Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Soms zie ik mezelf voorbijkomen. Bijvoorbeeld in een filmpje waarin een man een taart in iemands gezicht probeert te gooien, maar mist en de taart in de verte verdwijnt. Of van iemand die de een te scherpe bocht neemt en dan zo, hop, uit zijn auto valt. Dat ben ik.
Ik ben ook de man die bij het Zoölogisch Museum Amsterdam werkte. Het museum sloot in 2011 en er waren walviskaakbotten over. Naturalis had geen interesse in de botten en dus moesten ze afgevoerd en vernietigd worden. Deze medewerker vond dat zonde.
En dat is het ook (want serieus, Naturalis, was er geen plek voor een kaakbot van de zeldzame omurawalvis? Misschien dan eens wat van die andere ouwe troep die je hebt staan vernietigen). Dus nam de medewerker de botten mee naar huis – al is dat strikt verboden.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dit is het juiste moment om te vermelden dat de botten bijna 3 meter lang zijn. De man zette de botten achter zijn bank, las ik in de Zeeuwse krant PZC. Wat niet in het verhaal stond, was hoe hij de botten vanuit het museum naar zijn huis vervoerde.
Waarschijnlijk met een te kleine auto, waardoor het noodzakelijk was de achterklep open te houden en de man meermaals moest stoppen om te checken of hij niet per ongeluk een kaakbot verloren was. En toen hij ze thuis naar binnen probeerde te tillen, tikte hij per ongeluk een van de raampjes van zijn voordeur in. Nogmaals, ik weet dit omdat ik die man ben.
De man ging verhuizen en in zijn nieuwe woning was geen plek voor de enorme botten. Wat zou ik in zo’n geval doen? Ik zou de botten – in een vlaag van wanhoop, schaamte en totale schijt – in de Oosterschelde gooien. En daarmee het risico voor lief nemen dat alles wat we weten over de geschiedenis van de Oosterschelde en de habitat van de omurawalvis voorgoed te verneuken. Dat is precies wat de man deed. Want hij is mij en ik ben hem.
De botten werden gevonden door een duiker, die al snel doorhad dat er iets niet klopte: ze waren te wit en te schoon. Het duurde niet lang of na de botten kwam ook de waarheid bovendrijven en de medewerker meldde zich.
Er worden geen maatregelen tegen hem genomen, viel te lezen bij NOS. Eva van der Veer, directeur van Naturalis: ‘De persoon heeft een verkeerde inschatting gemaakt. Hij wist niet goed wat hij ermee moest doen.’ Daar ben ik het dus niet mee eens. Het was namelijk geen verkeerde inschatting. Het was een fantastische inschatting. Al zeg ik het zelf.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns