Op de Winterspelen zijn Amerikaanse fans sterk vertegenwoordigd. Velen hebben voorouders in Italië en grijpen de gelegenheid aan om hun roots te zoeken. Over de spanningen tussen Europa en Trump houden ze veelal wijselijk hun mond.
doet verslag van de Winterspelen in Milaan.
Het is ‘heel emotioneel’ om in Italië te zijn, zegt Rita Russo (62). Ze zit samen met haar echtgenoot Anthony op een bankje in bergdorp Cortina d’Ampezzo, terwijl hun volwassen kinderen bij het bakkertje ernaast stukken pizza voor de lunch bestellen. ‘Ik voel mijn voorouders hier.’ Russo en haar man komen uit Chicago, maar stammen allebei af van Italiaanse migranten naar de Verenigde Staten.
Vandaag gaan ze naar het olympisch curling kijken. Een dag eerder waren ze nog op bezoek bij verre familieleden van haar man in het dorpje Bassano del Grappa, zo’n tweeënhalf uur rijden vanaf Cortina. Ze zijn zeker niet de enige Italiaanse Amerikanen die de Winterspelen combineren met een reis op zoek naar hun afkomst.
‘De Winterspelen zijn een krachtige homecoming’, schreef de National Italian American Foundation, de grootste vereniging van Italiaanse Amerikanen, die op de eerste rang zat bij de olympische openingsceremonie in het stadion San Siro in Milaan. Maar hoe ziet zo’n ‘thuiskomst’ eruit, in een tijd van politieke hoogspanning tussen de VS en Europa, door de Groenland-crisis en doorlopende dreigementen van president Donald Trump met handelstarieven?
Zelfs de rechtse premier Giorgia Meloni, die doorgaans van alle EU-leiders de beste relatie met Trump heeft, stelde zich vorige maand relatief kritisch op. Voorafgaand aan hun eerste bezoek maakten Jim Ellis (60) en Betty Ann Sharp (60) uit Boston zich best een beetje zorgen, vertellen ze in de dweilpauze naast de shorttrackbaan in Milaan. Hoe zouden de inwoners van het olympische gastland op dit moment eigenlijk naar hen en de politiek in hun thuisland kijken?
Niet al te positief, blijkt uit peilingen. Twee derde van de Italianen staat negatief tegenover Trump. Vlak voor de start van de Spelen leidde het (onware) gerucht dat er ICE-agenten mee zouden reizen met de Amerikaanse delegatie bovendien tot veel verontwaardiging, tot in het Italiaanse parlement aan toe.
Maar Ellis, voor een kwart van Italiaanse komaf, heeft niets dan lof over de ontvangst in Italië. Zelfs als het gesprek op politiek komt: ‘Europeanen zijn nieuwsgierig, ze stellen vragen.’ Ze zijn Democraten, voegt hij er snel aan toe, en vinden het verschrikkelijk wat er in de VS gebeurt. ‘Wij staan naast Europa.’
Dat maakt over politiek praten bij de Spelen makkelijker, beamen ook Reanna en Stephanie (30 en 31, ‘liever geen achternaam’). ‘Europeanen hebben medelijden met ons.’ Net als andere Amerikaanse fans praten ze liever niet over politiek, zeggen de vrouwen, vooral als ze niet helemaal zeker weten waar de ander staat. Een gesprek met landgenoten van ‘de andere kant’ is vrijwel onmogelijk, stelt ook Jim Ellis vast.
Juist tussen Italië en de Verenigde Staten is de band al meer dan honderd jaar warm, omdat eind 18de en begin 19de eeuw vele miljoenen Italianen de oversteek naar de andere kant van de oceaan waagden. Ze waren op zoek naar een beter leven, Italië was straatarm.
Maar om nou te zeggen dat al hun nakomelingen zich in het land van de voorouders automatisch thuis voelen? Nee, lachen Reanna en Stephanie uit New York, was het maar waar. Ze combineren hun bezoek aan de Spelen in Noord-Italië met een reis naar Florence en Rome.
Ondanks hun roots voelen ze zich tijdens hun eerste bezoek aan het land toch echt buitenlanders. ‘Ik zou willen dat ik beter had opgelet bij mijn cursus Italiaans op de universiteit’, zegt Reanna, voordat ze zich de Milanese ijshockeyarena in haast.
In het stadion zelf vormen de Amerikanen de meerderheid van het publiek. Sowieso zijn ze de op twee na grootste groep toeschouwers op de Winterspelen, na de Italianen zelf (29 procent) en de Duitsers (15 procent). Amerikanen zijn goed voor 12 procent van de kaartverkoop.
Het lijkt erop dat de helft van de VS die niets van Trump moet hebben in Milaan en Cortina overtegenwoordigd is, al speelt bij dat beeld misschien mee dat Trump-fans eerder geneigd zijn te bedanken voor een gesprek met een Europese journalist. Een Democratische oververtegenwoordiging onder bezoekers van de Winterspelen strookt ook met een peiling van onderzoeksbureau YouGov uit oktober. Daaruit bleek dat Democraten Italië weliswaar altijd al iets hoger op hun lijstje van gewenste vakantiebestemmingen hebben staan dan Republikeinen, maar dat het gat vorige herfst een stuk groter werd dan voorheen.
Op de Spelen is het scanderen van ‘U-S-A, U-S-A’ en het zwaaien met de blauw-wit-rode sterrenvlag geen politieke daad, maar simpelweg een uiting van passie voor sport. Toch heeft het tonen van Amerikaans nationalisme deze winterspelen iets van zijn onschuld verloren voor sportfans die anti-Trump zijn. Hetzelfde geldt voor geëngageerde Amerikaanse sporters, van wie een enkeling openlijk worstelt met de politieke situatie in eigen land.
Gevraagd naar politiek zei freestyleskiër Hunter Hess aan het begin van de Spelen dat hij ‘gemengde gevoelens’ heeft en dat hij ‘niet de grootste fan’ is van sommige dingen die nu in de VS gebeuren. ‘Dat ik de vlag op mijn kleding draag, wil niet zeggen dat ik het overal mee eens ben.’ In reactie op die uitspraak noemde Trump de skiër op sociale media ‘een echte loser’.
Van Europese scepsis jegens Amerikanen heeft ze niets gemerkt, zegt Rita Russo uit Chicago. Ook niet tijdens het bezoek aan de verre Italiaanse familieleden van haar man. ‘We hebben het niet over politiek gehad.’ Het vermijden van het onderwerp bewijst zich in Milaan en Cortina weer eens als aloud recept om een feestje, of het nu om familie of sport draait, gezellig te houden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant