Waar lopen de correspondenten van de Volkskrant tegenaan in hun dagelijkse leven? Vandaag: Maral Noshad Sharifi hoort van haar New Yorkse vrienden dat het makkelijker is om te daten dan een baan te vinden.
is correspondent Verenigde Staten van de Volkskrant. Ze woont in New York.
Ik hang boven een bord ceviche tegenover een klagende vriend. ‘Ze zei dat ik iets van haar zou terughoren, maar dat gebeurde niet!’ De vrouw in kwestie, aldus mijn vriend, heeft gewoon te veel opties om uit te kiezen. Hem was ze waarschijnlijk alweer vergeten. Ik knik, luister, neem nog een hap.
Deze vriend is niet de enige met een minderwaardigheidscomplex. Een paar dagen eerder was het een vriendin die niets terughoorde van een man. Ook zij voelde zich belazerd. Ze had hem zelfs eerlijk haar zwakten opgebiecht. En daarna: stilte. ‘Ik krijg niet eens de kans om mezelf te bewijzen’, jammerde ze. ‘Dit is niet meer eerlijk!’
Nee, deze vrienden zijn niet geknakt door het pittige datingcircuit van New York. Ze zijn op zoek naar werk. Mijn omgeving is dezer dagen wanhopiger over de zoektocht naar een fatsoenlijke baan dan naar een fatsoenlijke partner.
‘We zijn rijker en sterker dan ooit tevoren’, zei president Donald Trump op dinsdag tijdens zijn State of the Union. Maar dat is niet hoe de samenleving dat ervaart. Bedrijven durven geen risico’s te nemen vanwege de onzekerheid over de handelstarieven. Ondernemers zitten in een emotionele achtbaan. Vanwege de vele uitzettingen gaat het slecht met sectoren waarin veel immigranten werken, zoals de bouw.
In mijn Signal-vriendengroep komen steeds vaker berichten binnen van weer iemand die net is ontslagen. Meestal als onderdeel van een massaontslag. Ze moeten dezelfde dag hun spullen pakken.
En dan begint de wanhoop. Het aanbod is teleurstellend. Ook als ze bereid zijn ver onder hun niveau te werken of de helft van hun salaris in te leveren. Uitgenodigd worden voor een gesprek is al een hele overwinning. En dan is het nog maar de vraag of ze daarna iets terughoren. Meestal worden ze keihard geghost.
Zes vrienden zitten nu al een tijd zonder werk. Drie vrienden hebben een baan, maar vrezen dat dat niet lang meer zal duren. Van de zes werkloze vrienden kunnen er vijf teren op spaargeld. Ze ontvangen tijdelijk een werkloosheidsuitkering, in New York maximaal 869 dollar per week. Maar ik heb ook een vriendin die haar baan verloor, haar appartement kwijtraakte en met haar twee tienerdochters noodgedwongen in een daklozenopvang diep in Queens is beland.
‘Wat is er met dit land aan de hand, Maral?’, sms’t zij mij, alsof ik een direct lijntje heb met het Witte Huis. ‘Wanneer houdt dit op?!’
Nadat het Hooggerechtshof vorige week had besloten dat de president niet zomaar drastische invoerheffingen mag opleggen aan landen, deed hij dat uren later toch weer. Het is nog niet duidelijk waar dit verhaal eindigt. Of er compensaties komen voor de klappen die al zijn gevallen. Mijn vrienden blijven in onzekerheid verkeren.
‘Je gaat niet geloven waar ik nu werk’, fluisterde een vriend van mij laatst, die zeven maanden lang werkloos is geweest. Ik probeerde hem voor te stellen als circusartiest, stripper of vroedvrouw. Vanwaar dat gefluister? We stonden op zijn balkon, het was koud, het was laat, er was niemand.
‘Je gaat het echt niet geloven’, herhaalde hij. Door de nadruk op ‘echt’, wist ik het eigenlijk al. Mijn vriend was gaan werken voor ICE, de immigratiepolitie. Met al die miljarden die er worden geïnvesteerd in het uitzetten van immigranten, is dat natuurlijk waar het geld rolt. Leer mij Amerikanen kennen. Hij zei dat hij al het andere had geprobeerd, maar niets lukte. Hij moet alimentatie betalen. ‘Mijn salaris is héél goed.’
Mijn vriend, zelf latino, heeft zijn sociale media verwijderd om het leed dat ICE-agenten aanrichten niet te hoeven zien. Hij zegt dat hij juist immigranten wil beschermen, als jurist. Hij probeert meer dan anderen in die organisatie ervoor te zorgen dat mensen juist wél in de VS kunnen blijven – wat mij lastig lijkt, aangezien die hele organisatie erop gericht is om zo veel mogelijk immigranten, zo snel mogelijk, het land uit te zetten. Wat mensen zichzelf in tijden van wanhoop kunnen wijsmaken. Maar ja, hij werd wel teruggebeld.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant