Televisierecensie Je laten gelden, ruimte innemen en in de ‘meewerkstand’ staan, is de nieuwe politiek. Hoe anders was dat gesteld in de ontroerende documentaire over Hans en Wil die door Europa reizen in een camper omdat Hans niet wil dat zijn demente vrouw in een verzorgingshuis terechtkomt.
Voormalig bestuurder Onno Hoes bij 'Pauw & De Wit'
Oud-PVV’er Gidi Markuszower had zich op de kaart gezet in het debat over de AOW, want hij had in de „meewerkstand” gestaan. Dat kon van de partijleider van Groenlinks-PvdA Jesse Klaver niet gezegd worden, die deed aan oude politiek. Voormalig bestuurder Onno Hoes keek in de talkshow ‘Pauw & De Wit’ erg tevreden bij zijn observaties. Hij begreep wat ‘nieuwe politiek’ was, en dat hield blijkbaar in dat iemand die geen minister kon worden omdat hij niet door de screening van de AIVD kwam, nu omarmd kon worden als de vertolker van een redelijk geluid. Nieuwe politiek, dat is ook een premier die graag selfies maakt en een D66 dat foto’s deelt over hoe Klaver met Geert Wilders oude politiek bedreef over de AOW. Alles zonder context of reflectie omwille van de clicks op sociale media.
Wie ook viral was gegaan was Coen Rijpma. Hij was dermate door zijn dak gegaan bij het goud van Antoinette Rijpma-de Jong op de 1.500 meter dat het filmpje van zijn gehol, gejuich en geschreeuw inmiddels 22 miljoen keer was bekeken. Eva Jinek was in haar talkshow zozeer onder de indruk van zijn actie dat hij naast de olympisch kampioen mocht plaatsnemen om aan tafel te vertellen hoe het voor hem was geweest dat zijn vrouw goud won. Hollende en springende vaders of echtgenoten van schaatsers: de media tonen ze graag terwijl de heren de ruimte innemen van de sporter in kwestie.
Een verademing was het om te zien hoe Hans met zijn vrouw Wil in een camper door Europa reed in de NPO-doc Ons campertje. In de prachtige en ontroerende documentaire leefde je mee met hoe de twee op reis gingen nadat de diagnose alzheimer was vastgesteld. „Toen ik hoorde dat Wil alzheimer had, moest ik huilen. Ze troostte me, want ze snapte niet waarom ik huilde”, vertelt Hans. Hij verzorgt haar, draait kinderliedjes die ze kan meezingen en houdt constant haar hand vast omdat dat de beste manier was om aan te voelen hoe het met haar gaat.
Ondertussen waren er thuis zorgen, vooral zoon Leon was het er niet mee eens. Liefdevol bezorgd om zijn vader wilde hij niet dat zijn ouders te ver gingen reizen omdat hij er dan niet op tijd kon zijn als er wat zou gebeuren. Hans weigerde erin mee te gaan: de camper was waar Wil het meest van had genoten in haar leven, en hij moest er niet aan denken dat ze in een verzorgingstehuis terecht zou komen. In de camper kon hij haar beter in de gaten houden dan thuis. Ondertussen waren de reizen ook een vorm rouwverwerking. De rouw was begonnen toen Wil hem niet meer had herkend. Haar persoonlijkheid veranderde ook, maar de liefde en het gevoel voor haar bleef, vertelde hij. En als ze zou sterven dan hoopte hij dat dat niet in het verzorgingshuis was, maar in de camper.
Ons campertje was een eerbetoon aan het omkijken naar de ander, de ‘meewerkstand’ als het ware, maar dan zonder opportunisme. Iets dat op een geheel andere manier ook naar voren kwam in De slechtste chauffeur van Nederland (RTL5). Uit zorgen over het rijgedrag van de partner, vriendin of buurman waren chauffeurs opgegeven hulp te krijgen bij hun slechte rijstijl. Een gevaar op de weg was bijvoorbeeld wegpiraat Remy. Hij reed constant te hard, haalde rechts in en schold iedereen uit. Tijdens het gesprek met hem bleek hij een aardige man die zijn verantwoordelijkheid wilde nemen. In de auto had hij er last van dat andere automobilisten ook ruimte op de weg innamen, waardoor hij niet kon opschieten: „Anderen vallen mij lastig”, stelde hij. Kernachtiger kon het verschil tussen ruimte innemen en geven niet worden uitgedrukt.
Economieredacteuren nemen je mee in de discussies die zij op de redactie voeren over actuele ontwikkelingen