Het kindje had zich voor de pauze al gemeld. In een bomvol Concertgebouw luisterden we aandachtig naar de ‘Kammersinfonie op.110a’ van Sjostakovitsj toen een heldere kinderstem tot drie keer toe meldde dat ze het zo warm had. In de pauze bleek de zij een hij te zijn. Hij zat tevreden op de armen van zijn moeder. Het Requiem van Fauré na de pauze duurde de kleine man te lang en hij begon zich weer te roeren. De ouders slopen tijdens het ‘Pie Jesu’ de zaal uit. Volgende keer toch maar een oppas, Thierry Baudet?
Lezers zijn de auteurs van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl