Theater Theatercollectief DIEHELEDING maakt een uitbundige, absurde voorstelling over het leven van feminist Marga en haar zoon Park. Achter de humor schuilt een scherpe reflectie op wat er gebeurt als ideologie belangrijker wordt dan dialoog en verbinding.
Merel Pauw als moeder en verpleegster Marga in 'Je Moeder' van DIEHELEDING.
Je moeder. Door: DIEHELEDING. Tekst: Jip Vuik, Kim Karssen. Regie: Jip Vuik. Acteurs: Merel Pauw, Steven Ivo, Dalorim Wartes en Julie Mughunda. Gezien: 14/2, Stadsschouwburg Utrecht. Te zien t/m 15/5/2026. Info: dieheleding.nl
Als verpleegster en feminist Marga naar mannen kijkt, ziet ze alleen statistieken met hoge kans op verkrachting en aanranding. Ze heeft het niet op seks en weigert het leven te delen met een partner, maar toch heeft ze een sterke kinderwens. In het ziekenhuis waar ze werkt, bedenkt ze een oplossing: ’s nachts bezoekt ze een hersendode patiënt op zijn sterfbed. Negen maanden later komt haar zoon Park ter wereld.
Als Marga (Merel Pauw) uitgroeit tot een wereldberoemde feminist, scharen vrouwen zich achter haar als ‘Marga’s’. Ze keren mannen de rug toe en hun solidariteit voor vrouwelijke slachtoffers van verkrachting neemt extreme vormen aan. Sommigen snijden symbolisch hun tong af, als antwoord op het monddood maken van vrouwen in de samenleving.
Zoon Park (Dalorim Wartes) ontwikkelt zich ondertussen tot een zorgzame, zoekende man, geteisterd door de angst ooit ook als dader en verkrachter te worden gezien. Tegelijkertijd twijfelt hij aan zijn moeders activisme. „Natuurlijk mag een vrouw over haar eigen lichaam beslissen, maar hoe denken ze dat dit helpt”, vraagt hij zich verontwaardigd af bij het zien van ‘een Marga’ zonder tong. En daarna, sarcastisch: „De eerstvolgende keer dat iemand verkracht wordt, zal ik mijn pik afsnijden en rond mijn nek hangen.”
Regisseur Jip Vuik en tekstschrijver Kim Karssen lieten zich voor Je moeder inspireren door de bestseller The world according to Garp (1978) van John Irving. Theatercollectief DIEHELEDING brengt de, nog altijd actuele, onderwerpen feminisme, ouder-kindverhoudingen, seksueel geweld, genderrollen en extreme denkbeelden, vanuit het boek naar het toneel, met een eigen twist.
De thema’s krijgen vorm in absurde scènes met extravagante personages, die sterk worden gespeeld door de acteurs. Marga stuurt haar jonge zoon naar een sekswerker (Julie Mughunda), die hem een spoedcursus seksuele voorlichting geeft, een taak waar zijn moeder zich liever verre van houdt. Tegelijkertijd laat de voorstelling zien hoe noodzakelijk dialoog en toenadering zijn in een verhit politiek debat. Roberta (Steven Ivo), transvrouw en trouwe vriendin van Marga, confronteert Marga met het verbannen van haar eigen zoon uit het vrouwenhuis dat ze voor de Marga’s heeft opgericht. Als mannen en vrouwen binnen een familie al niet samen kunnen leven, hoe moet dat buiten de muren van het huis, in de maatschappij?
Het stevig aangezette, bijna karikaturale spel, onderbroken door techno- en rapnummers, zorgt voor een goed werkende dosis humor. De lichtheid maakt ruimte voor zware vragen: worden alle mannen door de Marga’s terecht als daders gezien en alle vrouwen als slachtoffers? Kun je nog een ‘goede man’ worden in de ogen van een feminist? Is nuance mogelijk in een debat dat steeds verder polariseert, of ligt structureel seksisme te diep geworteld in de samenleving?
Na een tragische afloop komt de voorstelling in ieder geval tot een conclusie: extreme denkbeelden drijven mensen verder uiteen en leiden eerder tot geweld en haat dan tot harmonie. Sinds Irvings verhaal uit 1978 heeft die boodschap niet aan urgentie verloren, integendeel zelfs.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden