Ik weet het, we hebben een asielcrisis, met lange wachttijden voor asielzoekers, overvolle azc’s en duizenden nareizigers, dat las ik bij De Telegraaf uit de mond van de zojuist vertrokken minister Mona Keijzer. Het kabinet-Jetten spreekt niet heel anders. De strenge asielwetten waartegen D66 en CDA vorig jaar nog bezwaar hadden, worden in principe onverkort uitgevoerd; alleen mag de spreidingswet blijven. Dus wie ben ik om bezwaar te maken tegen de miljarden euro’s die de Europese Unie uitbetaalt aan al die autoritaire, volop mensenrechten schendende regimes ten zuiden van de Middellandse Zee – Turkije, Egypte, Tunesië, ik noem er maar een paar – als aansporing om zoveel mogelijk al dan niet illegale migranten tegen te houden? Dan is er in elk geval minder opvangcrisis. En er verdrinken minder mensen onderweg, dat is ook mooi.
Ik heb er wel degelijk bezwaar tegen, maar ik besef dat mensenrechten niet hun beste tijd doormaken, en het gaat in elk geval om subsidie voor erkende bewinden die de mensenrechten schenden. Maar wat vindt u van een deal met een niet-erkend regime, dat van de Afghaanse Taliban? De Taliban vochten zich in 2021 terug naar de macht in wat sindsdien het Islamitische Emiraat Afghanistan heet. Maar ze mankeren nog altijd internationale legitimiteit en daardoor bijvoorbeeld toegang tot bevroren internationale tegoeden. Voor de Verenigde Naties gelden ze als de facto autoriteiten. De VN eisen voor erkenning onder meer eerbiediging van de rechten van meisjes en vrouwen, denk daarbij om te beginnen aan onderwijs en gewoon, réchten.
Het heeft niet veel aandacht getrokken maar vorige maand is een officiële Europese delegatie onder Belgische leiding naar Kabul gereisd om daar namens twintig lidstaten waaronder Nederland drie dagen lang met de Taliban te onderhandelen over de terugname van uitgeprocedeerde en criminele Afghanen. Volgens de Belgische krant Het Laatste Nieuws, die als eerste met dit nieuws kwam, was de Belgische minister van Asiel en Migratie, Anneleen Van Bossuyt, de drijvende kracht achter de missie en de topman van de Belgische Dienst Vreemdelingenzaken de leider ervan. Die heeft in Kabul geconstateerd dat de Taliban gaarne bereid zijn mee te werken. Zou ik ook zijn als ik een Taliban was met een bevroren bankrekening.
Het bezoek kwam niet uit het niets; getuige een interview van Euronews met EU-Commissaris voor Binnenlandse Zaken en Migratie Magnus Brunner in november die hamerde op de noodzaak van overleg met de Taliban over migranten, ook al zou dat niet ,,leuk” zijn of ,,makkelijk”. Afghanen vormden vorig jaar de een na grootste groep asielzoekers in de EU met zo’n 5.000 nieuwkomers per maand en leveren een hoop problemen op, vandaar.
Van Bossuyt zei voor alle zekerheid dat ,,België geen affiniteit met het regime in Afghanistan” heeft en dat vrouwen en minderjarigen niet zullen worden teruggestuurd. En dat er niet met politici is gesproken. ,,Ik ben daar dus niet met een hoofddoek rond de tafel gaan zitten”, las ik in het AD.
Tja. De kennelijk positieve missie – de Taliban zouden een tegenbezoek plannen – kwam twee weken na de publicatie van de nieuwe Talibanse strafwet. Die wet telt 119 artikelen en ik pik er maar wat uit. Het is niet een wet die alle burgers als gelijken beschouwt – de bevolking is verdeeld in vier groepen: geestelijken, elite, midden- en lagere klasse, waarvan de eerste twee min of meer onschendbaar zijn en de andere voor harde bestraffing in aanmerking komen. Wie als corrupt of ketters wordt aangemerkt kan de doodstraf krijgen. Mannen mogen hun vrouw en kinderen fysiek straffen zolang dat maar niet in ,,gebroken botten of open wonden” resulteert. Lastig te bewijzen aangezien een vrouw alleen volledig gekleed voor de rechter mag verschijnen.
Nou, terugsturen die Afghaanse migranten?
Europaredacteuren praten je bij over de belangrijkste ontwikkelingen in de EU