De lezersbrieven! Over de denigrerende omschrijving van het werk van verzorgenden als ‘billen wassen’, kijken en niet kopen, kunstsubsidies, politieke duiding, seksbeleving en hoop.
In het programma Meldpunt zag ik een discussie tussen Jimmy Dijk van de SP en presentator Ellis de Bruin over zorg. Door Ellis de Bruin werd gesteld dat we asielzoekers nodig hebben om ‘onze billen te wassen’.
Naar mijn mening een ronduit kleinerende stelling voor een vak dat professionaliteit en verantwoordelijkheid vraagt. Ik ben en was zo’n ‘billenwasser’, ik heb als ziekenverzorgende gewerkt in verpleeghuizen, verzorgingshuizen en de thuiszorg. Ik ben nog steeds trots op mijn beroep.
Wie zorg reduceert tot ‘billen wassen’, maakt van een serieus vak een karikatuur. Het is alsof je tegen een kok zegt dat koken bestaat uit het gooien van wat ingrediënten in een pan, of tegen een kunstenaar dat een schilderij gewoon wat verf op een doek is.
Persoonlijke verzorging is een belangrijk observatiemoment. Je signaleert lichamelijke veranderingen, kwetsbaarheid en mogelijke alarmsignalen.
Dat vraagt om empathie en deskundigheid, niet om dedain.
Ilona Dekker, Nieuwegein
Kledingmerken misleiden klanten met ‘social washing’. Als een Nederlandse toerist ‘vroeger’ naar een lagelonenland afreisde, werd hem of haar nog wel eens toegeroepen: ‘Kijken, kijken en niet kopen!’
Nederlanders stonden overal te boek als gierige gelduitgevers. In deze tijd zou dat ze sieren. De Consumentenbond, Schone Kleren Campagne en Somo trekken aan de bel bij de Autoriteit Consument & Markt, want helaas zijn er nog altijd veel misstanden in de kledingindustrie; juist ook bij de grote bekende merken. Wat ben ik blij met deze onderzoek-pitbulls; die foute merken natuurlijk niet.
Laten we die oude spreuk ter harte nemen en in een nieuw jasje doen: kritisch blijven kijken, kijken en niet kopen!
Marjon van Dam, Veenendaal
Waarom vinden kunstenaars toch altijd dat anderen hun hobby’s moeten bekostigen? Als niemand tegen betaling naar je voorstelling wil kijken, dan is het blijkbaar niet goed genoeg.
Marco Jansen, Hilversum
Lezersoproep
Het persoonlijke is politiek, was de leus tijdens de tweede feministische golf. Graag horen we daarom, anno 2026, over uw eigen hoogte- en dieptepunten op het gebied van de vrouwenzaak. Wat was een persoonlijke overwinning het afgelopen jaar? Waardoor zakte de moed u in de schoenen? Wat haalde het feministische bloed onder uw nagels (m/v/x) vandaan? En wat heeft u daaraan gedaan? Laat het ons weten in maximaal 200 woorden. Stuur uw bijdrage met de titel ‘Vrouwendag 2026’ naar brieven@volkskrant.nl.
Deze week liep ik te fantaseren hoe ik de truc van Mona Keijzer zou kunnen uithalen op mijn werk. Ik werk in een bibliotheek in het team publieke dienstverlening. Stel nou dat ik zeg dat ik uit het team stap, maar voor de bibliotheek blijf werken, hoe ziet dit eruit in de praktijk? Mag ik dan mijn eigen rooster bedenken? Mag ik zeggen dat ik, wanneer ik maar wil, ‘even geen klanten ga helpen’? Behoud ik dan toegang tot alle faciliteiten? Aan wie leg ik dan nog verantwoording af, alleen aan de directeur?
Hoe zou Mona Keijzer dit aanpakken? Slaapt zij nu elke dag uit en pikt de krenten uit de pap wat betreft werkzaamheden? Kan ze per dag of vergadering kiezen of zij links, rechts, of iets daartussenin is? Zou haar leven eigenlijk niet snel vervelen? Zal ik haar adviseur worden en haar alvast een stapel goede boeken aanraden?
Hannah Oud-Biemold, Marken
Het volgende houdt me al een tijd bezig; er wordt steeds geroepen dat Hongarije niet uit de EU gegooid kan worden. Maar op een duidelijke uitleg waarom dat niet kan, zit ik (en wellicht niet alleen ik) nog steeds te wachten. Dus, politieke duiders van de Volkskrant, leg dit eens uit!
Raymond van Geytenbeek, Baarn
In haar column over de teloorgang van onze seksbeleving door neoliberaal beleid, meldt Marcia Luyten dat alleen onder 75-plussers de seksuele activiteit is toegenomen.
Een verklaring geeft ze niet, maar het is duidelijk dat ook hier weer het neoliberalisme de oorzaak is: door het woningtekort blijven kinderen minstens tot hun veertigste gedwongen thuiswonen, zodat hun ouders daarna pas ontspannen de linkse sixties kunnen herbeleven.
E.J. van Ginkel, Leiden
Op donderdag 26 februari is het 40 jaar geleden dat er onder een stralende zon 200 kilometer zwart ijs klaar lag. Wat een feest was het! Daarna gebeurde dit nog eenmaal, in 1997. Nu is het een lentedag. Zal het er nog eens van komen? Hoop doet leven!
Jan van der Klooster, Almere-Haven
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant