Op de voorlaatste dag van de Winterspelen was er een dubbele gouden oogst voor Nederland op de massastart. Marijke Groenewoud maakte haar favorietenrol waar met een soevereine eindsprint, Jorrit Bergsma troefde Jordan Stolz af met een vroeg ingezette aanval. Nederland kwam hiermee op een recordaantal van tien gouden medailles.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
In de massastart zijn grofweg twee smaken: sprinten of wegwezen. En de vraag was wie het aan zou durven om met Jordan Stolz naar de finish te rijden. De Amerikaanse olympisch kampioen op de 500 en 1.000 meter kende in het pelotonnetje zijn gelijke niet als het op explosiviteit aankomt.
Jorrit Bergsma wist in elk geval dat hij de sprint niet moest afwachten. Hij won deze winter twee wereldbekerwedstrijden met een lange ontsnapping. Nu wist hij bovendien dat zijn aanval, ingezet na twee ronden koers, zou worden gedekt door Stijn van de Bunt. Een luxe die maar weinig anderen in het peloton hadden. Slechts drie landen waren er met twee rijders vertegenwoordigd: Nederland, Japan en België. De twaalf anderen moesten het in hun eentje doen.
Bergsma kreeg Viktor Hald Thorup mee. De Deen liet deze Spelen nog niet zien over goede vorm te beschikken. Als invaller op de 10 kilometer moest hij na een paar ronden opgeven, ziek. Vanuit de halve finale was hij met een slim geplaatste aanval en een dosis geluk doorgedrongen tot de eindstrijd. Hij deed zijn werk in de tandem met Bergsma, maar echt op hem rekenen kon de Nederlander niet.
Maar ondertussen pakte het duo meer dan een halve ronde. Alleen Indra Medard, de assistent van de regerend olympisch kampioen Swings, ging in de achtervolging. Maar alle mannen die op hun sprint rekenden, hielden de benen stil. Pas met vier ronden te gaan roerden de rappe mannen zich. Aan de boarding was het gefluit van Jillert Anema te horen, die zijn pupil waarschuwde. Hij moest vanaf dat moment alles geven en ondertussen viel het peloton weer stil.
Van een sprint zou het niet komen. Jorrit Bergsma, al de koning te rijk na brons op de 10.000 meter, kon op de laatste 100 meter de handen in de lucht steken. Genietend van de aandacht. Thorup hield het ook vol, en pakte een totaal onverwachte zilveren medaille voor Andrea Giovannini. Topfavoriet Stolz kwam niet verder dan de vierde plek.
Kon Marijke Groenewoud hetzelfde doen als haar land- en ploeggenoot? Het antwoord was, op eigen wijze, net zo overtuigend als Bergsma. Ja, ook op Groenewoud stond geen maat. Ook zij benutte haar capaciteiten ten volle.
Dat haar tactiek niet dezelfde zou zijn, was wel duidelijk. Waar Bergsma een pure aanvaller is, kan Groenewoud vertrouwen op haar behendigheid en eindsprint. En net als Bergsma kon zij ook rekenen op hulp: Bente Kerkhoff. Samen trokken ze zo nu en dan het peloton op lengte, om tekening in de strijd te krijgen.
Maar van een aanval kwam het niet. Halverwege, na 8 van de 16 ronden, reed het peloton nog altijd bijeen en keken de rijdsters elkaar afwachtend aan. En de aanvalspogingen die werden ondernomen, onder anderen door de Belgische Sandrine Tas, werden door Kerkhoff vakkundig geneutraliseerd. Alles wees op een massasprint. Het terrein van Groenewoud, maar ook van Francesca Lollobrigida en Ivanie Blondin.
500 meter voor de finish zette Groenewoud al aan. En 100 meter verder, bij de bel voor de laatste ronde, was Groenewoud al los. Zoveel tijd om te juichen als Bergsma voor de finish al had, kon zij niet nemen. Maar dat maakte de vrouw, die op de klassieke afstanden bij deze Spelen soms wat tegenviel, na de finish ruimschoots goed.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant