is chef-buitenland van de Volkskrant. Hiervoor schreef ze over Afrika, migratie en mondialisering.
Trump draait de klok 65 jaar terug om precies dezelfde imperialistische redenen die de Cubaanse revolutie zo lang gaande hebben gehouden.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Voor de Cubanen zijn barre tijden aangebroken nu de Amerikaanse president Donald Trump heeft besloten het socialistische eiland definitief op de knieën te dwingen. Wat zijn voorgangers decennialang niet lukte met economische sancties, denkt Trump nu wel voor elkaar te krijgen met een totale olieboycot.
De humanitaire gevolgen worden na bijna twee maanden zichtbaar. In de hoofdstad Havana verrijzen bergen van vuilnis omdat er geen brandstof meer is voor de vuilniswagens, gevreesd moet worden voor ziekte-uitbraken. Ook ambulances kunnen niet uitrijden vanwege het brandstoftekort. Ziekenhuizen, scholen en bedrijven kampen met tekorten aan alles: medicijnen, materialen en bovenal stroom om alles draaiende te houden.
Na de illegale inval in Venezuela begin dit jaar om president Nicolás Maduro ten val te brengen, willen de Verenigde Staten nu doorpakken. Geen socialistische dwarsliggers in de eigen achtertuin, zo klinkt het in de neo-imperialistische ambities van Trump en vooral ook van zijn minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, zelf een kind van pro-Amerikaanse Cubaanse vluchtelingen van vóór de revolutie die nog altijd gefrustreerd zijn dat hun bezittingen zijn afgenomen.
Wie wil begrijpen wat de VS van Cuba willen, moet terug naar 1959: het jaar dat Fidel Castro de toenmalige pro-Amerikaanse dictator Fulgencio Batista afzette. Tot die tijd was Cuba een toevluchtsoord voor rijke Amerikanen die hielden van zon en casino’s en bedrijven die wel raad wisten met de Cubaanse bodemschatten. Castro maakte direct een eind aan de Amerikaanse bemoeienis en onteigende de Amerikaanse landerijen, bedrijven en olieraffinaderijen.
Na de mislukte Varkensbaai-invasie in 1961 om Fidel Castro af te zetten, hebben de Verenigde Staten vergeefs met hun decennialange handelsembargo gepoogd de revolutie te keren, waarmee ze die onbedoeld juist bleven voeden. Want ondanks de sancties wist Cuba immers met hulp van de Sovjet-Unie overeind te blijven en aanvankelijk de beloftes van de revolutie waar te maken: onderwijs en gezondheidszorg voor iedereen en een einde aan de buitenlandse roofzucht.
Na het wegvallen van de Sovjet-steun verloor de revolutie haar glans; de nijpende economische situatie in combinatie met toenemende repressie heeft miljoenen Cubanen het land doen ontvluchten. Onder oud-president Barack Obama kwam het besef dat Cuba op geen enkele manier een militaire bedreiging vormt voor de VS. Sancties werden verlicht, er kwam ruimte voor ondernemerschap en toerisme waarmee Cuba een nieuwe richting in leek te slaan die mogelijk verlichting voor de bevolking zou brengen.
Trump en Rubio gaan met hun toon weer terug naar het Koude Oorlog-narratief uit de vorige eeuw. Rusland zou vanuit Cuba de VS bespioneren, terreurorganisaties als Hamas en Hezbollah zouden er schuilhouden. Maar bovenal zou Cuba in de weg staan voor wat goed is voor de Amerikanen; namelijk dominantie op het westelijk halfrond.
Op de veiligheidsconferentie in München stak Marco Rubio de loftrompet over het kolonialisme van de voorbije eeuwen. Trump zelf mijmert voortdurend over de Monroe-doctrine die in de vorige eeuw leidend was voor de Amerikaanse bemoeienis in Latijns-Amerika. Veel Cubanen denken nu wellicht dat Trump een uitweg gaat bieden uit de economische misère, maar er kan geen twijfel over bestaan dat Trumps agenda alleen wordt bepaald door de eigen economische belangen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant