is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
De VS tellen 1,4 miljoen actieve advocaten. In 1975 waren dat er 300 duizend. Geen land is zo gejuridiseerd als de VS. En dankzij Trump komen er nog enkele honderdduizenden bij. Want met zijn importheffingen heeft hij zo’n chaos gecreëerd dat tienduizenden rechtszaken in de maak zijn.
Vorige week bepaalde het Amerikaanse Hooggerechtshof – Supreme Court – dat de huidige heffingen onwettig zijn, omdat ze zijn doorgevoerd zonder instemming van het Congres.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Trump draaide ze terug, maar voerde nieuwe algemene heffingen van 15 procent in. Hierbij maakte hij gebruik van sectie 122 van de Trade Act uit 1974.
De paradox is dat de nieuwe heffingen voordelig zijn voor de landen waarmee Trump is gebrouilleerd, zoals China, India en Brazilië, en nadelig zijn voor de landen waarmee hij vriendschapsbanden heeft, zoals het Verenigd Koninkrijk. Die laatste groep landen – voor de EU is het om het even – wil de oude heffingen houden.
De Amerikanen hebben sinds Liberation Day, 2 april, zo’n 130 miljard dollar te veel betaald voor importproducten. Dat is betaald door de importeurs, die het hebben doorberekend aan de consumenten.
Tata Steel in IJmuiden levert bijvoorbeeld het verpakkingsstaal voor de hulzen van batterijen zoals die van Duracell. Dat Tata dit mag doen, komt doordat Amerikaanse staalbedrijven geen flinterdun staal kunnen maken dat gemakkelijk vervormbaar is zonder te breken.
Maar er zit wel een importheffing op, waardoor iedere Amerikaan die een pakje van zes batterijen kocht voor 5 dollar, 1 penny of 2 dollarcent extra heeft moeten betalen vanwege Trumps importheffing.
Het is ondoenlijk om kopers van een pakje op grond van een aankoopbonnetje die penny terug te geven. Als het te veel betaalde geld geretourneerd wordt, zal het in de zakken van de importeurs terechtkomen. Maar dat pikken de consumenten niet. Advocaten willen graag massaclaims organiseren op basis van no cure, no pay.
De nieuwe heffing van 15 procent, die Trump nu baseert op grond van een handelswet uit 1974, is op voorhand ook omstreden. Het is een juridisch mijnenveld, waar de advocatuur handenwrijvend kennis van zal nemen. Sectie 122 van de Trade Act was bedoeld om ‘in overleg met andere landen’ betalingsbalansonevenwichtigheden te voorkomen die tot een val van de dollar kunnen leiden. Die wet werd in 1974 ingevoerd omdat president Nixon op dat moment de dollar loskoppelde van het goud. Reden was dat de Amerikaanse goudvoorraad dreigde te worden geplunderd, omdat landen overtollige dollars gingen inwisselen bij de centrale bank.
Sectie 122 was niet bedoeld om tekorten op de handelsbalans weg te werken of de schatkist te spekken, laat staan politieke of economische vijanden een loer te draaien.
Betalingsbalansonevenwichtigheden – het verschil tussen betalingen op de lopende rekening voor goederen en diensten en ontvangsten op de lopende rekening – worden nu door private kapitaalmarkten gefinancierd. Eigenlijk is de wet overbodig.
Maar Trump heeft die afgestoft en probeert die oneigenlijk te gebruiken. Dat kan voor hoogstens 150 dagen, maar het geeft hem uitstel. En juristen handenvol werk.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns