is columnist voor de Volkskrant
‘Nou, het boek was beter!’ Met die nuffige opmerking beantwoordde ik iemands vraag wat ik van de nieuwste verfilming van Wuthering Heights vond, die nu in de bioscoop draait. De opmerking was extra nuffig omdat ik het boek als tiener had gelezen en me er eigenlijk amper iets van kon herinneren.
Ik herinnerde me nog wel dat ik er indertijd doorheen geraasd was. Maar het verhaal was in mijn hoofd gereduceerd tot de regels van Kate Bush’ beroemde liedje Wuthering Heights: ‘Heathcliff, it’s me, I’m Cathy, I’ve come home, I’m so cold, let me in-a-your windo-o-o-o-ow.’
Iets met liefde, wanhoop en koude, dus. De film valt samen te vatten als: liefde, veel geluid van gierende wind en nog meer niet al te moeilijk te interpreteren verwijzingen naar seks: nat deeg dat wordt gekneed, Catherine die haar vinger in gelei steekt. (De leukste recensie die ik las noemde het een ‘geleirijke film’.) Halverwege slaat de styling van de film om van gotisch, historisch drama naar iets semimoderns, en dragen de hoofdfiguren ineens roze zonnebrillen en plastic jurken. Ik vond het allemaal hoogst irritant.
Tijd om het boek te herlezen dus, want daar had ik dus goeie maar extreem vage herinneringen aan. Ik wilde voor deze rubriek ook eens een klassieker lezen, dus dat kwam mooi uit.
Ik blijk een heel ander mens te zijn dan degene die ik als tiener was. Ik was toen slimmer, sneller en had een hogere concentratiespanne. Nu kon ik mijn gedachten amper houden bij de vierhonderd meest geroemde pagina’s uit de literatuurgeschiedenis. Sterker nog, ik legde het boek steeds weg en moest halverwege de week schema’s gaan maken van hoeveel bladzijden per dag ik moest ‘doen’.
Kennelijk vond ik het als 16-jarige helemaal niet erg dat er twee mensen in het boek Catherine heten, sommigen Linton van hun achternaam en een ander juist van zijn voornaam, en dat het boek begint met een eindeloos durende logeerpartij van een man aan wie vervolgens door dienstmeid Nelly het tragische verhaal wordt verteld van Catherine en inwonend zwerfkind Heathcliff, die samen opgroeien, verliefd worden, maar elkaar nooit kunnen krijgen.
Ik deed echt mijn best, maar raakte op een gegeven moment toch met ChatGPT in gesprek om grip te krijgen op alle bijna gelijk genaamde hoofdfiguren. Verder googelend kwam ik erachter dat Kate Bush haar lied schreef na slechts een paar hoofdstukjes van het boek en een tv-film tot zich te hebben genomen. Het zou me niet verbazen als dat ook geldt voor regisseur Emerald Fennell, die in haar nieuwe verfilming een hoop verwarrende hoofdpersonen weglaat, en het verhaal heeft teruggebracht tot twee dampende mensen die in de regen naar elkaar verlangen.
Die verfilming kan ik wel heel simpel en dom vinden, maar zelf bleek ik te simpel en dom om het boek een tweede keer uit te krijgen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant