende clip, waarin Mars alle leden van de band speelt, en flirterig en wulps zingt over een dame in de club.
Bruno Mars is al héél lang de heersende koning van de retro-pop – ook bijvoorbeeld in zijn gigantisch succesvolle hit met Mark Ronson ‘Uptown Funk’, waarmee ze in 2016 de Grammy Award wonnen voor nummer van het jaar. En als onderdeel van duo Silk Sonic met Anderson .Paak, dat in 2021 diezelfde prestigieuze prijs voor nummer van het jaar won, met ‘Leave The Door Open’. De Amerikaanse zanger heeft inmiddels meer maandelijkse luisteraars op Spotify dan iedere andere artiest op aarde.
Op zijn nieuwe album maakte Mars alle liedjes samen met zijn producer D’Mile en de twee creëren een bijzonder coherent klinkend en relatief compact album (totale speeltijd: 31 minuten) dat buitengewoon knap geproduceerd is. De door met name klassieke soul en latin rock geïnspireerde composities klinken ronduit geweldig en de producties zijn smetteloos en genuanceerd. Met rijke en warme strijkers, ontspannen blazers die net niet te scherp worden, en perfect op elkaar afgestemde melodieën en harmoniezang.
De muzikale inspiratiebronnen zijn soms zeer nadrukkelijk – zoals hoe ‘Something Serious’ voortbouwt op Carlos Santana’s versie van ‘Oye Como Va’, en de geest van soullegende Curtis Mayfield nadrukkelijk rondspookt in de gedreven retro-soul van ‘On My Soul’; een nummer waarin Bruno Mars er intens zingend achter komt „dat je helemaal geen raket nodig hebt om je eigen vallende ster te vinden”.
Maar vaker klinkt het heel herkenbaar zonder dat je er direct je vinger op kunt leggen. Mars verstaat de kunst instant-familiair klinkende hits af te leveren, die direct vanaf de eerste noot klinken alsof je er al heel je leven mee hebt doorgebracht. Zijn door soul, r&b en lover’s rock beïnvloedde zangstijl is lichtvoetig, melodieus en veelzijdig. De kwastjes op zijn drums, die mariachi-blazers, de aangehouden strijkers, de sprintende percussie, de kreetjes en koortjes – elk muzikaal detail is smaakvol en doordacht, en klinkt precies zoals je het verwacht. Al bij de eerste luisterbeurt voorspel je: nu komt dit rijmwoord, en nu gaat hij een toon omhoog, en het klopt vrijwel altijd.
Bruno Mars wil niets nieuws uitvinden, of zelfs maar de popmuziek opschudden. Hij is een liefhebber van het ultieme popliedje en ook de liedjes op The Romantic klinken geweldig en zullen overal te horen zijn. Hij en D’Mile brengen behoorlijk uiteenlopende muziekinvloeden en complexe akkoorden en harmonieën samen in prettig klinkende wereldhits-voor-iedereen waar niemand zich een buil aan kan vallen.
Dat is ook de valkuil van zijn muziek. Er gebeurt weinig nieuws en het klinkt wel fantastisch maar ook best inwisselbaar. Mars klinkt in zijn uithalen en met zijn generieke teksten iets te vaak als een parodie op een klassieke r&b-zanger. En ook muzikaal is herkenbaarheid leuk, maar gaat de voorspelbaarheid irriteren. Die korte gitaarsolo hier, die lukrake drumfill daar, het is soms echt veel te veel een invuloefening.
Maar écht irritant wordt het toch niet. Daarvoor is Mars een te goede popvocalist, en zit zijn muziek qua structuur en opbouw ook simpelweg te goed en aanstekelijk in elkaar. Zodanig dat je hem zélfs die kitscherige puberpoëzieteksten vergeeft over door het vuur rennen en oceanen overzwemmen.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden